
دستهبندی: پدران، روانشناسی خانواده، رشد فردی، تابآوری، سبک زندگی
همسرم و من سالها برای پانزدهمین سالگرد ازدواجمان پول پسانداز کرده بودیم. رؤیایمان این بود که به ایتالیا سفر کنیم؛ جایی که همیشه آرزوی دیدنش را داشتیم.
اما درست یک سال پیش از سفر، همهچیز تغییر کرد.
بعد از ۹ سال کار، شغلم را از دست دادم. هزینههای زندگی همچنان ادامه داشت و پولی که در حسابمان داشتیم صرف خرید مواد غذایی، پرداخت وام مسکن و نیازهای ضروری میشد. برای پیدا کردن شغل جدید بارها درخواست فرستادم، اما خبری از تماس و پیشنهاد کاری نبود.
در مقابل فرزندانم سعی میکردم آرام و امیدوار به نظر برسم، اما در درونم اضطراب زیادی داشتم. احساس میکردم در یک کابوس گرفتار شدهام. سفر ایتالیا از بین رفته بود و احساس امنیت مالی هم دیگر وجود نداشت.
۱۰ ماه بعد، سرانجام شغل جدیدی پیدا کردم و احساس آرامش کردم.
اما این پایان ماجرا نبود.
مدتی بعد، همسرم پایش را شکست و این بار با نوع دیگری از سختی روبهرو شدیم. درد و مشکلات زندگی گاهی مانند موجهایی هستند که پشت سر هم میآیند. با این حال، همانطور که موج بالاخره فروکش میکند، دورههای سخت زندگی نیز میگذرند.
وقتی امروز به آن دوران نگاه میکنم، متوجه میشوم که آن سختیها چیزهایی به من یاد دادهاند که شاید در شرایط عادی هرگز یاد نمیگرفتم.
بابی لوئیس معتقد است سختی، اگرچه دردناک است، میتواند زمینهای برای رشد، افزایش تابآوری و شکلگیری امید باشد.
در ادامه، ۳ درسی را که او از تجربه سختیهای زندگی بیان میکند، مرور میکنیم.
در دوران بزرگسالی، بارها پیش آمده بود که به جمعهای دوستانه یا مهمانیهایی که انتظار داشتم دعوت نشوم. گاهی این برنامهها توسط دوستان یا همسایههایی برگزار میشد که تصور میکردم رابطه خوبی با آنها دارم.
طبیعی بود که احساس طردشدن کنم.
با خودم فکر میکردم:
«آیا حرف اشتباهی زدهام؟»
«آیا واقعاً دوست من هستند؟»
این احساس تنهایی و طردشدن آزاردهنده بود، اما در نهایت باعث شد رویکردم را تغییر دهم.
فهمیدم اگر میخواهم روابط دوستانه خوبی داشته باشم، نمیتوانم همیشه منتظر باشم دیگران با من تماس بگیرند. باید خودم نیز برای ایجاد رابطه قدم بردارم.
کمکم برای دوستانم وقت گذاشتم، بیشتر ارتباط برقرار کردم و روابط عمیقتری ساختم.
این همان چیزی است که نویسنده از آن بهعنوان تابآوری حاصل از سختی یاد میکند.
تابآوری یعنی بتوانیم در مسیر خود باقی بمانیم، حتی زمانی که شرایط مطابق انتظارمان پیش نمیرود.
گاهی تلاش میکنیم، اما نتیجهای نمیبینیم. گاهی برای رسیدن به هدف باید مدت زیادی منتظر بمانیم. در چنین شرایطی ممکن است احساس کنیم سختیها بیشتر شدهاند.
اما عبور از همین دورهها میتواند توانایی ما برای مقابله با مشکلات آینده را افزایش دهد.
اگر در دوره دشواری قرار دارید، لازم نیست همه مشکلات را یکباره حل کنید.
یک قدم کوچک بردارید.
با یک دوست صحبت کنید.
از یک فرد باتجربه کمک بگیرید.
برای پیدا کردن شغل جدید تلاش کنید.
برای بهبود رابطه خانوادگی خود وقت بگذارید.
یا اگر از نظر معنوی به ایمان خود تکیه میکنید، از خداوند کمک بخواهید.
گاهی تنها کاری که لازم است انجام دهید، این است که در مسیر بمانید و تسلیم نشوید.
بابی لوئیس میگوید دوره بیکاری باعث شد درباره ارزشها و شخصیت خودش بیشتر فکر کند.
مدتی پس از بیکار شدن، یک پیشنهاد کاری دریافت کرد که درآمد مناسبی داشت. در شرایطی که به پول نیاز داشت، پذیرفتن این پیشنهاد میتوانست انتخاب سادهای باشد.
اما پس از حدود یک ماه متوجه شد این کار با ارزشها و باورهای شخصی او هماهنگ نیست.
در آن لحظه با یک انتخاب دشوار روبهرو شد:
پول موردنیاز خانواده یا پایبندی به ارزشهای شخصی؟
او در نهایت تصمیم گرفت از آن کار کنارهگیری کند.
این تجربه به او نشان داد که دوران سخت زندگی فقط درباره تحمل مشکلات نیست؛ گاهی فرصتی است برای اینکه بفهمیم واقعاً چه کسی هستیم و به چه چیزهایی باور داریم.
برای مثال، اگر رابطه زناشویی شما دوره سختی را پشت سر میگذارد، میتوانید حتی در زمان اختلاف نیز احترام و مهربانی را حفظ کنید.
