در سال ۲۰۱۵، روزنامه لس‌آنجلس تایمز نتایج پژوهشی درباره ترس را منتشر کرد که بیش از هزار نفر در آن شرکت کرده بودند. بر اساس نتایج این بررسی، ۳۱ درصد از بزرگسالان از شکست می‌ترسیدند؛ یعنی تقریباً از هر سه نفر، یک نفر!
این رقم حتی از درصد آمریکایی‌هایی که از عنکبوت‌ها می‌ترسند نیز بیشتر بود. برای بسیاری از افراد، احتمال نرسیدن به هدف آن‌قدر ترسناک است که حتی پیش از برداشتن نخستین قدم، آن‌ها را از تلاش منصرف می‌کند. اما قرار نیست همیشه چنین باشد.
من فشار ناشی از تلاش برای موفق‌شدن را به‌خوبی درک می‌کنم. بیش از یک دهه به‌عنوان بازیکن پست کوارتربک در لیگ ملی فوتبال آمریکا (NFL) فعالیت کردم؛ جایگاهی که در آن فشار روانی بسیار زیادی وجود دارد و عملکرد بازیکن دائماً زیر ذره‌بین است.
در تیم‌های مختلف، بازیکنان زیادی را می‌دیدم که از شکست‌خوردن می‌ترسیدند. این ترس فقط به ورزشکاران حرفه‌ای محدود نمی‌شود؛ بسیاری از افراد در زندگی شخصی و شغلی خود نیز با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
بااین‌حال، برای پیشرفت همیشه به استعداد خارق‌العاده یا توانایی‌های استثنایی نیاز نداریم. گاهی چند رفتار ساده و قابل‌آموختن می‌توانند تفاوت بزرگی ایجاد کنند.
در ادامه، با ۵ کاری آشنا می‌شویم که برای انجام‌دادن آن‌ها به استعداد خاصی نیاز ندارید، اما می‌توانند مسیر موفقیت شما را هموارتر کنند.
می‌خواهید در زندگی موفق‌تر باشید؟ از تنظیم ساعت زنگ‌دار شروع کنید!
افرادی که زودتر از زمان تعیین‌شده در جلسات و قرارها حاضر می‌شوند، معمولاً برای برنامه‌ریزی، نظم شخصی و احترام به دیگران ارزش قائل‌اند.
شاید این رفتار ساده به نظر برسد، اما فرض کنید قرار است ساعت ۱۲ ظهر در جلسه‌ای شرکت کنید و شما ساعت ۱۱:۴۵ به محل قرار می‌رسید. همین پانزده دقیقه می‌تواند چند مزیت مهم داشته باشد:
تأثیر اولیه مثبتی بر دیگران بگذارید.
از استرس ناشی از دیررسیدن جلوگیری کنید.
برای اتفاقات پیش‌بینی‌نشده، مانند ترافیک، زمان اضافه داشته باشید.
نشان دهید که برای وقت دیگران احترام قائل هستید.
برای زودتر رسیدن، نیازی به استعداد ویژه ندارید؛ کافی است از قبل برنامه‌ریزی کنید، چند دقیقه زودتر از خانه خارج شوید و احتمال تأخیر را در نظر بگیرید.
نکته کاربردی: برای قرارهای مهم، زمان حرکت را بر اساس ساعت رسیدن خود تنظیم کنید، نه اینکه تازه در ساعت قرار از خانه خارج شوید.
آیا تاکنون چتربازی را تجربه کرده‌اید؟ پیش از پرش، دستورالعمل‌های ایمنی متعددی به افراد آموزش داده می‌شود تا احتمال خطر کاهش پیدا کند و تجربه‌ای ایمن‌تر داشته باشند.
تصور کنید در ارتفاع حدود سه هزار متری از سطح زمین، کنار درِ باز هواپیما ایستاده‌اید. در چنین موقعیتی، زمان مناسبی برای نادیده‌گرفتن آموزش‌ها یا امتحان‌کردن روش‌های شخصی نیست!
دستورالعمل‌ها معمولاً بر اساس تجربه، دانش و بررسی‌های قبلی تدوین شده‌اند. نادیده‌گرفتن آن‌ها می‌تواند نتیجه کار را به خطر بیندازد؛ درحالی‌که پیروی آگاهانه از آن‌ها، احتمال موفقیت را افزایش می‌دهد.
این اصل فقط در چتربازی کاربرد ندارد. در محیط کار، تحصیل، روابط خانوادگی و حتی انجام کارهای روزمره نیز باید ابتدا خوب گوش کنیم، موضوع را بفهمیم و سپس اقدام کنیم.
چگونه این مهارت را تقویت کنیم؟
هنگام توضیح‌دادن دیگران، با دقت گوش کنید.
