
کاش برای آتشِ دل هم «آتشنشان» وجود داشت!
«جمعه» دوستِ نابابیست...
روزهای دیگر هفته را هم از راه به در کرده است!
خیزش اندوه در برابر انسان
عاملِ ریزش موهای اوست.
بلا سالهاست که بنیانش را
در بلادِ دنیا بنا کرده است!
اگر جادهی زندگی، رمپ توقف اضطراری داشت
«اضطراب» در جایی از این مسیر متوقف میشد!
در منظومهی زندگی
سیاهچالهی اندوه، سلامتی را میبلعد.
برای عزیزش فاتحه خواند
و بعد برای دنیایی که او را گرفت...
روزگار مثل تانک از روی آن رد شد...
بانک اهدافم در زندگی را میگویم!
آران در زندگی
سخت به دست میآید و آسان از دست میرود!
(آران: شادی، نشاط)
میگویند
«به مرگ بگیر تا به تب راضی شود»
اما از شدت بیرحمی روزگار
گاهی انسانها به مرگ رضایت میدهند!
از وقتی منفعت جای محبت را گرفت
رابطهها خراب شد!
وقتی مجال «سوءاستفاده» نمییابند
کینه به دل میگیرند!
خدایا!
در جوانی موی سفید نصیبمان شد
تو در ازایش بخت سفید نصیبمان کن.
«آپارتماننشینی» از همیشه سختتر شده است
برای اعتراض، حضور پُررنگ دارند
برای هزینهها، در افق محو میشوند!
از سرعت تغییر رفتار و گفتار بعضیها
انرژی الکتریکی که هیچ
می توان انرژی هستهای تولید کرد!
در ظاهر
تو را روی سر میگذارند و حلواحلوا میکنند
در باطن
تو را روی شانه میگذارند و حلوایت را میخورند!
قلبهای مهربان از جنس شیشه یا شمعاند
اولی، با سنگ سختیها میشکند
دومی، با شعلهی دشواریها آب میشود.
بچه که بودیم
بزرگترها قصه میگفتند تا خوابمان ببرد
حالا که بزرگ شدیم
وقتی قصهی زندگی خود را مرور میکنیم
از شدت اندوه، تا صبح خوابمان نمیبرد!
«امن بودن» همیشه هم خوب نیست
عدهای، وقتی خیالشان راحت شد که آزار نمیبینند
با خیال راحت آزار میرسانند!
خواب، مرخصی روح از زندان جسم است.
دنیای بیرون پس میزند
کسی را که درون زیبایی دارد.
بیشتر از توانت که درد بکشی
دورِ روانت هم باید خط بکشی!
جسم رفتنیست و روح ماندنی؛ دردهایشان نیز...
دنیای غریب و پُرفریب، زندگی را جانسوز میکند.
کاش غم هم مثل سَم، از تَن دفع میشد.
امان از سکوتی که مرا در سکوت پیر کرد.
به افکارم غبطه میخورم
همیشه جایی هستند که من آرزو دارم بروم!
چه بیرحمانه
داشتههایت را نهان و نداشتههایت را عیان میکنند!
رضایت خدا از بندهاش، تمام ماجراست.
آگاهی
ارزشهای دیروز به لغزشهای امروز تبدیل میکند.
خدایا، وجودت «گرمابخش» روزهای سرد من است.
انسانهای خوب مثل صدف هستند
در درون خود، مروارید معرفت دارند و کمیابند.
خوش به حال کسانی
که تا سر روی بالشت میگذارند، خوابشان میبرد
ما که سر روی بالشت میگذاریم، خوابمان میپرد!
دوستداشتنیست...
کسی که وجودش
از گِرانمایگی پُر و از فرومایگی خالیست.
بر تنهی فضیلت تیشه میزند
کسی که در خاک رذیلت ریشه دارد.
آزار میرساند...
فقر آهن از درون و فقر آدم از بیرون!
به اسم مَرهَم میآیند اما تو را دَرهَم میکنند!
