
مگه برای خانم ها ممنوع نیست؟!
امنیت داری؟
اینها اولین سوالهاییه که بیشتر آدم ها (۹۰ درصد خود خانمها) در مواجه با دوچرخه سواری از من در اولین برخورد میپرسن!
دوچرخه سواری که تا همین چند وقت پیش و حتی الان هم برای بخش زیادی از مردم تبدیل به یک تابو شده!
یادم نیست اولین بار کی بود یا کجا که دوچرخه رو تجربه کردم اما هر چی بود، از سال های بچگی نمیآمد!
سالهایی که برای نمره خوبت یه جایزه به اسم دوچرخه منتظرت باشه تا تمام کوچههای محله رو باهاش کشف کنی!
و تمام دوچرخههای دور و برم با من، حکم فیل و فنجون رو داشتن که حتی قد من به رکابش هم نمیرسید!
و هیچ وقت هم دوچرخه داشتن دغدغه من نبود و هیچ خاطره خوب و بدی هم ازش نداشتم اما بزرگتر که شدم جاهایی که میشد دوچرخه کرایه کرد و کلی باهاش رکاب زد رو از دست نمیدادم!
تا اینکه یک سال تمام تابستون رو تو پیست دوچرخه سواری نزدیک خونه، رکاب زدم و تازه فهمیدم به گنج پنهان بچگیهام رسیدم! اینکه چرا تا الان دوچرخه نداشتم!
این ماجرا گذشت و فکر دوچرخه داشتن موند گوشه ذهنم! هر بار که میخواستم یکی بخرم، فکر کجا سوار شدن و کجا قفل کردن و امنیت داشتن و نداشتناش منصرفم میکرد!
با اومدن دوچرخههای اشتراکی این مساله تا حد زیادی رفع شد، دوچرخههایی که میشد تو خیابون سوار شی و هر جا هم خواستی، رهاش کنی!
اما مسیرایی که هر روز از سرکار تا خونه و خونه تا سرکار چشمم دنبالشون میگشت تا یه راهی پیدا کنه برای رکاب زدن، دست از سرم برنمیداشت!
دیدن دوچرخهسوارها تو خیابون و دوستهای دوچرخهسوار هم مثل یه لامپ توی ذهنم بود که میشه!
مطمئن باش که میشه!
دیگهای بهانهای نبود برای نداشتنش! مخصوصا که کرونا فرصت باشگاه رفتن رو ازم گرفته بود! چی بهتر از اینکه ورزش جدیدی که برای امسال به خودم قول داده بودم رو امتحان کنم! برای همین یه مدتی دوچرخه دوستم رو که توی انباری مونده بود، ازش قرض گرفتم و رکاب زدم! دیگه مطمئن بودم که جای یه چیزی خالیه!
در نهایت، به عنوان هدیه تولد برای خودم یه دوچرخه خریدم و چند ماهی هست که شده رفیق آخر هفتههام!
تو این مدت درسته ما با هم سرکار نرفتیم چون تمام مسیر اتوبانیه ولی جاهای زیادی رو با هم رکاب زدیم و از یه محله ای که قرار بود تو بچگی کشف بشه گذشتیم و محله به محله رو کشف کردیم!
این وسط جمله کوتاه و قشنگ خسته نباشید تو خیابونا از زبون آدمایی که فکرشم نمیکنی، انگار به جونت میشینه!
حالا در جواب سوالها خیلی سادهتر میتونم بگم که امنیت یه مفهوم ذهنیه که ما ایجادش میکنیم! با فرهنگ دوچرخه سواری؛ اینکه دوچرخه هم یه وسیله نقلیهست پس ما با ماشین، موتور یا دوچرخه تو خیابونا سهیم هستیم! چون هنوز تو تهران و خیلی از شهرا مسیرهای دوچرخهسواری محدود و کمه!
و هر چقدر تقاضا بیشتر باشه این مسیرها بیشتر و بیشتر میشه و این فرهنگ عمیق و عمیقتر...
تا دغدغههایی مثل جای پارک دوچرخه، ایمن رکاب زدن یا ترسهای ذهنی حتی، کمتر و کمتر بشه!
این خاطره رو هیچ وقت یادم نمیره که تو اصفهان با دیدن مسیرای دوچرخه سواری زیادش که حتی تو بعضی خیابونا عریضتر از مسیر ماشین رو بود یک نفر بهم گفت، دوچرخه اینجا شکل دیگهای داره! مثلا ممکنه همین پیرمردی که داری میبینی یه کارخونهدار باشه ولی دوچرخه بخشی از زندگیش شده!
با خودم فکر کردم فارغ از اینکه اون آدم میخواد یا نه که پولی رو صرف ماشین سوار شدن کنه، سبک زندگیش از جوونی همین جوری شکل گرفته، شکلی که ما از اصفهان چند دهه پیش تو ذهنمون میاد با دوچرخههای قدیمی زنگدار! الان هم همین سبک زندگیه که پاشو گذاشته روی رکاب دوچرخه و محله به محله اونو میبره و الحق که شهرداری اصفهان هم با یه قلموی سفید و کشیدن مسیر دوچرخه سواری کف خیابونها این سبک زندگی رو حفظ کرده!
به امید یه قلموی سفید و هزار هزار رکاب سفید تر!