رد نگاه

رو به رویش نشستم. از روی کنجکاوی نبود؛ تنها برای اولین بار، احساس کردم کسی منتظر من مانده است. چهره او مانند عکس بود. همان چشم و همان لبخند گیرا.

لحظه ای گذشت. نه من می‌دانستم چطور شروع کنم و نه او لب باز می‌کرد. گویی حس کرد زبانم که همیشه درحال احراز وجود بود، تکان نمی‌خورد.

پس خودش شروع کرد:« از کی دنبالم میگشتی؟»

خیره مانده بودم چه بگویم؟! تنها توانستم نفسی بکشیدم و بگویم: «از وقتی برگه را پیدا کردم. برگه ای زیر میز توی راهرو. نمیدونم چرا، اما حس کردم باید بدونم کی هستی.»

لبخندی زد که ته‌اش یک چیز پنهان بود. «و حالا که می‌دونی؟»

یک لحظه مکث کردم. راستش هنوز جز اسمش هیچ نمی‌دانستم. تنها گفتم: «نه؛ نمیدونم!»

ایلیا به حرفم خندید اما از روی تمسخر نبود؛ بلکه از صداقتم خنده اش گرفته بود. گفت: «دست کم صادقی. خیلی‌ها ترجیح می‌دهند بگویند میدونم، حتی وقتی حتی نمیدونن راجب چی نمیدونن.»

گفتم: «پس تو بگو تا منم بدانم!»

نگاهش را از من برداشت و به پنجره دوخت. چند ثانیه گذشت و بعد: «چون من خودم را پنهان کردم. نه از ترس، از روی عادت؛ عادت به نادیده گرفته شدن!»

سکوت کردم. نمی‌دانستم چه بگویم. فقط به چشمانش نگاه کردم و گفتم: «پس چرا حالا می‌خواهی دیده بشی؟»

برگشت به من و در انتها چشمانش، پاسخ همان سوال بود: «چون تو نگاه کردی.»

این جمله، سنگین‌تر از آن بود که بتوانم یک‌لحظه هضمش کنم. چند ثانیه به چشمانش خیره ماندم تا از کلامش اطمینان یابم.هیچ کلمه‌ای برای پاسخ نداشتم. فقط گفتم: «الان چی؟ بعد این میخوای باز هم مخفی بشی؟»

ایلیا نگاهش را از پنجره به من برگرداند. لبخندی که تا حالا روی لبش بود، کم‌کمک به یک لبخندِ عمیق‌تر بدل شد: «نه. دیگه نمی‌خوام مخفی بشم.» چند لحظه سکوت کرد و آرام برگه‌ای که دستش بود را باز کرد و به سمت من گرفت. روی آن، با همان خطِ زیبا نوشته شده بود: «با تو میمونم تا همیشه.»

نگاهش کردم. نمی‌دانستم یعنی چه. نمی‌دانستم این «ماندن» به چه شکلی است. فقط یک سوال مانده بود بی اختیار بیانش کردم: «چرا من؟؟»

خودش را جمع و جور کرد: « اولین روزی که دیدمت در یک نگاه عاشقت شدم. اون زمان ها پسر پرشور و شری بودم.» به اینجا که رسید آستین پیراهنش را تا کرد و تمام دستش پر انواع تتو ها بود.« این ها هم مال همون زمان ها بود. سعی می‌کردم بهت نزدیک بشم اما چشمای تو خیلی پاک بود. هیچ وقت متوجه من نمی‌شدی. پس تصمیم گرفتم بشم سایه پشت سرت. بخاطر همین همیشه اینجا می‌نشستم تا نگاهت کنم؛ هرچند از پشت باشه، تنها دل‌خوشی من بود.»

نگاهم به تتوهای روی دستش دوخته شد. هر کدام، یک داستان، یک شور، یک گذشته. گفتم: «پس تو تمام این مدت، همین جا بودی؟ پشت من؟»

ایلیا سرش را تکان داد. «همیشه. از روز اول. کم کم گوشه گیر شدم و هیچ کس دیگه متوجه من نشد. تو هیچ وقت نگاه نمی‌کردی، اما من نگاه می‌کردم. به دست‌هات وقتی یادداشت برمی‌داشتی، به سکوتت وقتی کسی چیزی بهت میگفت، به وقتی که کسی متوجه نمیشد و تو میموندی تا براش توضیح بدی. تو خیلی خوب و میدونستم من اصلا وصله ناجورم برای تو اما هرکادی کردم نمیتونستم تو رو فراموش کنم!»

از حرف هایش متعجب شده بودم: «و حالا؟ بعد از این همه سال، چرا تصمیم گرفتی خودت رو بهم نشون بدی؟»

نگاهش را از من نگرفت. «چون تو برگه را برداشتی. چون تو دنبال من گشتی. چون تو، برخلاف بقیه، به صندلی خالیم توجه کردی و پرسیدی: «کجاست؟»»

سکوت کردم. کلمه‌ای برای گفتن نداشتم. نه از روی تعجب، نه از روی ترس. فقط می‌خواستم این لحظه، کمی بیشتر طول بکشد.

ایلیا گفت: «نمی‌خوام دیگر سایه باشم. اما نمی‌خواهم تو را مجبور کنم که من رو انتخاب کنی. اختیار با تو هست.»

____________________________________________________

نادیده‌ها، پیش از دیدار معنا می‌شوند.

دیدار، همان جایی آغاز شد که نگاه، سکوت را شکست.

برای خواندن ادامه‌ی داستان، به کانال «آوانگارد» در پیام‌رسان بله سر بزنید.

#داستان_کوتاه

#رد_نگاه

#آوانگارد

🌕ای قصه ی خودنوشته؛ بی‌نام من، جایی مرو.🌕