
بیرمق از در کلاس بیرون آمدم و به سمت کلاس بعدی حرکت کردم. امروز هم دوباره تا ۸ شب کلاس بودم! کیف روی دوشم سنگینی میکرد. کمی آن را جا به جا کردم و به سمت پلهها راهی شدم. باید از ساختمان دانشکده پرستاری به سمت ساختمان اصلی میرفتم. خسته بودم و شر شر از صورتم عرق میریخت. نیمههای راه، یکی از برگههایم از کیف بیرون زد و کف زمین سُر خورد. خم شدم که بردارمش، اما دستم به چیز دیگری گرفت. یک برگهی دستنوشته، لابهلای پلهها گیر کرده بود. صندلی را تکان دادم تا برگه بهتر دیده شود!
برگه را از روی زمین برداشتم و با عجله لابهلای کتابم قرار دادم. کلاس بعدی مثل همیشه خسته کننده و پر از اصطلاحاتِ تکراری بود. استاد داشت از نحوه آسپیراسیون و نحوه جلوگیری از آن توضیح میداد اما افکار من در پی آن برگه بود. چند بار خواستم آن را بیرون بیاورم و بخوانم، اما هر بار حواسم به تخته پرت میکردم تا از درس جا نمانم.
آخرای کلاس طبق روال استاد یک پرسش کوتاه کرد که من توانستم سربلند بیرون بیایم. با خسته نباشید بچهها استاد کتاب را بست. داشتم وسایلم را جمع میکردم که استاد صدایم کرد.
«خانم رحمانی.»
تندتر وسایل را در کیف انداختم: «بله استاد؟»
استاد صدایش را صاف کرد: «امروز آقای محمودی نبودن؛ شما که نماینده کلاس هستید مطالب رو به دستشون میرسونید؟»
کمی در فکر فرو رفتم... آقای محمودی...؟ ما چنین کسی در کلاس نداشتیم!
«استاد ما چنین کسی توی کلاس نداریم! شاید اشتباه کردید.»
استاد اخمی در هم کشید: «نخیر خانم! همون پسر ساکتی که همیشه انتهای کلاس کنار پنجره میشینه. بعد تمامی کلاسها میاد و سوالات رو میپرسه!»
حرف استاد مرا غافلگیر کرد! «پسر ساکت؟ انتهای کلاس؟ استاد، من یک ساله که این دانشگاه میام، هیچ وقت چنین کسی رو اونجا ندیدهام.»
استاد نگاهش را از من برداشت و به سمت صندلی خالی کنار پنجره خیره شد: «همیشه میآمد، یادداشت میبرد، و بعد از کلاس، سوالاتش را میپرسید. چند هفتهای هست که نمیاد.»
فکرم به سمت برگه رفت. کتاب الکترو را بیرون آوردم و برگه را باز کردم. درون برگه با خطی زیبا نوشته شده بود:
«امیدوارم روزی کسی منو هم ببینه.»
و زیرش با ریزترین حالت ممکن نوشته بود: ایلیا محمودی...
اسمش را خواندم و برای لحظهای نفسم در سینه حبس شد. ایلیا؛ نه فقط یک دانشجوی گمشده، بلکه کسی که انگار هیچکس تا حالا ندیدهاش. برگه را برگرداندم، اما چیزی بیشتر نبود. فقط همان جمله، با همان خطِ دقیق و زیبا.
استاد که هنوز کنارم ایستاده بود، نگاهم کرد: «فهمیدی کی رو میگفتم؟»
گیج سری تکان دادم و از پیش استاد رفتم.
در راه به او فکر میکردم؛ پسری که ندیده فکرم را درگیر خودش کرده بود. شاید او همان ایلیا بود...!
____________________________________________________
📌 سوال نویسنده از شما:
اگر یک برگه، تمام زندگیات را تغییر دهد؛آیا آن را برمیداری؟
برای خواندن ادامهی داستان، به کانال «آوانگارد» در پیامرسان بله سر بزنید.
#داستان_کوتاه
#نادیده_آشنا
#آوانگارد
🌕ای قصهی خودنوشته؛ بینام من، جایی مرو.🌕