چند روزی گذشت. مانند کاراگاه، به دنبال سرنخی از ایلیا میگشتم. «او که بود؟» تمام سوالی بود که این چند روز مدام در ذهنم تکرار میشد.
از استادان دیگر سراغ او را گرفتم و هر کدام چیز جدیدی دربارهاش میگفتند. یکی میگفت «پسر ساکتی بود»، دیگری میگفت «همیشه آخر کلاس مینشست»، سومی میگفت «یادداشتهایش را بعد از کلاس به من میداد تا تصحیح کنم.» اما داخل تمام تعریفها یک چیز مشترک بود؛ صندلی کنار پنجره!
همهی آنها، بدون استثنا، به صندلی کنار پنجره اشاره میکردند. انگار ایلیا بدون آن صندلی، وجود نداشت. یا شاید صندلی، بدون ایلیا، معنای خود را از دست داده بود.
آخرهای روز بود. کلاس تمام شده بود. طبق عادت چند روز، وقتی داشتم از کنار صندلی عبور میکردم نگاهی بر رویش انداختم. یک برگهی دیگر روی آن دیده میشد!! این بار، با خطی تندتر و شتابزدهتر نوشته شده بود: «آرشیو بیمارستان. طبقه سوم. قفسهی هفتم.» با تعجب به اطراف نگاه کردم اما کسی آنجا نبود.
بی تفاوت برگه را در کیف گذاشتم و به سمت بیمارستان حرکت کردم. هنوز چند ساعتی به محدودیت ورود خوابگاه مانده بود.
تاکسی گرفتم و به سمت بیمارستان زفتم تا زودتر برسم. انگار نخ نامرئی من را آن سمت میکشید؛ نمیدانم.
تاکسی جلوی بیمارستان نگه داشت. هزینه را دادم و به به سمت طبقه سوم رفتم. آرشیو بخش پرستاری، در انتهای راهرو، پشت یک درِ فلزی بود. تا به حال چند بار برای مطالعه روی پروندههای قدیمی به آنجا رفته بودم؛ اما این بار متفاوت بود. نمیدانم آن حس چه بود اما قوی بود.
درب را حل دادم و وارد شدم: «سلام. کسی اینجا هست؟» هیچ کس جواب نداد. نورِ کمرنگِ فلورسنت، روی قفسهها میافتاد و سایههای بلندی روی دیوار میانداخت. قدمهايم در سکوتِ آرشیو، طنینانداز میشد. به قفسه هفتم رسیدم. لا به لای پرونده ها چیزی چشمک میزد؛ یک پرونده تازه!
پرونده آرام برداشتم و چیزی که در آن انتظارم را میکشید غیر منتظره بود!!! از لا به لای پرونده عکسی پیدا کردم. پسری با موهای مشکی موج دار و چشمان عسلی. نمیدانم چرا نمیتوانستم چشم از او بردارم. صورتش معمولی بود اما چشمانش برایم دریا آرامش به همراه داشت. زیر عکس نوشته ای بود:(اگر این را میخونی یعنی دادی دنبالم میگردی. بیا همون جای همیشگی.)
یک آن صندلی کنار پنجره به ذهنم خطور کرد اما زمان رو به اتمام بود. سریع به خوابگاه رفتم و دقیقه ۹۹ رسیدم. بچه ها میپرسیدند کجا بودم اما تنها جوابم سکوت بود...
فردا صبح زودتر از همیشه آماده رفتن به سوی دانشگاه شدم. به سرعت سمت همان کلاس و صندلی رفتم.
او منتظرم بود...
____________________________________________________
نادیدهها، پیش از دیدار معنا میشوند
برای خواندن ادامهی داستان، به کانال «آوانگارد» در پیامرسان بله سر بزنید.
#داستان_کوتاه
#آغاز_دیدار
#آوانگارد
🌕ای قصه ی خودنوشته؛ بینام من، جایی مرو.🌕