
از روزی که گویندگی رو شروع کردم (البته کار اصلیم نیست) با معضلی مواجه شدم که موندم چکار کنم. خییییلیها احساس میکنن یه ایدهی بمب برای پادکست دارن و اگه من قبول کنم باهاشون همکاری کنم، میترکونیم! این افراد چند دسته هستن:
دسته اول: رفقایی که مایع ضد عفونی کنندهی معمولا کمتر از 70 درصد رو اشتباها وارد گلوی خودشون کردن و نشستن دور هم چرت و پرت میگن و فکر میکنن دنیا رو میتونن بخندونن. عزیز من! اون خاطراتی که دور هم میگیم و میخندیم فقط برای خودمون و توی همون حالمون جذابه.
دسته دوم(که خوشبختانه اطرافم کم هستن) اونایی که علاقه خاصی به سیگار برگ دارن اما متاسفانه بجای توتون، برگ شادونه رو استفاده میکنن. این دوستان معمولا به آجرهای خیابون هم میخندن و حس میکنن چقدر آدمای طنازی هستن درحالیکه اگه از بیرون خودشون رو ببینن، میفهمن چقدر یخ و بیمزن!
دسته سوم: این دسته از افراد حس میکنن زندگیشون مملو از سختیها و رنجهایی بوده که هیچکس جز خودشان توان مقاومت در برابر آن دشواریها را نداشته و من و شما اگر جای آنها بودیم از غم تماس نگرفتن آن دختر خانمی که دیروز به او شماره داد، قطعا خودکشی میکردیم و اگر زندگیشان را بازگو کنی، تمام دنیا انگشت به دهان میمانند که وااااو فلانی چقدر قهرمان است! دوست عزیز دسته سومی، باید خدمتت عرض کنم که آب قطه، ولی صابون مایع هست!
دسته چهارم: یه پادکست رو شنیده و میخواد عینا همون رو تقلید کنه. خب اون چیزی که یه پادکست رو جذاب میکنه، خلاقیت هست.
دسته پنجم: شاید باورتون نشه ولی نتورک!!! این دوستان که دچار توهمی به مراتب فراتر از توهم شیشه، کراک و دیگر مواد مخدر سنتی و صنعتی و ترکیبی هستن، همه رو از موضع بالا نگاه میکنن و ادبیاتشون هم اینه "من یه مدت دیگه میلیاردرم، حاضرم بهت این فرصت رو بدم که از الان برام کار کنی و درصدی از سرمایم رو باهات شریک شم" [از روی چمنهای پارک، برج جردن را آلن دلونی نگاه کرده، لبخندی سرشار از غرور بر لب دارد و ساقه طلایی گاز میزند]
دسته ششم: ایده دارن. بله ایده دارن و ایده بسیار خوبی هم دارن اما ایدشون خامه. با اینا میشه تعامل کرد. عمدتا افرادی هستن که حرف برای گفتن دارن و قاعدتا همچین افرادی وقت کافی برای پرورش ایده ندارن چون درگیر یه کار درست و حسابی هستن.