اگر بخشی از دستورالعمل مبهم است، سؤال بپرسید.
پیش از شروع کار، مطمئن شوید که مراحل را درست فهمیده‌اید.
به‌جای عجله برای ارائه نظر شخصی، ابتدا اطلاعات لازم را دریافت کنید.
گوش‌دادن دقیق و اجرای درست دستورالعمل‌ها مهارت‌هایی هستند که با تمرین تقویت می‌شوند و می‌توانند از بسیاری از اشتباهات قابل‌پیشگیری جلوگیری کنند.
لو هولتز، مربی نامدار فوتبال آمریکایی، جمله‌ای دارد که به او نسبت داده می‌شود:
«توانایی نشان می‌دهد چه کاری از شما برمی‌آید؛ انگیزه تعیین می‌کند چه کاری انجام می‌دهید و نگرش مشخص می‌کند آن کار را چگونه انجام می‌دهید.»
این جمله به اهمیت نگرش در عملکرد ما اشاره می‌کند. وقتی با بدبینی به همه‌چیز نگاه می‌کنیم، ممکن است پیش از آنکه فرصت امتحان‌کردن یک راه‌حل را داشته باشیم، خودمان را شکست‌خورده تصور کنیم.
برای مثال، فردی که در یک مصاحبه شغلی پذیرفته نشده است، ممکن است با خود بگوید: «من هیچ‌وقت موفق نمی‌شوم.» چنین برداشتی می‌تواند او را از تلاش دوباره بازدارد.
اما فردی با نگرش سازنده، همان تجربه را فرصتی برای یادگیری می‌بیند: «این بار موفق نشدم؛ باید ببینم چه چیزی را می‌توانم بهتر کنم.»
البته مثبت‌اندیشی به معنای نادیده‌گرفتن مشکلات یا وانمودکردن به خوب‌بودن همه‌چیز نیست. نگرش مثبت یعنی واقعیت‌ها را بپذیریم، محدودیت‌ها را بشناسیم و درعین‌حال برای پیدا‌کردن راه‌حل تلاش کنیم.
چگونه نگرش خود را بهتر کنیم؟
هنگام مواجهه با مشکل، به‌جای سرزنش خود، به دنبال راه‌حل باشید.
افکار منفی و اغراق‌آمیز را شناسایی کنید و آن‌ها را با ارزیابی واقع‌بینانه جایگزین کنید.
به‌جای تمرکز صرف بر نتیجه، پیشرفت و تلاش خود را نیز ببینید.
از اشتباهات گذشته درس بگیرید، اما اجازه ندهید آن‌ها تمام آینده شما را تعریف کنند.
موفقیت امروز می‌تواند با یک تغییر کوچک آغاز شود: به‌جای اینکه مدام به خود بگویید «نمی‌توانم»، از خود بپرسید «برای بهترشدن چه کاری از دستم برمی‌آید؟»
موفقیت معمولاً به‌طور اتفاقی به دست نمی‌آید. افرادی که برای پیشرفت تلاش می‌کنند، اغلب به انجام حداقل وظایف خود بسنده نمی‌کنند؛ آن‌ها به دنبال یادگیری، تمرین و بهترشدن هستند.
جری رایس، بازیکن نامدار فوتبال آمریکایی، نمونه‌ای شناخته‌شده از این رویکرد بود. او به تمرین‌های بسیار سخت در دوران خارج از فصل مسابقات شهرت داشت.
جف کول‌وین، نویسنده کتاب استعداد بیش‌ازحد ارزش‌گذاری شده است (Talent Is Overrated)، در توصیف تمرین‌های رایس به برنامه‌های فشرده آمادگی جسمانی او اشاره می‌کند؛ از دویدن در مسیرهای سربالایی گرفته تا تمرین‌های سرعتی و وزنه‌برداری سنگین.
رایس برای تبدیل‌شدن به یکی از بهترین بازیکنان، به حداقل تمرین موردنیاز بسنده نمی‌کرد. او برای بهترشدن تلاش بیشتری به خرج می‌داد و خود را به چالش می‌کشید.
البته این اصل به معنای کارکردن بی‌وقفه، نادیده‌گرفتن استراحت یا پذیرفتن مسئولیت‌های نامحدود نیست. تلاش مؤثر باید با هدف روشن، برنامه‌ریزی مناسب و توجه به سلامت جسمی و روانی همراه باشد.
شما نیز می‌توانید این رویکرد را در شغل، روابط خانوادگی و زندگی شخصی خود به کار بگیرید.
چگونه فراتر از حداقل انتظار عمل کنیم؟
وظایف خود را با دقت و مسئولیت‌پذیری انجام دهید.
