
بخش قابلتوجهی از زندگیام را در فلوریدا گذراندم. ساحل فقط چند دقیقه با خانه فاصله داشت و من اغلب خانوادهام را برای لذتبردن از آفتاب و دریا به آنجا میبردم.
اما در یکی از این سفرها متوجه چیزی شدم که هنوز هم در ذهنم مانده است.
وارد آب میشدیم، سرگرم شنا و بازی میشدیم و آنقدر زمان میگذشت که متوجه جابهجاییمان نمیشدیم. بعد ناگهان سرمان را بالا میآوردیم و میدیدیم چند برج نجات از جایی که در ابتدا ایستاده بودیم فاصله گرفتهایم.
ما بدون اینکه حتی متوجه شویم، در امتداد ساحل جابهجا شده بودیم.
همان لحظه به این فکر افتادم که زندگی بسیاری از ما نیز دقیقاً همینطور پیش میرود.
گاهی سرمان را بالا میآوریم و میبینیم در نقطهای از زندگی قرار گرفتهایم که هرگز قصد رسیدن به آن را نداشتیم و از خودمان میپرسیم:
«چطور به اینجا رسیدم؟»
این اتفاق ممکن است در مسیر شغلی، زندگی مشترک، روابط خانوادگی، دوستیها یا حتی رابطه ما با خدا رخ دهد.
برای پدران، این خطر حتی بیشتر است. برنامههای فشرده، مسئولیتهای شغلی، نیازهای فرزندان و دهها مسئله دیگر دائماً توجه ما را به سمتهای مختلف میکشند. همین عوامل میتوانند باعث شوند بهتدریج از پدری که میخواهیم باشیم فاصله بگیریم.
در طول سالها، با ورزشکاران و مربیان متعهد زیادی روبهرو شدهام که در زمین مسابقه موفقیتهای بزرگی به دست آورده بودند، اما در خانه نتوانسته بودند همان موفقیت را تجربه کنند. برخی از آنها روزی به نقطهای رسیدند که از خود پرسیدند:
«چطور کار به اینجا رسید؟»
برای جلوگیری از چنین اتفاقی، باید پدری حاضر و هدفمند باشیم؛ پدری که فقط مشغول زندگی نیست، بلکه آگاهانه تصمیم میگیرد چه نوع پدری باشد.
در ادامه، سه راهکار برای جلوگیری از این «دورشدن تدریجی از مسیر پدری» را بررسی میکنیم.
در فوتبال، من همیشه کارم را با تصورکردن نتیجه نهایی آغاز میکردم. از همان ابتدا میدانستم میخواهم در پایان فصل به چه نقطهای برسم.
در زندگی خانوادگی هم باید همینطور باشیم.
وقتی جوانتر بودم، تصمیم گرفته بودم شبیه بسیاری از مربیان و بازیکنانی نباشم که در محیط کاری بسیار موفق بودند، اما در مسیر رسیدن به موفقیت، زندگی خانوادگی خود را قربانی کرده بودند و در سالهای بعد با حسرتهای زیادی روبهرو شدند.
من میخواستم خانوادهای سرشار از محبت، احترام و شادی داشته باشم؛ خانوادهای که ایمان و رابطه با عیسی مسیح در مرکز آن باشد. در کنار آن، برایم اهمیت داشت که در جایگاه مربی نیز به مسیری که خدا برایم در نظر گرفته بود وفادار بمانم.
ترکیب موفقیت شغلی و داشتن یک خانواده سالم و صمیمی آسان نبود؛ اما باور داشتم که میتوان هر دو را در کنار هم ساخت.
البته یک شرط اساسی وجود داشت:
باید آگاهانه برای هر دو تلاش میکردم.
اگر هدف مشخصی برای زندگی خانوادگی نداشته باشیم، خیلی راحت ممکن است شرایط روزمره برایمان تصمیم بگیرد.
بنابراین از خودتان بپرسید:
دوست دارم فرزندانم چه تصویری از پدرشان در ذهن داشته باشند؟
میخواهم رابطه من و همسرم در سالهای آینده چگونه باشد؟
چه ارزشهایی باید محور خانواده ما باشند؟
در پایان زندگی، دوست دارم بابت چه چیزهایی احساس رضایت کنم؟
پدر هدفمند ابتدا مقصد را مشخص میکند و بعد مسیر را میسازد.
در طول دوران مربیگری، با بازیکنان فوقالعادهای کار کردم؛ از جمله بازیکنانی که قهرمانی سوپربول را تجربه کرده بودند.
رمز موفقیت این افراد فقط استعدادشان نبود. آنها روی کارهای روزمره تمرکز داشتند و هر روز تلاش میکردند کمی بهتر شوند.
برای آنها تقریباً چیزی به نام «فصل استراحت» وجود نداشت. هر روز سال، فرصت دیگری برای تمرین، پیشرفت و حفظ استانداردهای بالا بود.
برای ساختن یک زندگی مشترک و پدرانه موفق نیز به همین رویکرد نیاز داریم.
من خودم عاشق داشتن برنامه و عادتهای مشخص هستم، چون عادتهای درست ما را در مسیر نگه میدارند.
یکی از عادتهای مهم من این بود که روزم را با خدا و مطالعه کتاب مقدس آغاز کنم. برای من، این کار فقط یک برنامه صبحگاهی نبود؛ بلکه راهی بود برای اینکه ابتدا خودم را به انسانی تبدیل کنم که باید باشم و سپس در نقش پدر و همسر ظاهر شوم.
در خانواده نیز عادتهای ساده اما مداوم اهمیت زیادی داشتند؛ برای مثال:
گذراندن زمان در کلیسا بهعنوان یک خانواده، در صورت امکان، برگزاری عبادت خانوادگی، و دعا با فرزندان در آغاز و پایان روز.
