Neighborhood گوش میدم و داره میگه :《و من فکر میکردم آسونه فرار کردن ولی پاهام شکستن!》
آره، آره خوش خیال بودم. احمق بودم حتی . فکر کردم دارم خوب میشم، فکر کردم میشه فرار کرد از همه اون تاریکی ها.
درست همونجایی که از حال خوبت شگفت زده شده بودی، همونجایی که با خودت فکر کردی بالاخره حالت داره خوب میشه ، بالاخره توهم میخندی و شاید بتونی فرار کنی از همه ی اون صداها
نمیدونم چی راش میندازه. ولی میاد. مثل هیولا از فیلم های سیاه سفید از راه میرسه . و اهمیت نداره چقدر بدوی اون بهت خواهد رسید.
هیچوقت نمیتونی از اون غمی که درونت ریشه کرده فرار کنی .انگار جزوی از تو شده و قرار نیست هیچوقت بره .
انگار کل بدنت داره گریه میکنه جز چشمهات .
از حجم زیاد غم میخوای قلبت رو بالا بیاری . بله، میخوام قلبم رو بالا بیارم .ای کاش فقط یک جمله نبود . ای کاش فقط یک جمله نبود . و قلبم رو بالا میآوردم. واقعیت داشت . محو میشدم .کاش. کاش .کاش .