
برگهی مچالهشدهی امتحان ریاضی را توی کولهپشتیاش پیدا کردم. وقتی دربارهاش پرسیدم، نگاهش را پایین انداخت و گفت: «سخت بود.» واقعاً تا اینجای سال تحصیلی سختی را پشت سر گذاشته بود. آیا حالا که کمی بزرگتر شده، کارها واقعاً چالشبرانگیزتر شده بودند؟ وقتی لبهای لرزانش را دیدم، گفتم: «هی، اشکالی نداره. این فقط یک امتحانه. دفعهی بعد با هم درس میخوانیم.» پلک زد، لبخند زد و به جلو خم شد و دستانش را دور کمرم حلقه کرد. میخواستم بداند که یک نمرهی بد (یا حتی چند نمرهی بد) به این معنا نیست که او در زندگی موفق نخواهد شد؛ نمرات تنها چیزهایی نیستند که اهمیت دارند.
ما گاهی نگرانیم که موفقیت آیندهی فرزندانمان در نمرات امتحانیشان نوشته شده باشد. اما برای موفقیت در زندگی، چیزهای بسیار مهمتری وجود دارد. فرزندتان چه در امتحانات نمره عالی بگیرد چه نگرفته باشد، در ادامه ۷ نشانه وجود دارد که ثابت میکند او در زندگی موفق خواهد شد.
---
۱. او با دیگران همدلی دارد
همدلی راهی برای ارتباط با دیگران و شکلدادن به روابط است. اگر فرزندتان بتواند خود را جای کودک دیگری بگذارد و با مهربانی پاسخ دهد، میتواند دوست پیدا کند و با کسانی که ظاهر، رفتار یا سبک زندگی متفاوتی دارند، کنار بیاید.
* برخی کودکان بهطور ذاتی همدلتر از دیگران هستند، اما شما میتوانید همدلی را به فرزندتان آموزش دهید.
* اگر همکلاسیاش میانوعدهاش را فراموش کند، فرزندتان میتواند میانوعده خود را با او تقسیم کند.
* همدلی با افزایش سن و کسب تجربیات بیشتر در کودکان رشد میکند؛ بنابراین، به نشان دادن راههایی که فرزندتان میتواند با احساسات دیگران همذاتپنداری کند ادامه دهید تا این مهارت تقویت شود.
۲. او انگیزهی درونی دارد
اگر فرزندتان اهداف کوچکی برای خودش تعیین میکند و برای انجام تکالیف مدرسه نیازی به اصرار و تشویق مداوم ندارد، به شما تبریک میگوییم! اما بسیاری از بچهها هنوز به این مرحله نرسیدهاند. دکتر شیمی کانگ در کتاب خود با عنوان «کودک باانگیزه درونی» میگوید که کودکان برای توسعه انگیزهی درونی، به فرصتهای بیشتری نیاز دارند تا مسائل را از طریق «آزمون و خطا» برای خود کشف کنند. به عنوان والدین، نباید خیلی زود مداخله کنیم. عقبنشینی عمدی و عدم مراقبت مداوم یا کمک بیش از حد، میتواند باعث ایجاد انگیزهی درونی و استقلال در کودکان شود. برای موفقیت در زندگی، بچهها باید کمی روی پای خود بایستند و تلاش کنند تا اعتمادبهنفس بسازند.
۳. او کنجکاو است تا بیشتر بداند
کنجکاوی به یادگیری منجر میشود. شما میتوانید با پاسخ دادن به سؤالات فراوان کودکانتان (حتی زمانی که حوصله به خرج دادن سخت است) آنها را به کنجکاوی تشویق کنید. همچنین میتوانید به جای اینکه فوراً پاسخ را ارائه دهید، از فرزندتان سؤال بپرسید. برنامه توسعه پن استیت میگوید ما میتوانیم با پذیرا بودن در برابر تجربههای جدید و ترس نداشتن از اشتباه کردن، الگوهای خوبی برای کنجکاوی باشیم. «کودکان کنجکاو میخواهند کشف کنند»؛ بنابراین اگر دیدید مدام میگویید: «دست نزن»، «کثیف نشو» یا «با آن بازی نکن»، شاید بهتر باشد وسایل شکستنی را جمع کنید یا قفل کنید تا کنجکاوی فرزندتان سرکوب نشود.
