سلام. امم خب این یه دلنوشته اس. اگه تمایلی به خوندنش ندارین مشکلی نیست. هیچکس از دستتون ناراحت نمیشه. از این به بعد کیبورد دست خودم نیس دست قلبمه و برای همین احتمالا چرت و پرت خالصه. شایدم پاک کردم این نوشته رو.
طی چند روز گذشته شروع کردم برم باشگاه، و چون تازه شروع به وزنه زدن کردم دستم به طرز غیر قابل تحملی درد میکرد. الان دردش به مراتب خیلی کمتر شده واسه همین الان دارم این مطلب رو مینویسم.
از خودم متنفرم.
چون خودم نیستم. همین؛ کلش همینه. عادت کردم به تظاهر، دوس دارم یه بار سر یکی داد بزنم. دوس دارم یه بار حس درونی خودمو به مشاورم بگم!
آره! آرزومه بهش بگم رشته ریاضی توی هنرستان به درد نمیخوره! نمیخوام وقت خودمو هدر بدم پای یه مشت چرت و پرت علمی. میخوام راه خودمو برم.
ولی هر بار جلوش میشم یه بله قربان گوی ساکت که کارش شده عذر خواهی بابت نمره کمی که نه توی آینده من تاثیر داره نه توی آینده اون مشاور.
متنفرم از خودم چونکه این بازه زندگیم قرار بود خیلی هیجان انگیز باشه، مثلا نوجوونم خیر سرم. تصورم از نوجوونی یه چیز خیلی متفاوت بود. قرار بود اجتماعی بشم، درس بخونم، خودمو برای کار آماده کنم، با خودم عهد بسته بودم تا قبل از 15 سالگیم اولین پروژه بزرگ خودمو بگیرم! هه! به قول خارجکیا: شِت!
آره! تنها کلمه برای وصف کردن وضعیت الانم همینه!
اجتماعی! آره خب! الان اجتماعی اجتماعی ام! والا! کلا یه دوست و نصفی رفیق صمیمی داشتم که الان حدود پنج شیش ماهه دوتاشون با من قهرن!
توی یه وبسایته خوندم:
اگر میانجی‌گران خوب مراقب نباشند ممکن است در حین این تلاش نسبت به خود بی‌توجه شوند و از رسیدگی به نیازهای روزانه زندگی غفلت نمایند. میانجی‌گران اغلب به تفکر عمیق می‌پردازند و از تأمل ذهنی و فلسفی بیش از هر گونه شخصیتی دیگری لذت می‌برند. اگر شخصیت‌های میانجی کنترل نشوند ممکن است کم‌کم تماس خود را از دست بدهند و به "گوشه‌نشینی" روی بیاورند و بازگرداندن آنها به جهان واقعی مستلزم صرف انرژی زیاد از طرف دوستان یا شریک زندگی آنها خواهد بود.
گوشه نشینی؟! به نظرت اینه؟! این که فک کنی کل دنیا ازت متنفره؟! افسرده بشی؟! روانی بشی؟! وسواسی که قبل از کرونا نبود حالا هفت هشت برابر بشه؟!
اگه اینجوریه آره! من گوشه نشین شدم، البته این کلمه مناسبی نیست. نمیدونم چه کلمه ای واسش مناسبه ولی این کلمه حق مطلبو ادا نمیکنه. معنیش ینی تنهایی. من تنها نیستم. من تنها نیستم. دور و برم پر از آدمه، انقد که تعدادشون از دستم در رفته. از خودم متنفرم چون بین این همه، یه نفرم نیس که منو درک بکنه.
خوشبختانه، محبت، خلاقیت، نوع‌دوستی و آرمان‌گرایی میانجی‌گران همیشه مانند گل در فصل بهار دوباره باز خواهد گشت، و به خودشان و کسانی که آنها را دوست دارند نه منطق و سود، بلکه نوعی جهان‌بینی اعطا می‌کند که هر کجا که بروند الهام‌بخش شفقت، مهربانی و زیبایی است.
