ویرگول
ورودثبت نام
آینه‌های کوچک
آینه‌های کوچکگروه ادبی آینه های کوچک با هدف تولید داستان‌های حکمت برای کودکان و نوجوانان
آینه‌های کوچک
آینه‌های کوچک
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

روزنگاشت

??????????

#روز_نگاشت

نویسنده:?گنجشکک اشی‌مشی?


_زهرا، زهرا! چشمات رو ببند.‌ بیا، بیا اینجا.

اعظم دست زهرا را کشید و با خودش برد. آن قدر غرق خواندن تابلو‌ها و دیدن عکس‌های آقا مجید بودم که دقت نکردم چرا زهرا جیغ جیغ می‌کند و اعظم می‌خندد. تابلو‌ها پر از حرف بود. یکی یکی خواندم تا به پنجره زیبا و بزرگ وسط دیوار رسیدم. « خدای من، چه قدر قشنگه! یعنی یه روز اینجا صدای خنده‌های آقا مهدی و آقا مجید بلند بوده؟ خوش به حال مادرشون. چه پسرهایی!». تابلو‌ها را خواندم و از اتاق آقا مجید بیرون آمدم. اتاق رو به رویی اتاق آقا مهدی بود، بزرگ، زیبا و دلباز. اعظم که دیگر بی‌خیال زهرا شده بود، دستم را کشید و جلوی ردیف عکس‌ها و قاب‌ها برد و گفت:« رقیه، رقیه بیا اینجا رو ببین». نگاه کردم اما چیز خاصی متوجه نشدم. دیوار بود دیگر، یک دیوار آجری قدیمی که رنگ سفید خورده بود. اعظم که علامت سوال توی صورتم را دید، گفت:« اوناها، اون عکس رو نگاه کن. دقیقا همون دیواره».
خودش بود، دیواری که آقا مهدی با برادر و پدرش جلوی آن ایستاده بودند و عکس گرفته‌بودند. مثل همه عکس‌های دهه پنجاه، همه مثل سربازها سیخ ایستاده بودند و به دوربین نگاه می‌کردند.
آن قدر فضای خانه صمیمی بود که می‌توانستم صدای خنده‌ها و بازی‌هایشان را از در و دیوار خانه بشنوم؛ ‌با آنکه قبل از آن روز هرگز آنجا نبودم. سوالی توی ذهنم جرقه زد:« آقا مهدی و آقا مجید هم با هم دعوا می‌کردن دیگه؟ مگه می‌شه پسرها تو سر و کله هم نزنن». به تابلویی رسیدم که نوشته بود:« هرگز با هم دعوا نمی‌کردند حتی در بچگی». خوشحالی‌ام کور شد. فکر می‌کردم می‌شود آسان مثل شهدا شد.
کنار اتاق آقا مهدی، یک در سیاه بود. دری مثل در قلعه‌ای مخوف. بالای در نوشته بود:« با وضو وارد شوید». ذهنم هیچ جوابی پیدا نمی‌کرد. باید تجربه‌اش می‌کردم تا بفهمم آنجا کجاست. دست‌هایم را روی دو لنگه در گذاشتم و بازش کردم. چشم‌هایم را به زمین دوختم. کف اتاق آینه‌کاری بود. گام اول، دوم، سوم...
زیر پایم خالی شد. قلبم ریخت. یک چاه عمیق بود، شاید به عمق صدها متر. سرم را بالا آوردم. همچنان سر جایم بود. با شهدایی که دورتا دورم را گرفته بودند. نگاهشان به من دوخته شده‌بود. فقط من! بین نگاه‌ها دنبال چشم‌های آشنا گشتم. کسی را پیدا نکردم. به سقف نگاه کردم. «وای خدای من! اونجا چیه دیگه؟» از جایی که بودم، آسمانی دور دیده می‌شد، خیلی دور. شاید ده‌ها متر دورتر. پاهایم سست شد. نتوانستم دوام بیاورم. از اتاق بیرون زدم. نمی‌توانستم بفهمم مفهوم آن اتاق چیست؟ نگاه شهدا به ماست؟ راه نجات از چاه دوزخ به اوج آسمان حبل ‌الله المتین شهداست؟

بیرون اتاق، زهرا داشت به اعظم می‌گفت:« حالا منو با این اتاق می‌ترسونی؟ دارم برات». تازه فهمیدم علت آن جیغ جیغ ‌هایش چه بوده.

ترس و ‌سوال و شوخی و خنده را آن بالا جا گذاشتم و به زیرزمین رفتم. جایی که احتمالا برای آقا مهدی و آقا مجید محلی برای چاپ اعلامیه‌ها بوده‌است.
بغضم را آنجا رها کردم. حس می‌کردم بیشتر از یک خانه‌موزه شهدا آنجا را دوست دارم.

?http://eitaa.com/AyenehKoochak

نشانی صفحه?
?https://virgool.io/@ayenehkoochak


??????????

۱
۰
آینه‌های کوچک
آینه‌های کوچک
گروه ادبی آینه های کوچک با هدف تولید داستان‌های حکمت برای کودکان و نوجوانان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید