به طرز عجیبی خودم رو به روز رهایی نزدیک حس میکنم. عملا روزی نیست که حداقل سه چهار بار جدی بهش فکر نکنم.
اوضاع و احوال این روزام تو یه جمله خلاصه میشه: نه امیدی به نجات دارم و نه خودم رو لیاقت نجات میدونم.
فقط یک چیز مانع عملی شدن ماجرا میشه، ترس از اینکه بعدش چه اتفاقی میوفته.
آیا بعدش باز باید وجود خودم رو تحمل کنم؟
خدا، فلک، طبیعت، داروین هر چی که هستی، شام رو سحر نمیکنی، انصافا زودتر تمومش کن که خوشگل مارو تو این مدت فقط کردی.