بهار؟! خب بله! همیشه اینجوری بودم! یه مدت خودزنی، یه مدت بیخیالی، یه مدت تلاش، نا امید شدن، گریه کردن، از اول!
این که هی دارم از این وبسایته مطلب میذارم هم به خاطر عُقده ایه که دارم! یه تومور بدخیمه! دوس دارم عضو یه گروه باشم! عقده ایَم!
حداقل خوبه فهمیدم infp ام! این دسته بندی نبود خدا میدونه چجوری عقده ام رو خالی میکردم.
خب بچه ها! حالا عمو آویشن میخواد بدترین ترکیب کل دوران رو به شما معرفی کنه:
آی‌ان‌اف‌پی+ 93% درونگرا + کلی عقده و اعتراض تلنبار شده+افسردگی= طاها!
آره! این حس نهایتا تا دو سه روز دیگه از بین میره ها! ولی من واقعا نمیتونم این درد رو هرماه تحمل کنم. از اول کرونا هر دو سه هفته یه بار این حس رو دارم! الانم مغزم داره بهم میگه تو چته ها؟! چته؟! منم واقعا جوابی ندارم بهش بدم...
شاید تنها راهی که بتونم خودمو خالی کنم همین نوشتن باشه (نه نیست)
دوست دارم طاهای درونم رو بندازم دور، نمیخوام طاها باشم، میخوام آویشن باشم، همون که با همه دوسته، همون که دوست داره به بقیه کمک کنه و با چیز های کوچیک شاد میشه، نه طاهای افسرده و غمگین و عُقده ای.
اصن نمیدونم من طاهاام یا آویشن.
شاید آویشن هم شخصیتیه که ساختم برای خالی کردن عقده ام؛ نمیدونم. واقعا نمیدونم...
شخصیت‌های معروف INFP : (بر اساس نظرات، اعمال و گمانه‌زنی‌های رسانه‌ها)
آلبر کامو/جرج اورول/سورن کیرکگارد (فیلسوف)/ژان ژاک روسو/جان کری /ویرجینیا وولف/جی کی رولینگ/ادگار آلن پو / ویلیام بلیک/فرانتز کافکا/ویلیام شکسپیر/ هانس کریستین اندرسن/وینسنت ونگوک/جرج آرآر مارتین (خالق بازی تاج‌وتخت)/هومر/…
تنها چیزی که از خودم میپرسم اینه که آیا اینا هم مث منن؟ نُچ! به همین سادگی! من اصلا نمیتونم خودمو با این افراد توی یه دسته قرار بدم؛ به همین سادگی!
نمیدونم کیم! نمیتونم خودمو بشناسم! شاید اگه خودمو بهتر میشناختم میتونستم بفهمم چیکار میتونم بکنم، ولی نمیتونم. اینکه زوم کنم روی خودم و به خودم هم فکر کنم اندازه زهر مار برام تلخه. همین الانشم دارم از نوشتن این متن زجر میکشم. فقط امیدوارم شما زجر نکشین.
متنفرم از خودم چون امشب فهمیدم وسواس دارم، از انکه وقتی داداشم با کلی ذوق و شوق یه تیکه شکلات بهم داد و من اونو از دستش انداختم روی زمین چون با دست داده بودش بهم. با دست. متنفرم از خودم از اینکه توی این چند ماه نفهمیدم چند نوع وسواس فکری و روانی دارم، با اینکه هر شب با داداشام سر اینکه پا هاشون رو روی پتو و بالشم میذارن دعوا داشتم.
متنفرم از خودم چون بزدلم. متنفرم از خودم چون چند بار تا مرز خودکشی رفتم ولی تمومش نکردم. فقط حرف زدم. فقط وانمود کردم که دوست دارم خودکشی کنم. اینم دلیلش عقده اس! عقده دیده شدن!
متنفرم از خودم چون الان بغض کردم. متنفرم از خودم چون کسی نباید بغض منو بفهمه و برای همین هم باید برم دستشویی و دست و صورتم رو بشورم...
