
باب باورش نمیشد زندگیاش به چنین نقطهای رسیده باشد. پانزده سال قبل، او یکی از مشهورترین ابرقهرمانها، یعنی «مستر اینکریڈیبل»، بود؛ اما حالا احساس میکرد زندگیاش خستهکننده و بیهدف شده است.
او در یک شرکت بیمه کار میکرد، با خودرویی کوچک که برای جثهاش مناسب نبود رفتوآمد میکرد و بیشتر روزهایش را با حسرت روزهایی میگذراند که احساس میکرد زندگیاش واقعاً تأثیرگذار است. به همین دلیل، بعد از پایان کار، دیگر انرژی و حضور ذهنی چندانی برای خانواده نداشت و نمیتوانست کاملاً در کنار آنها باشد.
او میخواست زندگیاش معنای بیشتری داشته باشد؛ زیرا تصور میکرد ارزش و هویت او به شغلش و تواناییاش برای تأمین مالی خانواده وابسته است. اما بسیاری از مردان دقیقاً همین اشتباه را مرتکب میشوند.
مایکل گورملی درباره این طرز فکر میگوید: «ما خودمان را با این تصور فریب میدهیم که در حال تأمین نیازهای همسر و فرزندانمان هستیم. بله، ما نیازهای مالی آنها را تأمین میکنیم؛ اما وقتی در مسیر این کار، حضور خودمان را از فرزندانمان دریغ کنیم، چه اتفاقی میافتد؟»
آسان است که یک مرد تصور کند خانه، لباس و غذا تمام چیزهایی هستند که فرزندان از پدرشان نیاز دارند. اما نقش پدر بسیار فراتر از تأمین نیازهای مادی است. پدر میتواند چیزهای ارزشمند دیگری نیز به خانواده خود ارائه دهد.
در ادامه، با ۵ راه مهم دیگری که یک مرد میتواند از خانوادهاش حمایت کند آشنا میشویم.
فرقی نمیکند اسباببازی خراب شده باشد، قفل گردنبند باز نشود یا خودرو روشن نشود؛ وقتی چیزی خراب میشود، اولین کسی که بچهها سراغش میروند معمولاً پدر است.
از پدر انتظار میرود که جواب بسیاری از سؤالها را بداند؛ حتی در مواقعی که خودش هم دقیقاً نمیداند باید چه کار کند.
اما نقش پدر فقط به تعمیر وسایل و حل مشکلات فنی محدود نمیشود. فرزندان با بزرگتر شدن، پرسشهای عمیقتری درباره زندگی، روابط، تصمیمگیری و آینده پیدا میکنند و برای پیدا کردن پاسخ، به تجربه و نگاه پدرشان تکیه میکنند.
آنها به سراغ پدر میآیند، چون باور دارند او چیزهایی میداند که خودشان هنوز یاد نگرفتهاند.
بنابراین، یکی از مهمترین راههای حمایت پدر از خانواده، انتقال تجربه و خرد زندگی است؛ نه اینکه همیشه پاسخ آماده داشته باشد، بلکه بتواند با آرامش، تجربههایش را با فرزندان در میان بگذارد و به آنها در پیدا کردن پاسخ درست کمک کند.
وقتی فرزندانم کوچک بودند، اگر بیمار میشدند یا به چسبزخم نیاز داشتند، معمولاً مستقیم سراغ مادرشان میرفتند. اما وقتی رعدوبرق میزد، از وجود هیولایی زیر تخت میترسیدند یا کابوس میدیدند، بیشتر اوقات دنبال من میگشتند.
در خانواده من، کلمه «بابا» نوع متفاوتی از آرامش و امنیت را تداعی میکند.
این احساس قدرت و امنیت برای کودکان خردسال اهمیت زیادی دارد؛ زیرا به آنها کمک میکند احساس کنند در کنار خانواده، جایی امن برای پناه گرفتن دارند.
اما این نیاز با بزرگشدن فرزندان از بین نمیرود. حتی وقتی فرزندان بزرگ میشوند و وارد دنیای بزرگسالی میشوند، همچنان ممکن است در مواجهه با مشکلات و چالشهای زندگی به حضور، حمایت و استواری پدرشان نیاز داشته باشند.
پدر بودن فقط به معنای محافظت فیزیکی نیست؛ گاهی آرام ماندن، قابلاعتماد بودن و حضور داشتن در لحظات سخت، بزرگترین شکل ایجاد امنیت برای خانواده است.
وقتی یکی از فرزندانم اشتباهی مرتکب میشود، گاهی همسرم صبر میکند تا من به خانه برگردم و درباره پیامد آن رفتار با فرزندمان صحبت کنم.
