ویرگول
ورودثبت نام
آویشَن
آویشَنI like you're eyes they're like the lights I see at night when I wanna die...
آویشَن
آویشَن
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

غده سرطانیِ آویشن...

من آویشنم. هر روز با خودم تکرارش میکنم. آویشن. این آویشن‌بودن قبلا خیلی شیرین بود. خیلی شیرینتر نسبت به الان. ولی الان، منِ من، بزرگ شده. مثل یه غده سرطانی، کل وجودمو آلوده کرده. همون طاها رو میگم. طاهایی که هر روز، منو بخاطر نقاب داشتن مسخره میکنه. طاهای بی رحم. همون سنگدلی که چند ساله از چشمش اشک نیومده. طاهایی که کل وجودیت منو زیر سوال برده. طاهایی که هیچ احساسی براش مهم نیست. اما، اما در عوض من، آویشنی هستم که احساسیم. با این حال، چندساله از چشمم اشک نیومده... . عاشق کمک به مردمم، ولی گاهی اوقات گند میزنم به همه چی. طاهای من، حال خوشی نداره. خیلی تلاش کردم که باهاش کنار بیام. خیلی...

ولی حالا، دو تا حالت میتونه اتفاق بیفته. یا باهاش دوست خواهم شد، یا سرطان، کل وجودمو خواهد خورد. یا همه چی به حالت قبل برمیگرده، یا میمیرم. یا شانس میارم و شکستش میدم، یا مرگ روحی، نزدیکه...

گفتم اگه مردم و دیگه اینجا نبودم؛ به همه حال خوب بدین. هر کی حالش بد شد، بهش کمک کنین. من تا جایی که تونستم، کردم. ولی کافی نیست. به کسایی که کمک روحی میخوان کمک کنین. دوستدار هم باشین. شاد باشین و بقیه رو شاد کنین. نذارین زنجیر کمک کردن قطع بشه.

من دارم تلاش میکنم که گریه کنم. میخوام اشک بریزم. امیدوارم بتونم. اگه تا عید نشه، دیگه نمیشه... . این طلسم، باید شکسته شه.

پ.ن:دارم بیخود به خودم امید میدم. از کل متن امید واهی داره میریزه.

پ.نن: لطفا منتظر جواب کامنت های این پست نباشید.

پ.ننن: کدوم معلمی جواب سوال کتاب ریاضی پارسال رو از آدم میخواد، اونم تو دو دیقه؟ دو دیقه دیگه بهم وقت میدادی بهت جواب میدادما، ولی حیف که دست به قلمت خوبه و نصف نمره کوییز این ماهو نمیگیرم. واقعا واسم مهم نیست. میدونی؟ واسه امتحان امروزتم هیچی نخوندم. به قول بچه ها، به کتفم!


عیدتون پیشاپیش مبارک. الان گفتم چون شاید تا اونموقع اینجا نباشم.

پ.نننن: واقعا آب و هوا بازیش گرفته. امروز صبح برف اومده، بعد من که بلند شدم دیدم برفا آب شده. قبلا هم بارون اومده بود قبل طلوع آفتاب. بعد صبح قطع شده بود.

پ.ننننن: بازم شک دارم این پستو منتشر کنم. مثل همه اون دوازده سیزده تا پیش نویسی که توی هفته گذشته نوشته بودم.


ویرایش در ساعت هفت بعد از ظهر:

خداوکیلی من چه فکری کردم اینو نوشتم؟! عاقا من نمیرم. یه مشت چرت گفتم. ولی خب احتمالا مثل الان کمتر سر میزنم اینجا.

من بدون روزمره نویسی میمیرم. یه مدت جلوی خودمو گرفتم ایده ها جمع شد الان اندازه سه چهار تا داستان تراژدی کامل ایده دارم. احتمال داره یه اکانت دیگه واسش بزنم اونحا بنویسم. چون یه مقداریش نشات گرفته از مغز خودمه خیلی تلخه...

جلوی خودمو گرفتم که آینده ویرگول گونو نمینویسم، چون اگه بنویسم قطعا کشته میشم. ینی خودم خودمو میکشم تو داستان! تصادفی سکته ای چیزی :/

امتحان ریاضی امروز خیلی هم بد نبود! بر خلاف تصور :/

مسیح خان شما قصد نداری دوم شخص مفرد رو بنویسی؟! نمیتونی بگو خو :/

تازگیا دارم کلی داستان تراژدی و گیم تراژدی و غم انگیز میخونم و میبینم. واقعا قصد دارم گریه کنم. نمیدونم چرا ولی به نظرم باید برای من سنگدل، موفقیت بزرگی باشه‌. (:/)

بقیه دغدغشون برابری مردم و حمایت از سیاه پوستان دنیاس، دغدغه من گریه :/

اصن کلا امروز مود من رو اینه: :/

هعی...

چه کنیم دیگه...

://///



۲۸
۸
آویشَن
آویشَن
I like you're eyes they're like the lights I see at night when I wanna die...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید