
نویسنده اصلی: بابی کولی (Bobby Cooley)
منبع اصلی: All Pro Dad
چندی پیش، با یکی از دوستانم تلفنی صحبت میکردم. او از مشکلاتی میگفت که در مدیریت کارکنانش با آنها روبهرو شده بود. به گفته او، بعضی از اعضای تیمش در انجام وظایف خود موفق نبودند و نهتنها در کیفیت کار، بلکه در نگرش و شیوه برخورد با مشکلات نیز ضعف داشتند. این وضعیت او را خسته و ناامید کرده بود. به کسی نیاز داشت که بتواند با او صحبت کند، دغدغههایش را در میان بگذارد و از زاویهای دیگر به مسائل نگاه کند. من هم از این گفتوگو فرصتی برای یادگیری دیدم.
در ادامه صحبتهایمان، به نکته مشترکی رسیدیم: شکستخوردن همیشه به معنای پایان راه نیست؛ آنچه اهمیت دارد، واکنش ما به شکست و مسئولیتی است که در قبال رفتارها و تصمیمهایمان میپذیریم.
همه ما ممکن است در مقطعی از زندگی اشتباه کنیم، به هدفمان نرسیم یا عملکردی پایینتر از انتظار داشته باشیم. اما گاهی عادتهایی در رفتارمان وجود دارند که احتمال شکست را بیشتر میکنند و اجازه نمیدهند از تجربههایمان درس بگیریم.
در این مقاله، با سه رفتاری آشنا میشویم که میتوانند ما را از موفقیت دور کنند و راههایی را بررسی میکنیم که به کمک آنها میتوانیم مسیر بهتری در زندگی شخصی و حرفهای خود بسازیم.
صبرکردن همیشه نشانه ضعف نیست. گاهی لازم است برای تصمیمگیری زمان بگذاریم، شرایط را بسنجیم و با دقت بیشتری عمل کنیم. اما میان صبر آگاهانه و بهتعویقانداختن کارها تفاوت زیادی وجود دارد.
اگر منتظرید کسی به شما بگوید وظیفهتان را انجام دهید، یا تصور میکنید باید همه شرایط کاملاً ایدئال باشد تا شروع کنید، ممکن است فرصتهای ارزشمند زندگی را از دست بدهید.
گاهی ترس از شکست، نگرانی از نتیجه یا حتی ناامیدی باعث میشود قدم اول را برنداریم. با خودمان میگوییم هنوز زمان مناسبی نیست، باید بیشتر آماده شویم یا بهتر است تا روشنشدن همه شرایط صبر کنیم. درحالیکه بسیاری از تجربهها و مهارتها تنها زمانی به دست میآیند که وارد عمل شویم.
برای مثال، ممکن است مدتها بخواهید کسبوکار کوچکی راهاندازی کنید، مهارتی تازه بیاموزید یا پروژهای را آغاز کنید؛ اما هر بار به دلیلی آن را عقب بیندازید. در چنین شرایطی، حتی یک اقدام کوچک میتواند شما را از سکون خارج کند و چیزهایی به شما بیاموزد که صرفاً با فکرکردن به دست نمیآیند.
چگونه از این عادت فاصله بگیریم؟
·
برای شروع، منتظر فراهمشدن تمام شرایط نباشید؛ از امکانات فعلی خود استفاده کنید.
·
·
هدف بزرگ را به چند مرحله کوچک و عملی تقسیم کنید.
·
·
برای نخستین اقدام خود زمان مشخصی تعیین کنید.
·
·
اگر در مسیر با مانعی روبهرو شدید، بهجای کنارکشیدن، روش خود را بازبینی کنید.
·
به یاد داشته باشید که هر قدم، حتی اگر کوچک باشد، میتواند تجربهای تازه برای شما ایجاد کند. گاهی یک حرکت ناقص اما سنجیده، از مدتها انتظار نتیجه بهتری دارد.
همه ما ممکن است گاهی برای اشتباهاتمان دلیلتراشی کنیم. شاید زمان کافی نداشتهایم، شرایط مطابق انتظارمان پیش نرفته یا مشکلی غیرمنتظره برنامههایمان را به هم زده است. البته برخی از این عوامل واقعاً خارج از کنترل ما هستند؛ اما مشکل زمانی آغاز میشود که برای هر نتیجه نامطلوبی بهانهای پیدا میکنیم و سهم خودمان را در آن نادیده میگیریم.
نویسنده مقاله، در گفتوگو با دوستش، با دیدگاهی تأملبرانگیز روبهرو شد. دوستش ترجیح میداد با فردی همکاری کند که شاید عملکردی متوسط داشته باشد، اما اشتباهاتش را میپذیرد؛ نه کسی که توانایی بالایی دارد، اما همیشه برای توجیه خطاهایش بهانه میآورد.
این نکته اهمیت زیادی دارد: توانایی و استعداد بهتنهایی برای پیشرفت کافی نیستند. مسئولیتپذیری نیز بخش مهمی از رشد فردی و حرفهای است.
وقتی اشتباه خود را میپذیریم، امکان بررسی علت آن و اصلاح رفتارمان فراهم میشود. اما وقتی تمام انرژیمان را صرف توجیهکردن میکنیم، فرصت یادگیری را از خود میگیریم.
این موضوع در زندگی خانوادگی نیز اهمیت دارد. اگر پدری همیشه برای عملنکردن به وعدههایش بهانه بیاورد، فرزندانش ممکن است بهجای مسئولیتپذیری، توجیهکردن را از او بیاموزند. در مقابل، وقتی اشتباهش را میپذیرد و برای جبران آن اقدام میکند، الگوی ارزشمندی برای فرزندانش خواهد بود.
چگونه بهانهآوردن را کنار بگذاریم؟
·
وقتی اشتباه میکنید، بدون توجیهکردن، مسئولیت سهم خود را بپذیرید.
·
·
بهجای تمرکز بر دلایل ناکامی، به راهحلهای ممکن فکر کنید.
·
·
اگر به قولی عمل نکردهاید، برای جبران آن اقدام مشخصی انجام دهید.
·
·
از دیگران بازخورد بگیرید و انتقاد سازنده را فرصتی برای پیشرفت بدانید.
·
پذیرفتن اشتباه به معنای نادیدهگرفتن شرایط دشوار یا سرزنشکردن خود نیست. هدف این است که میان عواملی که خارج از کنترل ما هستند و انتخابهایی که میتوانیم تغییر دهیم، تفاوت قائل شویم.
گاهی واقعاً رفتار یا تصمیم دیگران در شکست ما نقش دارد. ممکن است همکاری وظیفهاش را بهدرستی انجام نداده باشد، شرایط ناعادلانهای پیش آمده باشد یا تصمیم فرد دیگری مشکلاتی برای ما ایجاد کرده باشد.
بااینحال، در بسیاری از موقعیتها میتوانیم سهم خود را نیز بررسی کنیم. مقصر دانستن دیگران، اگر به واکنش همیشگی ما تبدیل شود، مانع دیدن اشتباهات و اصلاح رفتارمان خواهد شد.
وقتی در هر مشکلی ابتدا به دنبال مقصر میگردیم، ممکن است این پیام را منتقل کنیم که خودمان هیچ نقشی در اتفاقات نداریم و نیازی به تغییر رفتارمان نمیبینیم.
اما افراد مسئولیتپذیر بهجای آنکه تمام انرژی خود را صرف سرزنش دیگران کنند، تلاش میکنند مسئله را بهتر بشناسند و راهی برای حل آن پیدا کنند.
برای مثال، اگر پروژهای در محیط کار با شکست مواجه شود، سرزنشکردن همکاران بهتنهایی مشکلی را حل نمیکند. بهتر است بررسی کنیم که آیا هدفها روشن بودهاند، ارتباط میان اعضای تیم بهدرستی شکل گرفته است و هر فرد وظیفه خود را میدانسته است یا خیر.
همین رویکرد در خانواده نیز کاربرد دارد. هنگام بروز اختلاف، اگر هر طرف فقط دیگری را مقصر بداند، گفتوگو به مشاجره تبدیل میشود. اما وقتی افراد سهم خود را میپذیرند و به دنبال راهحل مشترک میگردند، احتمال رسیدن به نتیجهای سازنده بیشتر میشود.
چگونه از سرزنش دیگران فاصله بگیریم؟
·
پیش از قضاوت، همه جوانب مسئله را بررسی کنید.
·
·
از خود بپرسید: «من در این موقعیت چه کاری میتوانستم بهتر انجام دهم؟»
·
·
بهجای حمله به شخصیت افراد، درباره رفتار مشخص و پیامدهای آن صحبت کنید.
·
·
بهجای تمرکز بر گذشته، راهکارهایی برای جلوگیری از تکرار مشکل پیدا کنید.
·
·
اگر فرد دیگری واقعاً مسئول بخشی از مشکل است، موضوع را روشن و محترمانه مطرح کنید و درعینحال سهم خود را نیز نادیده نگیرید.
·
مسئولیتپذیری به معنای پذیرفتن تقصیر دیگران نیست. معنای آن این است که اجازه ندهیم اشتباهات دیگران، ما را از بررسی انتخابها و اقدامهای خودمان بازدارند.
شکست بخشی طبیعی از زندگی است. هیچکس همیشه تصمیمهای درستی نمیگیرد یا در تمام تلاشهایش به نتیجه دلخواه نمیرسد. آنچه اهمیت دارد، شیوه برخورد ما با اشتباهات و توانایی یادگیری از تجربههاست.
سه رفتار میتوانند ما را از پیشرفت دور کنند: منتظرماندن بهجای اقدامکردن، بهانهآوردن بهجای پذیرفتن مسئولیت و مقصردانستن دیگران بهجای یافتن راهحل.
برای تغییر این مسیر، لازم نیست همه عادتهایمان را یکباره کنار بگذاریم.
منبع اصلی: All Pro Dad
نویسنده: BJ Foster
بازنویسی و تنظیم برای انتشار: شبکه اوقات فراغت