این موضوع به هیچوجه به این معنا نیست که او توانایی تربیت یا انضباط فرزندان را ندارد. همسرم به اندازه من توانایی تعیین قوانین و برخورد با رفتارهای نادرست را دارد.
گاهی او صبر میکند چون خودش از اتفاقی که افتاده احساساتی شده است و گاهی میخواهد به من فرصت دهد تا در شکلگیری شخصیت فرزندمان نقش داشته باشم.
وقتی پدر و مادر با محبت و آگاهی برای رفتارهای نادرست فرزندشان پیامد تعیین میکنند، هدف فقط تنبیه یا «سختگیری» نیست.
انضباط صحیح یعنی کمک به کودک برای یادگیری مسئولیتپذیری، شناخت مرزها و تبدیلشدن به فردی بهتر.
پدر در این مسیر فقط نقش «اجراکننده قانون» را ندارد. او با تعیین مرزهای سالم به فرزندش نشان میدهد که برای آینده و شخصیت او اهمیت قائل است و میخواهد به او کمک کند مسیر درست را پیدا کند.
گاهی کودکی را تصور کنید که به دلیل عصبانیت، اسباببازیاش را شکسته و حالا در حالی که همان اسباببازی را در دست گرفته، گریه میکند.
در چنین لحظهای، فقط صحبت درباره قانون و پیامد رفتار اشتباه، لزوماً چیزی به کودک یاد نمیدهد.
گاهی کودک قبل از هر چیز به یک برخورد آرام و مهربانانه نیاز دارد.
پدر میتواند در چنین لحظهای اشتباه کودک را نادیده نگیرد، اما همزمان به او نشان دهد که خودِ کودک را میبیند و احساساتش برایش اهمیت دارد.
این نوع برخورد به کودک احساس امنیت میدهد؛ امنیتی که به او یادآوری میکند حتی وقتی اشتباه کرده است، همچنان دوستداشتنی و ارزشمند است.
کودکی که چنین تجربهای را در رابطه با پدر خود داشته باشد، در سالهای بعد کمتر از مراجعه به او در هنگام مشکلات میترسد. این موضوع اهمیت زیادی دارد؛ زیرا هرچه فرزندان بزرگتر میشوند، مشکلات و تصمیمهای زندگی نیز جدیتر و پیچیدهتر خواهند شد.
پدر باید به فرزندش بیاموزد که اشتباه کردن پایان رابطه نیست و همیشه میتوان برای جبران، یادگیری و دوباره شروع کردن تلاش کرد.
من هم مثل بسیاری از پدرها از اینکه با شوخیهای قدیمی و کلیشهای خود باعث شوم فرزندانم چشمهایشان را بالا بیندازند و از دستم کلافه شوند، لذت میبرم!
اما با گذشت زمان متوجه شدهام که همین شوخیهای بهظاهر ساده گاهی میتوانند در لحظات دشوار، فشار و تنش فرزندانم را کمتر کنند.
گاهی با خندیدن به خودمان، گاهی با خندیدن به یک موقعیت و گاهی حتی با خندیدن به یک اتفاق کاملاً عجیب و خندهدار، میتوانیم کمی از سنگینی شرایط فاصله بگیریم.
شوخی و خنده به این معنا نیست که مشکلات خانواده را جدی نگیریم. بلکه گاهی کمک میکند اعضای خانواده بتوانند برای لحظهای از فضای پرتنش فاصله بگیرند و شرایط را از زاویهای متفاوت ببینند.
شوخیهای پدرانه، وقتی بهجا و همراه با احترام باشند، میتوانند به فرزندان کمک کنند در میان سختیهای زندگی، انعطافپذیری و نگاه متعادل خود را حفظ کنند.
تأمین هزینههای زندگی بدون شک یکی از مسئولیتهای مهم پدر در خانواده است، اما پدر بودن به پرداخت قبضها، خرید لباس و تأمین غذا محدود نمیشود.
فرزندان به تجربه، امنیت، مرزهای سالم، مهربانی، بخشش، خنده و مهمتر از همه، حضور واقعی پدر نیاز دارند.
شاید مهمترین چیزی که یک پدر میتواند برای خانوادهاش فراهم کند، این باشد که فرزندانش بدانند در کنار تأمین نیازهای مادی، همیشه کسی را دارند که میتواند به او تکیه کنند، از او یاد بگیرند، اشتباه کنند، دوباره تلاش کنند و بدون ترس به خانه بازگردند.
بازنویسی و تنظیم برای انتشار: شبکه اوقات فراغت