زندگی در دنیایی
که نعمتش در برابر نِقمَتش به چشم نیاید
انسان را نابود میکند.
سمندِ دل را با کمندِ نگاهت گرفتار کردی!
حسرت داشتن یک زندگی معمولی
خیلی غیرمعمولیست، خیلی!
میآید اما نمیرود؛ فقط رنگ عوض میکند
«درد» را میگویم!
یک نگاه از تو کافیست تا شبِ من پگاه شود.
خدایا!
سختیها را تمام کن، که دارند ما را تمام میکنند...
عفیف در برابر خدا خفیف نمیشود.
قفس بیعدالتی، نَفَس را تنگ میکند.
پزشکِ جسم کم نیست اما پزشکِ روح کیمیاست.
در این روزها، خستگی باید پیش ما لُنگ بیندازد!
انتخاب کلمات با ما...
انتصاب آنها با کیبورد نامحترم!
(طنز)
وقتی با هر نخی رویا ببافی، نخنما میشوی!
وَهن در انجام کار، نتیجهی رَهن اراده است.
(وهن: سستی)
هرچه تکامل اخلاقی انسان عمیقتر باشد
تعامل او با محیط پیرامونش آرامتر است.
زخمهای کودکی تاریخ انقضا ندارند...
عقل اگر در کودکی نیاید، تا دَمِ مرگ هم نمیآید
عقده اگر در کودکی بیاید، تا دَمِ مرگ هم نمیرود.
تقویم کارهای نیست...
«جمعه» آینهایست که نشان میدهد
چقدر بار دلتنگیِ جابهجا نشده
درونمان جمع شده است.
ضامن جیران که هستید
ضامن دلِ حیرانِ من هم باشید.
جور دیگری خوشمزه بود...
خوراکیهایی که در کودکی
با «پولتوجیبی» مادربزرگم میخریدم!
رحمت بر کسانی که زحمت دیگران را نادیده نمیگیرند.
نمیدانم وقتی که میآیی
پایِ کار هستم یا نقش بر دیوار
اما هرچه باشد، امید به آمدنت
شیرینی روزهای تلخ من است...
شاید تنها «باگ» کسانی
که چای یا قهوه را خیلی دوست دارند
این باشد که «ماگ» آنها بسیار بزرگ و نامتعارف است
به همین علت، کافهها از ارائهی خدمات به این افراد
خودداری میکنند!
(طنز)
«جمعه» پایان یک هفته نیست...
نقطهی تجمع تمام دلتنگیهاییست
که در طول هفته از آنها فرار میکنیم.
انسانها وقتی طرد میشوند، سرد میشوند.
دورهی عجیبیست...
گاهی افکار انسان بدون گفتن یا نوشتن
انتقال مییابند!
وقتی معیار رابطه «منفعت» باشد
انسانها در زمان حیات به خاطره تبدیل میشوند.
سلام بر کسانی که از حرف میگذرند اما از حق هرگز...
شاید اگر درد، غم و اضطراب
خستگی را تجربه میکردند
کمتر به پَروپایمان میپیچیدند.
رُند بودن تاریخ، در زندگی اهمیت ندارد
رِند بودن و تاریخساز شدن
برای زندگی شخصی مهم است.
رفتوآمدهای استرس در دل استمرار دارد
و مانع استقرار آرامش در آن میشود.
قبلاز اینکه خط زیر هموار شود
مسیر رسیدن به قلبهای یکدیگر را هموار کنیم.

خوراکیهایی که برای سلامتی ضرر دارند...
شکست خوردن، غصه خوردن و حرص خوردن!
همنشینی با انسانهای خَلَف، وقت را تلف نمیکند.
خدا کند که تمام شود...
دنیایی که در آن، خوبها به عزلت کشیده میشوند
و خوبیها بهندرت اتفاق میافتند!
تماشای طلوع آفتاب زیباست
و بر سلامت روان تاثیر مثبت دارد
اما از آن زیباتر و تاثیرگذارتر
تماشای طلوع فضیلتهای اخلاقیست.