۴. او خوشبین است
همه با خلقوخوی شاد به دنیا نمیآیند. اما اگر میخواهید فرزندتان کمی خوشبینتر و امیدوارتر باشد، بهویژه زمانی که با چالشها یا موانع روبهرو میشود، کارهایی وجود دارد که میتوانید انجام دهید:
* با تغییر دادن کلمات خود و الگوسازی یک نگرش امیدوارانهتر شروع کنید.
* رشد ذهنیت رشد را تشویق کنید؛ یعنی حتی اگر او هنوز به هدفش نرسیده است، میتواند به تلاش کردن ادامه دهد و امیدوار باشد که به آنجا برسد.
* با این نوع نگرش، او باور خواهد کرد که میتواند در زندگی موفق شود.
۵. او صاحب نظر است
اگر فرزندتان قدرت درونی این را دارد که افکار خود را چه در خانه و چه در مدرسه به شکلی قاطعانه اما محترمانه به زبان بیاورد، در مسیر موفقیت آینده قرار دارد. برای تشویق قاطعیت بیشتر در فرزندتان، نظرات و افکارش را جویا شوید. سعی کنید خیلی زود نظر خودتان را تحمیل نکنید و زمانی که او داستانهایی از روزمرگیاش را برایتان تعریف میکند، با دقت به او گوش دهید.
۶. او ریسکپذیر است
ریسکهای مثبت و سالم برای بچهها مفید هستند! منظورمان دعوت کردن از یک دوست جدید برای بازی، دوچرخهسواری تنهایی تا مدرسه، یا پیوستن به یک باشگاه جدید است. ریسک کردن به رشد عزتنفس و استقلال منجر میشود. فرزندتان ممکن است به تشویق کوچکی نیاز داشته باشد، اما هرچه بیشتر از منطقه امن خود خارج شود، کار آسانتر خواهد شد. عادت کردن به ریسکپذیری مثبت در تمام مراحل رشد به او کمک میکند و او را برای موفقیت در زندگی آماده میسازد.
۷. او خودکنترلی (خویشتنداری) دارد
کنترل خوب بر افکار و اعمال خود، شاخص بسیار بزرگی برای موفقیت در زندگی است؛ حتی بیشتر از ضریب هوشی (IQ) کودک. این همان چیزی است که محققان در یک مطالعه ۴۰ ساله روی بیش از ۱۰۰۰ کودک دریافتند که در نشریه American Scientist نیز به آن پرداخته شد.
ما میتوانیم به کودکان خود کمک کنیم تا مهارتهای خودکنترلی مانند وظیفهشناسی، انضباط شخصی و پشتکار را از طریق «هنرهای رزمی، کلاسهای موسیقی و بازیهای رایانهای» توسعه دهند.
* حتی یادگیری زبان دوم نیز میتواند کمککننده باشد.
* همچنین میتوانیم به تعویق انداختن پاداش را در خانه تمرین کنیم؛ به عبارت دیگر، بلافاصله تسلیم خواسته او برای دریافت جایزه یا تماشای تلویزیون نشوید. خودکنترلی مانند ماهیچهای است که با تمرین قویتر میشود!
---
منبع و اعتبار علمی مقاله:
این مطلب بر اساس مقالهای از مری جو وایس (Mary Jo Wyse) و با استناد به تحقیقات علمی و منابع معتبر روانشناسی، همراه با تحلیلها و راهکارهای اختصاصی در شبکه اوقات فراغت بازنویسی و تدوین شده است.