معتقد

مسیح، حباب، با خودتونم.

هر چیزی که توی مغزمه بدون خودسانسوری قراره گفته بشه.

من واقعا دیگه خستم. خستم از حال و هوای این روزای ویرگول. همه میخوان برن. یعنی چی این ادا اصولا؟ ها؟

اگه داری این متنو میخونی و نمیخوای چیزی بگی مشکلی نیست. اصلا مشکلی نیست. ولی بدون اگه بری، اگه اون دکمه لعنتی دیلیت اکانتو بزنی؛ دیگه همه چی تموم میشه. دیگه "حباب" یا "مسیحی" وجود نداره. دیگه "انجمن نوجوونا"یی وجود نداره. دیگه هیچ خاطره ای وجود نداره. اون لحظاتی هر وقت توی ذهنم میان، مجبورم میکنن لبخند بزنم وجود نداره. من برای فرار از روزمرگی هام اومدم ویرگول. از اونموقع حدود سه ماه میگذره. سه ماهی که برای من اندازه یک هفته گذشت. توی این سه ماه، فهمیدم اگه باحال ترین آدمای ویرگولو بخوام بگم، شما دو نفر اولین نفراتی هستین که میگم. من با شما ایمان آوردم، معتقد شدم به نوشتن. فهمیدم قسم به قلم چه معنی میده. اعتقاد پیدا کردم به قدرت دوستی، قدرت همدلی. وقتی بعد اینکه من پست حال بد کن میذارم خیلیا میان و کامنت میذارن تا حالم خوب بشه، چیز مقدسیه. "مقدس"

دوستی، چه مجازی چه واقعی، مقدسه. وقتی میبینم یه نفر چون "تو" داری میری داره گریه میکنه و اشک میریزه، میگم تو حق نداری بری. نه برای من. برای دینی که به گردنته.

حباب، تو حق نداری بری. بخاطر همه غلط املایی هایی که ازم گرفتی. بخاطر همه آویش و زری و شفتالو گفتنات. بخاطر همه افرادی که با نوشته هات به قلم معتقد شدن. بخاطر من، و بخاطر ما.

مسیح، تو حق نداری بری. بخاطر نوویرا، بخاطر اون جرئت حقیقت بازی کردنا، بخاطر اینکه قرار بود تا جایی بریم جلو که مرچ بزنیم، یادته؟ اصن مگه نوویرا ایده خودت نبود؟ چرا اینشکلی شدی پسر؟ حق نداری بری، نه بخاطر من، بلکه بخاطر آرتا و یارا و بقیه، که ناراحتی من عمرا به پای ناراحتی اونا برسه.

ما شما رو نخواهیم بخشید

بخاطر ویرگولی که بدون مسیح و حباب، دیگه ویرگول نخواهد بود. بخاطر حالای خوب، به خاطر چالشای باحال، به خاطر مرورنامه، به خاطر ونادیوز، به خاطر چیزای باحالی که کمکمون کرد فشار درس رو تحمل کنیم و بهمون انگیزه داد، برای ادامه دادن. بخاطر همه اون دعوا کردنا و تو سر هم زدناتون.

من حال خوبی برای تقسیم کردن ندارم. اینا هم واقعا حس درونیمه، نه یه مشت چرت و پرت برای پاچه خواری و التماس. البته که اگه مجبور بشم، حاضرم اونکار رو هم بکنم...

1399/12/13

امضا: آویشنی که بعد از دو ماه، برای اولین بار بغض راه گلوشو گرفته...