
تهوتوی آن را درآوردم، ته نداشت...
«دلتنگی» را میگویم!
آرزو دارم در اولین روز مِهر...
«شادی» بر قلبتان مُهر شود.
کاش پاییز دل هم میرسید تا برگهای غم بریزند!

ذلیل میشود، کسی که دلیل تحقیر دیگران است.
گاهی انسان را مست میکند...
شدت درد و غم در این دنیای پست!
در خردسالی از تکلیف
و در بزرگسالی از بلاتکلیفی رنج میبریم!
در خردسالی، سرگرم به دنیا
در بزرگسالی، سردرد از دنیا...
نوشیدن چای یا قهوه، بهانهی خوبیست...
برای دورِ هم بودن؛ برای دور از غم بودن!
احترام مختص کسانیست
که با درستی رفتار میکنند نه با درشتی.
هرگاه به بهانهی مشکلات
«حقوق» یکدیگر را نادیده گرفتیم
باید بدانیم که فرسنگها با انسانیت فاصله داریم.
کسانی که زود «سین» میکنند
در قلبمان زود «پین» میشوند.
زلزله همیشه توأم با وِلوِله است.
در روزگاری که وفاداری ضایع و جفاکاری شایع میشود
زندگی جانکاه است.
فال خوب یعنی حال خوب...
دوری از تو، خیلی شوری دارد!
درد آنجاست که پایی برای رفتن داری
اما جایی برای آرام گرفتن نداری!
وقتی بخت یار نباشد، سخت میگذرد.
برف آب میشود اما حرف آب میکند!
یاد، درون و باد، بیرون را به هم میریزد.
جای تو در قلبم پُر و در زندگیام خالیست...
«عشق ابدی» فقط خدا...
دروغ، فروغ زندگی را از بین میبرد.
از نظر تنهایی، به «خدا» شبیه شدیم.
تلقّی درست از ناخوشایندیها
باعث ترقّی در زندگیست.
تبسم تو، تجسم زیبایی و مهربانیست.
تعبیر علت ناراحتیها، تدبیر موثری
در رفعِ سوءتفاهمهای یک رابطه است.
تنها رابطهای که تاریخ انقضا ندارد، رابطه با خداست.
نوشتن، سَبکیست برای سَبُک شدن...
گزینگویههای هفتهی قبل را اینجا ببینید:
علیرضا آیین