
گاهی بزرگترین مانع ما برای رسیدن به آرزوهایمان، نه کمبود استعداد است و نه دشواری مسیر؛ بلکه ترسهایی است که از دیگران میپذیریم. وقتی به قضاوت دیگران بیش از حد اهمیت میدهیم، از شکست میترسیم یا شجاعت خود را با ترس اطرافیانمان میسنجیم، ممکن است پیش از آنکه تلاشی کرده باشیم، از خواستههایمان دست بکشیم.
اما چگونه میتوانیم شجاعت خود را حفظ کنیم و اجازه ندهیم دیگران ما را از دنبال کردن رؤیاهایمان منصرف کنند؟
در سال ۲۰۰۶، ویل اسمیت در فیلم در جستوجوی خوشبختی (The Pursuit of Happyness) نقش کریس گاردنر را بازی کرد؛ مردی که با وجود مشکلات فراوان، حتی دورهای یکساله از بیخانمانی را پشت سر گذاشت تا به موفقیت برسد.
در یکی از صحنههای فیلم، کریس و پسر خردسالش روی پشتبام ساختمانی در مرکز شهر بسکتبال بازی میکنند. پسر درحالیکه توپ را زمین میزند و به سمت سبد پرتاب میکند، با هیجان فریاد میزند: «من بازیکن حرفهای میشوم!»
اما پدر به او میگوید بیش از حد وقتش را صرف بسکتبال نکند. سپس توضیح میدهد که خودش بازیکن چندان خوبی نبوده و احتمالاً پسرش هم در این ورزش موفق نخواهد شد.
چهره پسر از شادی به ناامیدی تغییر میکند. توپش را داخل کیسهای میگذارد و در سکوت به شهر خیره میشود. کریس وقتی متوجه تأثیر حرفهایش میشود، به پسرش میگوید:
«هرگز اجازه نده کسی به تو بگوید نمیتوانی کاری را انجام دهی؛ حتی من!»
این جمله، یکی از پیامهای مهم فیلم است: گاهی حتی کسانی که دوستشان داریم، ناخواسته با ترسها و قضاوتهای خود، ما را از دنبال کردن رؤیاهایمان بازمیدارند.
برای انجام دادن کاری تازه، دشوار یا ترسناک به شجاعت نیاز داریم. ممکن است خودمان بخواهیم قدمی به جلو برداریم، اما ترس مانعمان شود. گاهی نیز این ترس، از دیگران به ما منتقل میشود.
در ادامه، با سه راهی آشنا میشویم که از طریق آنها اجازه میدهیم دیگران شجاعت ما را تضعیف کنند.
آیا تا به حال کسی به شما گفته است که بهاندازه کافی باهوش، سریع یا بااستعداد نیستید و در نتیجه شکست خواهید خورد؟
چنین حرفهایی میتوانند بهتدریج بر باور ما نسبت به خودمان تأثیر بگذارند. وقتی قضاوت دیگران را حقیقتی قطعی فرض میکنیم، اعتمادمان به تواناییهای خود کاهش مییابد و ممکن است برای رسیدن به اهدافمان کمتر تلاش کنیم.
برای مقابله با این وضعیت، به جای آنکه اجازه دهید حرفهای منفی دیگران شجاعتتان را از بین ببرد، موفقیتها و تجربههای مثبت گذشته خود را به یاد بیاورید.
اولین باری که در یک مسابقه موفق شدید، نخستین فروش مهمتان یا روزی که برای امتحانی دشوار نمرهای عالی گرفتید، همگی میتوانند یادآور تواناییهای شما باشند.
قرار نیست همیشه موفق شوید؛ اما مرور تجربههای موفق گذشته به شما کمک میکند به جای تمرکز بر قضاوت دیگران، به توانایی خود برای یادگیری و پیشرفت اعتماد کنید.
به یاد داشته باشید: نظر دیگران نباید ارزش شما را تعیین کند. از تجربههای گذشته خود نیرو بگیرید و با اعتمادبهنفس بیشتری به استقبال چالش بعدی بروید.
هیچکس دوست ندارد دیگران را ناامید کند. طبیعی است که بخواهیم به انتظارات خانواده، دوستان و همکارانمان پاسخ مثبت بدهیم؛ اما این باور که باید همیشه موفق باشیم و هرگز نباید کسی را ناامید کنیم، واقعبینانه نیست.
حتی با وجود تلاش فراوان و برنامهریزی دقیق، ممکن است گاهی شکست بخوریم یا به نتیجه دلخواه نرسیم. شکست بخشی از مسیر رشد و یادگیری است.