اما همهچیز به فعالیتهای مذهبی محدود نمیشد. حتی یک گفتوگوی ساده بعد از صرف غذا میتوانست به یکی از خاطرات ارزشمند دوران کودکی تبدیل شود.
سؤالهایی مانند:
«امروز روزت چطور گذشت؟»
«چه چیزی را درباره بهترین دوستت دوست داری؟»
یا
«اگر خداوند میتوانست یک خواسته تو را برآورده کند، دوست داشتی از او چه بخواهی؟»
میتوانند زمینه گفتوگوهایی عمیق و فراموشنشدنی را فراهم کنند.
البته همیشه انجام این کارها آسان نیست. گاهی برنامهها بههم میریزند، زمان نداریم یا شرایط اجازه نمیدهد. اما مهم این است که به این عادتها متعهد بمانیم و دوباره به آنها برگردیم.
یکی دیگر از اولویتهای مهم من، اختصاص زمان منظم به همسر و هر یک از فرزندانم بهصورت جداگانه بود.
من به این زمانها مانند فرصتی برای «بیلزدن و عمیقتر شدن» در رابطه نگاه میکردم؛ یعنی فرصتی برای اینکه بفهمم هرکدام از آنها چه احساسی دارند، چه چیزی ذهنشان را مشغول کرده و در زندگیشان چه میگذرد.
این کار همیشه ساده نبود، اما میخواستم مهارت ایجاد روابط عمیق و واقعی با اعضای خانواده را یاد بگیرم.
امروز که دخترانم بزرگ شدهاند و شش نوه دارم، هنوز هم به این اصل پایبندم.
برای من، اینها اصول پایه یک خانواده سالم هستند؛ اصولی که باید بارها و بارها تمرین شوند تا از مسیر اصلی زندگی منحرف نشویم.
من هنوز بازیکنی را ندیدهام که نخواهد به یک بازیکن سطح اول تبدیل شود.
رسیدن به چنین هدفی، به ساعتها تمرین، تلاش، عرقریختن و پشتکار نیاز دارد.
اما یک اشتباه رایج میان بسیاری از مردان این است که تصور میکنند فقط میتوانند در یک زمینه به بالاترین سطح برسند.
این تصور درست نیست.
شما میتوانید در حرفه خود موفق باشید و همزمان پدری حاضر و دلسوز باشید.
میتوانید در کار پیشرفت کنید و در خانه نیز همسری خوب و پدری درگیر و دوستداشتنی باشید.
لازم نیست بین موفقیت شغلی و پدری خوب یکی را انتخاب کنید.
البته این موضوع به تعهد و تلاش نیاز دارد.
همانطور که برای موفقشدن در ورزش مهارتهای خود را تمرین میکنیم، باید مهارتهای همسری و پدری را نیز تمرین کنیم.
پدرشدن یک استعداد ذاتی نیست که یکبار برای همیشه به دست بیاید؛ بلکه مهارتی است که باید در طول زمان آن را تقویت کرد.
یکی از بهترین کارها این است که خودمان را با مردانی احاطه کنیم که آنها نیز برای داشتن یک خانواده سالم و روابط عمیق تلاش میکنند.
وجود الگوهای خوب و دوستان هممسیر میتواند تأثیر بزرگی بر کیفیت زندگی خانوادگی ما داشته باشد.
البته در این مسیر قرار نیست همهچیز بینقص پیش برود. احتمالاً با اشتباه، شکست، تغییرات ناگهانی و دورههای سخت مواجه خواهید شد.
شاید حتی احساس کنید در بعضی بخشهای زندگی خانوادگی، اوضاع را خراب کردهاید.
اما هنوز دیر نشده است.
ممکن است از مسیر اصلی دور شده باشید، اما میتوانید دوباره برگردید.
ممکن است رابطهای آسیب دیده باشد؛ میتوانید برای ترمیم آن تلاش کنید.
ممکن است زمان زیادی را از دست داده باشید؛ میتوانید از امروز زمان باکیفیتی برای فرزندانتان بسازید.
مهم این است که متوجه «دورشدن» شوید و دوباره به اصول اصلی بازگردید.
گاهی لازم است توقف کنیم، مسیرمان را بررسی کنیم و از خودمان بپرسیم:
«آیا پدری هستم که میخواهم باشم؟»
اگر پاسخ منفی است، این به معنای شکست نهایی نیست.
بلکه میتواند آغاز یک تغییر واقعی باشد.
برای اینکه در نقش پدر از مسیر زندگی فاصله نگیریم، باید سه اصل را همیشه به یاد داشته باشیم:
اول، مقصد را مشخص کنیم.
بدانیم چه نوع خانوادهای میخواهیم بسازیم و چه تصویری میخواهیم از پدرمان در ذهن فرزندانمان باقی بماند.
دوم، عادتهای خانوادگی بسازیم.
زمان باکیفیت، گفتوگو، دعا، حضور و ارتباط منظم را به بخشی از سبک زندگی خانواده تبدیل کنیم.
سوم، برای پدری بهتر تمرین کنیم.
همانطور که برای موفقیت حرفهای تلاش میکنیم، برای رابطه با همسر و فرزندان نیز آگاهانه مهارت کسب کنیم.
زندگی خانوادگی بهسادگی میتواند ما را به سمتی ببرد که هرگز قصد نداشتیم برویم. اما پدر بودنِ هدفمند یعنی اجازه ندهیم جریان روزمره، مقصد ما را تعیین کند.
هر روز دوباره انتخاب کنید که چه پدری میخواهید باشید و سپس در همان مسیر قدم بردارید.
منبع اصلی: All Pro Dad
نویسنده: Clyde Christensen
بازنویسی و تنظیم برای انتشار: شبکه اوقات فراغت