در زمانهای که هر لحظه «بدی» را القا میکند
سلام بر کسانی که «خوبی» را برگزیدند.
خدایا!
بذر امید در مزرعهی دل، نیازمند باران رحمت توست.
دل هرچه خواست، یکییکی غیب شد
از آنجا بود که آرزو بر جوانان عیب شد
زندگی الکی بود اما ما را الک کرد!
خستگی دوبرابر است...
وقتی عَرَق بریزی اما نتوانی ورق را برگردانی!
دُر، دَر خانهایست که هنگام ناخوشی
به رویت باز باشد.
«آینده» توأم با افسردگی و سَرخوردگیست...
وقتی خانواده نقش پُررنگی در کمرنگ کردن
اعتمادبهنفس فرزندان داشته باشد.
جنگ و انفجار ناشی از آن
نتیجهی انزجار از همزیستی مسالمتآمیز است.
کاش «رفتن بیبازگشت» را در تقدیر تنهایی بنویسند.
آرزو دارم «شادی» به این سرزمین بیاید و آنقدر بماند
تا تمام لحظههای غمانگیز گذشته را فراموش کنیم.
باید بین کسانی که از کنارمان بیتفاوت گذشتند
و آنهایی که نگذشتند، تفاوت قائل شویم.
مصداق جاهلیت مدرن است...
تبدیل شدن اسباب زندگی به ارباب زندگی!
«مادر» نخ تسبیح خانواده است
وجودش دانهها را کنار هم نگه میدارد.
مقیّد به اصول انسانی، در زندگی مؤیّد میشود.
دستی که با آب و صابون شسته میشود، تمیز است
اما از آن تمیزتر
اول، دستیست که نان حلال به دست میآورد
دوم، دستیست که دست دیگران را میگیرد.
دلتنگ که شدی، دنیا تَنگ و تاریک میشود.
قَلَم، عَلَم مبارزه با جهل را بلند میکند.
عدهای تنها میشوند
چون نمیتوانند بدی دیگران را تحمل کنند
عدهای تنها میشوند
چون دیگران نمیتوانند بدی آنها را تحمل کنند!
قلبی که آوین شود، خواستش آمین شود.
(آوین: پاک، به رنگ آب)
کاش آرزوها از جنس نانهای ساندویچی جلوی مغازه
در اول صبح بودند؛ امن از دستبرد روزگار...
گاهی اگر در تصمیمگیری شتاب کنیم
بعداً خود را عِتاب میکنیم.
در دنیای فوتبال فرقی نمیکند
«رونالدو» اسم کوچک باشد یا بزرگ...
صاحبش شگفتی خلق میکند.
میگویند هرچه از دوست رسد نیکوست
به همین خاطر وقتی باران میبارد
حالمان خوب میشود.
قدرنشناسی، تمایل قلب را به مهرورزی سَلب میکند.
انسانها طاقت محبت و مِحنت زیاد را ندارند!
آدم امن، عاملِ پویایی و شکفتن
و آدم ناامن، عاملِ ایستایی و پژمردن است!
کذّاب، جذّاب نیست.
در تقویم قلبم، همهی روزها به تو تعلق دارند.
خیانت، ابراز ناتوانی و بیعرضگی
در صیانت از عشق است.
نه روان برایمان مانده، نه توان...
غمی که اشک نشود
انسان را به اشک تبدیل میکند!
دلشکسته خواهی شد
وقتی به حضوری خو بگیری که به مو بند است.
گذشت اما بیشتر درد شد تا درس...
کار صواب، در هر دو دنیا ثواب دارد.
در دودمان، دیار و دنیای خود، غریب و تنها هستیم!
اگر در خردسالی
رعایت حق دیگران را به فرزند(ان) خود یاد ندهیم
در بزرگسالی، حق ما را نیز به جا نخواهند آورد!
تنهایی، تنها گزیر انسانهای راستگو
برای گریز از انسانهای دروغگوست.
هر که با خدا شد، از غیر جدا شد.
موج درد و غم در اوج است
و دریای دل را متلاطم میکند.
اگر مراحم نیستید، مزاحم هم نباشید.
خجالت مفهومی ندارد...
برای کسی که در کار دیگران دخالت میکند.
تعریق در روزهای گرم
افزایش دمای بدن را به تعویق میاندازد.
رسالت قهوه، رفعِ کسالت است.
دیدار با خاطرات، مرا تا صبح بیدار نگه میدارد.
بالاترین سطح ازخودگذشتگی یک انسان...
فدا میشود تا فردایی برای دیگران وجود داشته باشد.
به سلامت روانت خسارت میزنند
و بعد، با جسارت تو را مقصر جلوه میدهند!
انسانهای ناتمام چه بیرحمانه تو را تمام میکنند!
کسی که آزار میرساند
از بندگی خدا به بردگی نَفس تغییر کاربری داده است.
قبلاً بهخاطر سالمند شدن، دردمند میشدند
حالا بهخاطر دردمند شدن، سالمند میشوند!
بنبست یعنی...
در برابر فقدان شعور، گزینهی عبور وجود نداشته باشد.
عزیز سفرکردهام، از آن روز که پَر کشیدی
هر لحظه، دلم برایت پَر میکشد.
کسی که صلاح تو را میخواهد
صلاحیت دارد که در قلبت خانه کند.
فَراق همیشه تلخ نیست؛ گاهی سرآغاز فَراغ است.
دلم طوری برایت رفت
که هر چقدر پشت سرش آب بریزم، بازنمیگردد!
انسانها...
انسانها را در زندگی پیر و از زندگی سیر میکنند.
در میان همهمهی انسانهای چندرنگ
زمزمهی انسانهای یکرنگ شنیده نمیشود.
زیست در دنیا، ما را نیست کرد!
جرم با فُرمهای زیر پیگرد قانونی ندارد...
کُشتن اشتیاق و استعداد
تحقیر، تمسخر و بدگویی
رها کردن به وقتِ تمام شدنِ منفعت!
بهترین آبرسان است...
همان که نبودش، یک آپارتمان را از آب محروم میکند!
(طنز)
کاش میشد از این زمانهی پوچ
به جای دیگری کوچ کرد.
بعد از هر سختی، آسانیست...
امیدوارم بعد از سختی جنگ
آسانی، آرامشی ماندگار باشد.
کاش برای دلهای سوزان هم آتشبس برقرار میشد
آتشبسی که هیچوقت نقض نشود.
کاری که بدون علاقه انجام شود
سرانجام مطلوب ندارد.
در خوشیها یار و در ناخوشیها اغیار هستند.
آنکه فهم دارد، کمک دیگران را لطف
و آنکه وهم دارد، آن را وظیفه میپندارد.
به زحمت بیفتند، تو را میخوانند
به زحمت بیفتی، تو را میرانند!
وقتی انسانها برای «سرودن» جمع میشوند
همهی صداها به یک صدا تبدیل میشوند
شاید اگر برای «زیستن» نیز در کنار هم بودند
تمام دردها به یک درد تبدیل میشد
و روزگار، سخت و طاقتفرسا نمیگذشت.
بیشتر دوست دارند منفعت ببینند تا منفعت برسانند
زیرا اولی رحمت و دومی زحمت است.
دقیقهها که سیاه شوند، شقیقهها سفید میشوند.
«جمعه» اگرچه روز تعطیل است
اما بازار دلتنگی پُررونق است
بغض، اشک، سکوت، سردرد، معدهدرد
بیحوصلگی و اضطراب، بهاییست که برای
خرید ناخواسته از آن، پرداخت میشود.
پول که معدوم شود
عیار انسانها معلوم میشود.
(معدوم: ناموجود)
نوکر علی(علیهالسلام)، گوهر جلیست.
