فکرکنم بین تموم جبرهایی که به انسان ها تحمیل میشن، "جبر جغرافیایی" تلخ ترینِ این جبرهاست
چقدر سخته وقتی یکی یه جای گوشه ی دنیا از ابتدایی ترین نیازهای اولیه ش محرومه، چند رشته کوه اونور تر، یکی دیگه به خاطر رعایت درست حقوق شهروندیش توسط حکومتش داره تو رفاه زندگی میکنه و تلاش میکنه برای بهتر شدن زندگیِ خوبش، نه که تلاش کنه فقط زنده بمونه و بتونه نون خوردنشو تامین کنه.
زندگی خیلی سخته برا ماهایی که از قضای بد روزگار این لک لک پدرسوخته تو آسمون خاورمیانه ما رو ول کرد... اگه این تپل بودنم ریشه در بچگی داشت، میتونستم به این نتیجه برسم که دندت نرم اگه لاغر بودی میتونست وزنت رو تحمل کنه و یکم اونور تر، حتی تو ترکیه ولت کنه. ولی موقع به دنیا اومدنم کمبود وزن داشتم و به همین خاطر نمیتونم خودمو مقصر بدونم.
همه چیزای سخت اینجا اجباری ان و حقوق اولیه مون مثل آب خوردن نادیده گرفته میشن. یکی میگفت ما مثل گوسفندیم و یکی دیگه میگفت گوشت دم توپ حساب میشیم. نظرم به دومی نزدیک تر بود چون حداقل اگه گوسفند بودیم تا قبل از مرگمون بهمون می رسیدن که پروار شیم. چوپون برا گوسفنداش دلسوزی بیشتری داره تا آقا بالاسری ها نسبت به مردم دارن، همین مردمی که اگه نبودن، نمیتونستن جیباشونو از حق الناس پر کنن و آقا زاده هاشون تو ناز و نعمت زندگی کنن.
وقتی به این چیزا فکرمیکنم... فقط این جمله میاد تو ذهنم که:
شاید خاورمیانه و در راسش ایران، جهنم سایر ساکنین این سیاره باشه.
هی روزگار...