????????????
#روز_نگاشت
نویسنده:? میم ?
عجب هفتهای داشتم... قبل از سفر یک ختم، بعد از سفر یک ختم، در سفر یک ختم. البته ختم که... قبل از سفر ختمی درکار نبود؛ ما بودیم و یک زنعموی بدحال و دور از خانواده. در سفر هم ختم یک عمو از عموهای مامان که هرچند در مراسمهایش شرکت نکردم و قاطی بچهها نشستم در خانه، ولی فشار ختمیّتش سوارم شد. آخر هم که رفتیم خانه آن یکی عمو برای عرض تسلیت. آن جا مادر طوری اوخشاما خواند که یاد دردهای نداشته ام افتادم و کلی گریه کردم. حالا هم که برگشتیم خواهر دوم زنعمو فوت کرده... باز خوب است ایندفعه یک سری اقوام دورش جمع شدند. هرچند باز هم همان حالی است...
از ختمها بگذریم، عرض تسلیت و عیادت هم کم نبود. یک هفته رفتیم شهرستان، کلا در حال عرض تسلیت و عیادت بودیم. زنعمو و پدر آن یکی زنعمو از یک طرف، کمر این یکی زنعمو از طرف دیگر. کلا فقط دوسه جا رفتیم آن هم عرض تسلیت بود. اینها را میگذارم کنار بحث های خانوادگی که در ختمها معمولا پیش میآید و خبر مشکوک بودن بچه قوم و خویشمان به مریضی و بدتر از آن حال خودش که کلی لاغر شده و مرد گنده همش گریه میکند... به خودم حق میدهم داغان باشم!
حق دارم نه؟ حق دارم حس کنم مریضم و از هر سانتیمتر بدنم یک دردی دربیاورم؟ و بعد از اضطراب، واقعا بعضی جاهای بدنم به درد بیفتند و بعد فاتحه خودم را بخوانم؟ از قلب و معده و سر، تا دست و پا و ریه! حق دارم بگویم مهمانیها و تفریحهایی هم که داشتیم کوفت آدم میشود؟ یا نه باید محکم و جدی باشم و به روی خودم نیاورم که روزگار خیلی تلخ شده؟ به روی خودم نیاورم که نمیشود از این حجم فشار چیزی نوشت و هرچه هم نوشتم هم به درد ارائه نمیخورد؟
من فکر میکنم دروغ کار بدیست. آدم نباید وانمود کند همه چیز خوب است. واقعیت غیرقابل گریز این است که این روزها شرایط خیلی سخت است. هر طرف میگردی خبر فوت است و مریضی. زندهها هم کم سختی نمیکشند. اما خب یک واقعیت دیگر هم هست. اولا که خاصیت این دنیا همین است کا همه چیز تمام میشود. دوما هنوز کلی خوشی و برکت در این دنیا هست که از آنها لذت ببریم ولی به آنها دل نبندیم. ولی راستش آن قدر خستهام که دستگاه ادبیاتیام نمیجوشد که انتهای این متن را به سمت توصیفات قشنگ قشنگ از دنیا ببرم. همینقدر که اشاره کردم هنر کردم! ?
?http://eitaa.com/AyenehKoochak
نشانی صفحه?
?https://virgool.io/@ayenehkoochak
????????????