مشکل اصلی زمانی آغاز میشود که ترس از شکست، ما را از هرگونه تلاش بازمیدارد.
تصور کنید فردی آنقدر از احتمال شکست در یک مسابقه میترسد که هرگز وارد زمین نمیشود. او شاید هیچوقت طعم باخت را نچشد، اما در مقابل، فرصت تجربه کردن، یاد گرفتن و پیروز شدن را هم از دست میدهد.
ممکن است دیگران از شکستهای مکرر ما ناراحت یا ناامید شوند؛ اما آیا راه رسیدن به موفقیت پایدار، کنار کشیدن از ترس قضاوت آنهاست؟ قطعاً نه.
موفقیت زمانی امکانپذیر میشود که شجاعت تلاش کردن داشته باشیم، از اشتباهاتمان درس بگیریم و پس از هر ناکامی دوباره برخیزیم.
به یاد داشته باشید: مسئولیتپذیری به معنای بینقص بودن نیست. به جای آنکه تمام انرژی خود را صرف جلوگیری از هرگونه شکست کنید، بر تلاش صادقانه، یادگیری و بهتر شدن تمرکز کنید.
گاهی اطرافیان ما به دلیل ترسها، تجربههای تلخ یا شکستهای گذشته، از دنبال کردن رؤیاهایشان دست میکشند. اگر مراقب نباشیم، ممکن است نگرش آنها را بپذیریم و همان محدودیتها را برای زندگی خودمان نیز در نظر بگیریم.
در ادامه همان صحنه فیلم «در جستوجوی خوشبختی»، پدر برای جبران حرف اشتباه خود، پیام مهمی به پسرش میدهد:
«اگر رؤیایی داری، باید از آن محافظت کنی. وقتی آدمها خودشان نمیتوانند کاری را انجام دهند، به تو میگویند که تو هم نمیتوانی. اگر چیزی را میخواهی، برو و به دنبالش تلاش کن. همین!»
این پیام، ما را به نکتهای مهم دعوت میکند: نگذاریم ترس دیگران، مرز تواناییها و آرزوهای ما را مشخص کند.
در تاریخ نیز رهبران بزرگی بودهاند که پیروان خود را به شجاعت دعوت کردهاند. یوشع، یکی از شخصیتهای کتاب مقدس، قوم اسرائیل را به نترسیدن و ناامید نشدن فراخواند. در کتاب یوشع، باب اول، آیه نهم، آمده است:
«قوی و دلیر باش؛ هراسان و نگران مباش، زیرا یهوه، خدای تو، هر جا که بروی با تو خواهد بود.»
این پیام بر اهمیت شجاعت در مواجهه با دشواریها تأکید میکند. شجاع بودن به معنای نترسیدن نیست؛ بلکه یعنی با وجود ترس، برای انجام کار درست و حرکت در مسیر هدفمان قدم برداریم.
وقتی با مشکلی روبهرو میشوید، به جای آنکه تنها به موانع و نگرانیها فکر کنید، به تواناییهای خود، تجربههایی که به دست آوردهاید و ارزش هدفی که دنبال میکنید توجه داشته باشید.
به یاد داشته باشید: ترس دیگران را به سرنوشت خود تبدیل نکنید. جسور باشید، با مشکلات روبهرو شوید و برای رسیدن به خواستههای ارزشمندتان تلاش کنید.
نظر دیگران، ترس از شکست و الگو گرفتن از افراد ناامید میتواند بهتدریج ما را از رؤیاهایمان دور کند. با این حال، انتخاب نهایی همیشه به دست دیگران نیست. ما میتوانیم به تجربهها و تواناییهای خود اعتماد کنیم، از شکست درس بگیریم و حتی در شرایط دشوار به تلاش ادامه دهیم.
قرار نیست همه با تصمیمها و آرزوهای ما موافق باشند. مهم این است که با شناخت بهتر خود، پذیرش احتمال شکست و داشتن شجاعت کافی، مسئولیت مسیر زندگیمان را بر عهده بگیریم.
به یاد داشته باشید: اجازه ندهید ترس دیگران، شجاعت شما را خاموش کند. رؤیاهایتان را جدی بگیرید، برای آنها تلاش کنید و حتی اگر مسیر دشوار شد، از حرکت بازنایستید.
نویسنده اصلی: مارک مریل (Mark Merrill)
منبع اصلی: All Pro Dad
این مطلب در شبکه اوقات فراغت بازنویسی و تنظیم شده است.