به دکه ی روزنامه فروشی رفتم، اما نمیخواستم روزنامه بگیرم. شاید یک شیر کاکائو و یک معینی پور یا یک ماالشعیر و یک چیپس. نه هیچکدام، در حالی که یک بسته پاستیل ماری در دست داشتم به راهم ادامه دادم و به سمت مترو رفتم. متاسفانه پله برقی آن ورودی که نزدیک تر بود روشن بود، پله برقی ای که به بالا میآمد. به سمت ورودی دور تر رفتم که پله برقی اش به پایین میرفت. از کنار فروشنده های اکسسوری و قهوه و پفک هندی رد شدم و باز به یک پلی برقی دیگر رسیدم که به پایین تر میرفت. به گیت ها که رسیدم طبق عادت دستم را در جیبم بردم و بعد از دیدن نوشته ی "رایگان" دستم را بیرون آوردم.
چند قدم جلوتر، یک راهرو به سمت راست و باز هم پله برقی. به کنار ریل که رسیدم قطار هم همان لحظه به ایستگاه رسید و داشت توقف میکرد. هیچ حسی بهتر از این نبود. بعد از پیاده شدن و سوار شدن ده ها نفری که جلویم بودند وارد واگن شدم و طبق معمول در اولین فضای خالی ای که میشد ایستادم. درها بسته شدند، قطار حرکت کرد. خانمی که ساز دهنی میزد وارد واگن ما شد. هندزفری ام را درآوردم تا صدای سازش را بشنوم. شنیدم. هندزفری را در گوشم گذاشتم.
و بعد هم اتفاقات نامهم و تکراری ای که همیشه میافتاد.

راستی میخوام داستان جدیدم به اسم ساحل خوک های آبی رو بزودی اینجا بذارم. خوشحال میشم بخونیدش و نظرتون رو بگید. فعلا دو اپیزودش رو نوشتم و اگه دوستش داشته باشید بقیه رو هم هروقت نوشتم میذارم.