ویرگول
ورودثبت نام
آینه‌های کوچک
آینه‌های کوچکگروه ادبی آینه های کوچک با هدف تولید داستان‌های حکمت برای کودکان و نوجوانان
آینه‌های کوچک
آینه‌های کوچک
خواندن ۴ دقیقه·۵ سال پیش

روز‌نگاشت

◼️?◼️?◼️?◼️?◼️?◼️?

#روز_نگاشت

نویسنده:?بستنی موشکی?

چادرم را سر میکنم، قرآن را برمی دارم تا به قرار روزانه مان برسم. دست محدثه را می گیرم و به سمت شبستان مسجد می رویم.
خوبیِ خانه عالمی که در آن ساکن هستیم، در این است که در دل مسجد جا دارد. هر وقت دلتنگ شَوی به راحتی می توانی، سری به خانه خدا بزنی.
مثل امروز که من دلتنگم و زودتر به مسجد می روم تا کمی با خدا درددل کنم.
وارد شبستان که می شویم. محدثه دستم را رها می کند.
به سمت انتهای شبستان که فرش های قدیمی روی هم تلنبار شده می دود و مشغول بازی می شود.
زیر پنجره می نشینم و قرآن را روی رحل می‌گذارم.
خورشید دستش را از پنجره بالای سرم دراز می‌کند تا دستی به قرآن بکشد و تبرک بجوید.
همینطور که محدثه مشغول بازی است، من هم ابتدا کمی با رحل بازی می‌کنم، بعد مثل کودکی که خودش را به آغوش مادر می اندازد، قرآن را بغل می کنم و به خدا می گویم: این روزها زیاد دلم تنگ میشه. کاش یه جوری سرم گرم بشه. حواست به منی که اینجا رفیق ندارم هست!
صدای آشنایی رشته کلامم را پاره میکند.
_ سلام حاج خانم!
سرم را بالا می گیرم. فاطمه خانم مقابل در ورودی شبستان ایستاده.
_ سلام خوبین.
_ حاج خانم، بادمجون دوست داری؟
_ بله
سخنم تمام نشده که می‌گوید: همین الان بر می‌گردم.
تا فاطمه خانم بر می‌گردد به دخترم نگاهی می اندازم. از قرار معلوم امروز راننده یک قطار شده دور تا دور مسجد را طی می‌کند و مسافرانش را یکی یکی به مقصد می رساند.
فاطمه خانم در حالی که در دستش یک کیسه بادمجان است وارد مسجد می‌شود.
_ قابل شما رو نداره. شیرین بود گفتم براتون بیارم.
_ دست شما درد نکنه! اتفاقا هوس کرده بودم.
گل از گلش می شکفد.
_ نوش جونت دخترم.
دستم را بالا می برم و محدثه را صدا می زنم. سوت زنان به سمتم می آید
_ دخترم میشه این بادمجونا رو به خونه ببری، بدی داداشی بذاره آشپزخونه؟
_ با قطارم باید برم، آخه هنوز مسافر دارم!
_ باشه قبول
_ اول بلیط!!
_ اوه راست میگی.چه راننده ی مسئولیت پذیری!! از کجا باید بلیط تهیه کنم؟!
_ ااممم! چون مامان خوب خودمی، اشکالی نداره نمی‌خواد تا بلیط فروشی بری همینجا حساب میکنم.
_ خیلی ممنون بابت لطفت. حالا حساب ما چقدر میشه؟
_ یک بوسه محکم!!
لپش را به صورتم نزدیک می‌کند. تا آنجا که توان دارم محکم می بوسمش طوری که صدایش در می آید!
_بسه مامان!! مسافرام منتظرن!!
_ چشم.ببخشید. برو به سلامت.
دستی تکان می دهد و سوت قطار را می کشد و از در شبستان خارج می‌شود.
_ حاج خانم صفحه چند بودیم؟
_ صفحه ۱۱۵
همین طور که فاطمه خانم به دنبال صفحه ۱۱۵ می گردد، صدای پایی را می‌شنوم.
به خیالم محدثه است. لابد سوسکی، مارمولکی در مسیر قطارش، دیده و برگشته. سرم را به سمت در می‌چرخانم. زهرا خانم، پیرزن مهربانی که مثل گل‌های چادرش همیشه شاداب و خندان است، وارد شبستان می‌شود.
_ سلام حاج خانم خوبی؟ حاج آقا خوبن؟
_ سلام ممنون. خدا روشکر همه خوبیم.
نزدیکم می‌شود و از زیر چادرش، کیسه ی کوچک خیاری بیرون می آورد و به من می‌دهد.
_ قابل شما رو نداره.
_ ممنون. زحمت کشیدید.
_ نوش جونت عزیزم.
کنار فاطمه خانم می‌نشیند و با او مشغول احوالپرسی می‌شود.
صدای سوت قطار محدثه می آید جلوی در ایستاده و بلند می‌گوید: ایستگاه مسجد.
کمی صبر می‌کند و دوباره هدایت قطار را در دست می‌گیرد و به سمت انتهای شبستان می‌رود.
زهرا خانم به من نگاه می کند و می‌گوید: کربلایی(همسرشان) قرار چند روز دیگه کدو خورشتی بچینه. کدو دوست داری برات بیارم؟
_ دوست که دارم. اما اینطوری همش به شما زحمت میدیم.
_ این چه حرفیه دخترم. چیز قابل داری که نیست.
_ خیلی هم عالیه! برکت داره. روزی حلال همین دیگه.
_ برکتش به خاطر قرآن. این کتاب به همه چیز برکت میده.
محو تعبیر قشنگ فاطمه خانم می‌شوم.
لبخندی می‌زند و می‌گوید: به خدا هر روز دعات می کنم. وقت میذاری، پا به پای ما قرآن می‌خونی.
فاطمه خانم سرش را به نشانه تأیید تکان می‌دهد و می‌گوید: آره واقعا. خوبیش اینه که حاج خانم عجله نمیکنه. صبر می‌کنه تا خودمون کلمه رو بخونیم. یه وقتی غلط هم بخونیم، فرصت میده تا خودمون درستش کنیم.
زهرا خانم دستش را به صفحات نورانی قرآن می کشد. آهی سر می‌دهد و می‌گوید: از وقتی کرونا اومد جلسات ما هم تعطیل شد. کم کم داشت قرآن خوندن یادم می‌رفت.
فاطمه خانم در حالی که نشانگر قرآنش را از کیفش در می‌آوَرد، می‌گوید: منم قرآن خوندن رو خیلی دوست دارم. اما بچه هام سرگرم زندگی شون هستند و فرصت نمیکنن باهام کار کنن.
میگم حاج خانم بعد ماه مبارک هم میشه جلسه رو ادامه بدیم. هفته ای یک روز هم باشه خوبه!
از این همه ذوق و شوق شاد می شوم. ادامه جلسات برای من هم مفید است. شاید اینطوری کمتر به سراغ دلتنگی هایم بروم!
می خندم و می گویم: ان شاءالله زنده باشم حتماً ادامه میدیم.
هر دو می‌خندد. چهره هایشان وقتی خنده بر لب دارند خواستنی تر می شود.

?http://eitaa.com/AyenehKoochak

نشانی صفحه?
?https://virgool.io/@ayenehkoochak

◼️?◼️?◼️?◼️?◼️?◼️?

۰
۰
آینه‌های کوچک
آینه‌های کوچک
گروه ادبی آینه های کوچک با هدف تولید داستان‌های حکمت برای کودکان و نوجوانان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید