زخمی بود نه تازه، نه کهنه،
بلکه در میانهی بودن و فراموشی.
هر بار که کسی خواست ببنددش،
گریه کرد. نه از درد،
بلکه از ترسِ نادیده گرفته شدن.
او نمیخواست درمان شود،
میخواست فهمیده شود.
میخواست کسی بپرسد:
چرا هنوز باز ماندهای؟
نه اینکه فقط بگوید:
«باید خوب شوی.»
زخمها، گاهی گریه میکنند
نه برای التیام،
بلکه برای دیده شدن.