(غدیر)
برای تجارت انرژی جهان
بسته شدن تنگهی هرمز، حکم ترمز را دارد.
تحدید کنیم تا تهدید نشویم.
(روبط بین فردی و اجتماعی)
پناه میبرم به خدا، از پناه بردن به غیر خدا...
وقتی غصه غالب میشود
قالب تهی کردن چه نزدیک میشود!
سَر، آکنده از افکار است و دل، افگار...
در گفتار فدایت میشوند اما با رفتار فدایت میکنند!
صد را باید برای کسی گذاشت که حد میداند.
جنگ در درون و بیرون، بر سلامت روان چنگ میزند.
جان که بیمار شد، از جهان بیزار میشوی.
تلخی قهوه و زندگی مثل هستند
هر دو را میچشیم و حالمان جا میآید
اما این کجا و آن کجا!
«آتش درون»، شعله و دود ندارد
اما میسوزاند و نفس را تنگ میکند!
تا زندهاند، سنگشان را به سینه بزنیم
بعد از مرگ، سینه به سنگشان زدن فایدهای ندارد.
سونامی خاطرات تلخ، ساحل ذهن را تخریب میکند.
اشک گاهی همان رشک بهجامانده در دل است.
شاید ایدهی «سِلْفی»
به ذهن کسی رسید که خیلی تنها بود!
رابطهی «از راه دور» یعنی
رابطهی یک جوان با جوانی و آرزوهایش...
شبها با آلودگی به فکر و خیال میگذرند
در حالی که باید با آسودگی از آن، میگذشتند!
خدا کند که به حداقل برسد
تعداد کسانی که در زندگی ما سازِ ناکوک میزنند
تا کِیفشان کوک شود.
تنهایی، باعث فرار از دنیای حقیقی
و قرار در دنیای مجازی شده است.
خدایا!
به حق آنان که دوستشان داری، فَرَج حاصل کن
مشکلات زندگی ما را فلج کرده است.
تقویم روزهایی را به یاد میآورد
که جز اندوه، چیزی برای تقدیم نداشتند.
اینهمه تَرَک بر جان
نشان از دَرَک بودن جهان دارد!
آنچه برازندهی تو هست، همیشه برای تو نیست.
زَهر به تُندی و دَهر به کُندی
انسان را از پا درمیآورند.
نای زندگی که نباشد، بدون نوای غمگین هم
اشکها بیاختیار جاری میشوند.
بدذات برای کِیف، دیگران را حیف میکند.
در طلوع جوانی
غروب آرزوها را به تماشا نشستن، دردناک است.
این روزها، حال نزار و دل طالب مزار است!
به خواستهاش نرسید...
خستگیِ تلاش در جسمش جاودانه شد!
حتم دارم قصهی پُرغصهی ما
ختم به خیر خواهد شد.
اتفاقات غمانگیز، جانکاه
و اتفاقات دلانگیز، جانافزاست.
مثل قُمری که عُمری از غم ناله سَر داده است
آه از نهادمان برمیآید!
استرسهای بیگاه، دل را پایگاه خود کردهاند!
روزگاری را آرزو دارم که در آن
خوشحالی علت گریستن باشد نه بدحالی.
از آب گِلآلود، رزق
و از آدم زهرآلود، عشق درنمیآید.
خستگی یعنی
نه توانی برای ادامه دادن داری و نه تمایلی...
گاهی دلسنگها دلیل دلدردها هستند!
دیروز انسانهای دوروبَر همنشین بد بودند
و امروز فکرهای توی سَر...
روزگار تلخیست...
وفاپیشه را تحقیر و جفاپیشه را تکریم میکنند!
از وقتی خودمحوری جای خدامحوری را گرفت
انسانها دچار اختلاف شدند.
ظالم، اجازهی زندگی سالم را به اطرافیانش نمیدهد.
(روانشناسی روابط در خانواده)
گزینگویههای هفتهی قبل را اینجا ببینید:
علیرضا آیین