اگر در محیط کار اشتباهی کردهاید و همکارتان برخورد مناسبی ندارد، میتوانید مسئولیت اشتباه خود را بپذیرید.
اگر کسی با شما رفتار نامناسبی داشته است، میتوانید بدون تلافی کردن، واکنشی سنجیدهتر نشان دهید.
این انتخابها آسان نیستند، اما میتوانند ویژگیهایی مانند تواضع، مسئولیتپذیری، صبر و استقامت را تقویت کنند.
وقتی با یک مشکل روبهرو میشویم، معمولاً اولین سؤال ما این است:
«چطور از این شرایط خلاص شوم؟»
اما گاهی یک سؤال دیگر نیز میتواند مفید باشد:
«این تجربه چه چیزی درباره خودم به من یاد میدهد؟»
ممکن است متوجه شوید صبورتر شدهاید، مسئولیت بیشتری میپذیرید یا ارزش روابط خانوادگی را بیشتر درک میکنید.
سختیها شخصیت انسان را بهصورت خودکار بهتر نمیکنند؛ نحوه واکنش ما به آنهاست که میتواند زمینه رشد را ایجاد کند.
وقتی مشکلات طولانی میشوند، ممکن است احساس کنیم این شرایط هیچوقت تمام نمیشود.
یک دوره بیکاری طولانی، مشکلات مالی، اختلافات خانوادگی یا هر بحران دیگری میتواند نگاه انسان به آینده را تیره کند.
در چنین شرایطی، امید اهمیت زیادی پیدا میکند.
بابی لوئیس از نگاه ایمانی خود میگوید که حتی در سختترین روزها، احساس نکرده تنهاست و باور داشته خداوند او را در این مسیر همراهی میکند.
او معتقد است امید میتواند پیش از رسیدن نتیجه، به انسان توان ادامه دادن بدهد.
داشتن امید به این معنا نیست که مشکلات بلافاصله حل میشوند.
گاهی شرایط برای مدتی طولانی دشوار باقی میماند.
اما امید میتواند کمک کند فرد همچنان به دنبال راهحل بگردد و باور داشته باشد که وضعیت فعلی، تمام داستان زندگی او نیست.
اگر امروز درگیر یک دوره دشوار هستید، سعی کنید تمام تمرکز خود را فقط روی مشکل نگذارید.
به چیزهایی فکر کنید که هنوز در زندگی شما وجود دارند:
خانواده.
دوستان.
فرزندانتان.
سلامتی و تواناییهایی که هنوز دارید.
افرادی که میتوانند از شما حمایت کنند.
و باورهایی که به زندگی شما معنا میدهند.
اگر فردی مذهبی هستید، ارتباط با خدا و دعا میتواند بخشی از مسیر امیدواری شما باشد.
گاهی یک مشکل در همان لحظه قابل حل نیست، اما میتوانیم تصمیم بگیریم که امیدمان را از دست ندهیم.
هیچکس برای تجربه بیکاری، مشکلات مالی، بیماری، شکست، تنهایی یا اختلافات خانوادگی برنامهریزی نمیکند.
سختیها واقعاً دشوارند و نباید درد و فشار ناشی از آنها را کوچک شمرد.
اما تجربه بابی لوئیس نشان میدهد که انسان میتواند حتی از دورههای دشوار زندگی نیز درسهایی به دست آورد.
سختیها ممکن است به ما کمک کنند:
تابآوری بیشتری پیدا کنیم و در برابر مشکلات تسلیم نشویم.
شخصیت، ارزشها و مسئولیتپذیری خود را بهتر بشناسیم.
امید خود را حفظ کنیم و برای آینده به دنبال راهی تازه باشیم.
شاید نتوانیم همیشه شرایط زندگی را کنترل کنیم، اما میتوانیم تا حد زیادی انتخاب کنیم که چگونه با آن شرایط روبهرو شویم.
گاهی وقتی سالها بعد به یک دوره سخت نگاه میکنیم، متوجه میشویم تجربهای که زمانی فقط دردناک به نظر میرسید، درسهایی مهم درباره زندگی، خانواده، ایمان و خودمان به ما آموخته است.
سختیها بهخودیخود باعث رشد نمیشوند، اما نحوه مواجهه فرد با آنها میتواند به تقویت مهارتهایی مانند صبر، مسئولیتپذیری، تابآوری و حل مسئله کمک کند.
تابآوری توانایی ادامه دادن مسیر و سازگار شدن با شرایط دشوار، بدون از دست دادن کامل امید و هدف است. فرد تابآور ممکن است آسیب ببیند یا خسته شود، اما تلاش میکند دوباره خود را با شرایط سازگار کند.
ارتباط با افراد حمایتگر، تمرکز بر قدمهای کوچک، توجه به داشتههای فعلی و استفاده از منابع معنوی یا اعتقادی برای افرادی که به آنها باور دارند، میتواند به حفظ امید کمک کند.
خیر. سختی بهتنهایی تضمینکننده رشد نیست. شدت و نوع مشکل، حمایت اجتماعی، شرایط فرد و نحوه مواجهه با آن اهمیت دارند. گاهی مشکلات طولانی یا شدید میتوانند فشار زیادی ایجاد کنند و فرد برای عبور از آنها به حمایت حرفهای و اجتماعی نیاز داشته باشد.
منبع اصلی:
مقاله «3 Reasons to Be Thankful for Suffering» نوشته Bobby Lewis و منتشرشده در وبسایت All Pro Dad.
بازنویسی و تدوین فارسی: شبکه اوقات فراغت