?⚜?⚜?⚜?⚜?⚜
#روز_نگاشت
نویسنده: ? مورچه صحرایی ?
_از کجا اومدی؟
_اصفهان
_ شغلت چیه؟
_ کارمندم
_ کجا میری؟
_ ایرانشهر
_ براچی داری میری؟ برگرد برو شهرت!
جناب همسر نیم لبخندی تحویل افسر سبزپوش داد. شیشه را بالا کشید و راه افتاد.
_ بنده خدا نگرانمون بود!
_ نگرانی نداره بابا! اینجا کشور خودمونه. اینا بیخودی ترسیدن!
دنده رفت روی پنج و رسما دوباره افتادیم توی جاده. جادهی دوطرفهی خلوت که خوراک کامیونها بود. هر از گاهی یک هایلوکس خاکی با پلاک سبز با سرعت صد و پنجاهتا از ماشین سبقت میگرفت و میتاخت.
_ یه زنگ بزن ببین حامد کجاست. نیست پشت سرمون.
_ گوشیم آنتن نداره! گوشی شما انتن داره؟
_ نه!
_ وا! شهر به این بزرگی! مگه میشه جادش آنتن نده؟!
_ عمدی قطعش کردن!
_ اونا اگه بخوان با هم ارتباط بگیرن که با این تلفنا کار نمیکنن! تلفن ماهوارهای دارن!
_ خطا که قطع باشه راحت تر میتونن ردشونو بگیرن.
از کنار یک پاسگاه رد شدیم. درهایش بسته بود و جلویش پر از لاستیک بود. لاستیک کامیون.
_ ببین! عین وضعیت جنگیه! همشون رفتن تو پناه گرفتن!
خندیدم: یاد تگزاس افتادم.
_ ترسیدن خب! ترسم داره. تو این بیابون برهوت، اینا چارتا دونه سربازن! مرد جنگی نیستن که.
چهارساعتی گذشت تا رسیدیم به ایرانشهر. مردم عادی بودند. شهر داشت زندگیاش را میکرد. ولی مامورها. چهرههمشان آفتابسوخته بود. چشمها ریز کرده. انگار منتظر بودند. آدمها را میپاییدند. اسلحهها را دو دستی جسبیده بودند و تک تک ماشینها و آدمهایشان را از نظر رد میکردند.
یاد مامورهای شهرم افتادم و تمام آن مامورهایی که تا کرمان دیده بودم. سربازها تک توک اسلحه داشتند و جوری اسلحه را گرفته بودند انگار چیزی به گردنشان آویزان است که باید تا یک ساعت دیگرتحویلش بدهند و بروند.
اما سلاح در اینجا برای سربازها، حکم مجوز زندهماندن داشت.
امنیت، حتی برای مامورین امنیت هم حکم اکسیر حیات را دارد...
?http://eitaa.com/AyenehKoochak
نشانی صفحه?
?https://virgool.io/@ayenehkoochak
?⚜?⚜?⚜?⚜?⚜