برای یادگیری مهارت‌های جدید وقت بگذارید.
به‌جای انجام کارها صرفاً برای تمام‌کردن آن‌ها، به کیفیت نتیجه توجه کنید.
در روابط خانوادگی، علاوه بر انجام وظایف روزمره، برای گفت‌وگو، همدلی و همراهی نیز وقت اختصاص دهید.
اهداف واقع‌بینانه تعیین کنید و برای رسیدن به آن‌ها استمرار داشته باشید.
تفاوت میان پیشرفت معمولی و رشد چشمگیر، گاهی در همین تلاش‌های کوچک و مستمری است که دیگران از آن‌ها چشم‌پوشی می‌کنند.
نادیده‌گرفتن شکست، به معنای نادیده‌گرفتن واقعیت است. هیچ فرد موفقی نمی‌تواند انتظار داشته باشد که در تمام مراحل زندگی بدون اشتباه یا ناکامی پیش برود.
شکست بخشی از مسیر یادگیری است. آنچه اهمیت دارد، واکنش ما به آن است: آیا پس از یک تجربه ناموفق، همه‌چیز را رها می‌کنیم یا از آن درس می‌گیریم و روش خود را تغییر می‌دهیم؟
بسیاری از موفقیت‌ها نتیجه تلاش دوباره، اصلاح اشتباهات و سازگاری با شرایط جدید هستند. تسلیم‌شدن ممکن است در کوتاه‌مدت ما را از فشار تلاش بیشتر دور کند، اما معمولاً فرصتی برای یادگیری و پیشرفت باقی نمی‌گذارد.
برای مثال، کودکی را تصور کنید که در یادگیری نوشتن با مشکل روبه‌رو شده است. اگر هر بار که اشتباه می‌کند با سرزنش مواجه شود، ممکن است از تمرین‌کردن بترسد. اما اگر اشتباهاتش بخشی طبیعی از فرایند یادگیری تلقی شوند و برای اصلاح آن‌ها راهنمایی دریافت کند، احتمال بیشتری دارد که با انگیزه به تلاش ادامه دهد.
این اصل درباره بزرگسالان نیز صدق می‌کند. چه در یادگیری یک مهارت تازه، چه در پیشرفت شغلی و چه در بهبود روابط، استمرار و توانایی یادگیری از تجربه‌ها اهمیت زیادی دارند.
چگونه پشتکار خود را تقویت کنیم؟
پیش از شروع هر کار، هدفی روشن و واقع‌بینانه تعیین کنید.
کارهای بزرگ را به گام‌های کوچک‌تر تقسیم کنید.
پس از هر ناکامی، بررسی کنید چه چیزی نیاز به تغییر دارد.
در صورت لزوم از افراد باتجربه کمک بگیرید.
پیشرفت‌های کوچک خود را ببینید و برای ادامه مسیر به خود فرصت بدهید.
البته ادامه‌دادن همیشه به معنای پافشاری بر یک روش ثابت نیست. گاهی باید مسیر، برنامه یا حتی هدف خود را بازنگری کنیم. پشتکار واقعی یعنی دست‌کشیدن از یادگیری را انتخاب نکنیم، حتی اگر لازم باشد روشمان را تغییر دهیم.
برای پیشرفت در زندگی، همیشه به استعداد خارق‌العاده، امکانات ویژه یا شرایط ایدئال نیاز نداریم. بسیاری از رفتارهایی که به موفقیت کمک می‌کنند، عادت‌هایی ساده و قابل‌آموختن هستند:
۱. زودتر رسیدن: با برنامه‌ریزی، نظم و احترام به وقت دیگران.
۲. گوش‌دادن به دستورالعمل‌ها: با توجه، پرسش و اجرای آگاهانه.
۳. کنارگذاشتن نگرش منفی: با واقع‌بینی، امید و تمرکز بر راه‌حل‌ها.
۴. فراتر از حداقل انتظار تلاش‌کردن: با یادگیری مستمر و توجه به کیفیت عملکرد.
۵. تسلیم‌نشدن: با پشتکار، اصلاح اشتباهات و سازگاری با شرایط جدید.
هیچ‌کدام از این رفتارها به استعداد ویژه‌ای نیاز ندارند؛ اما برای تبدیل‌شدن به عادت، به تمرین و استمرار احتیاج دارند.
لازم نیست از همان ابتدا بهترین باشید؛ کافی است هر روز قدمی آگاهانه برای بهترشدن بردارید.
منبع اصلی: All Pro Dad، مقاله Dan Orlovsky: 5 Things That Don’t Require Talent.
بازنویسی و تنظیم برای انتشار: شبکه اوقات فراغت
