
جناب شمس الدین محمد حافظ شیرازی
با سلام و احترام
خدا میداند که بسیار شاکرم از بابت اینکه همزبانِ جنابتان هستم. و یکی از خوشبختیهای من در این دنیا این است که اشعار شما را به لطف زبان غنی فارسی بیواسطه، ناب و خالص میخوانم. و این امتیاز بزرگی است، برای ما فارسی زبانان نسبت به سایر زبانها، که اشعار شما بر جانمان مینشیند.
از نظر من شعر باید معجزه باشد که نه تنها هویت یک ملت، بلکه جزء فرهنگ و ایین یک کشور محسوب گردد. غزلهای شما بسیار گستردهتراز مرزهای جغرافیایی امروز هستند. شما تنها شاعری هستید که کلمه شاعر، تا ابد به شما بدهکار است و کلمهی شعر، با همهی عظمتش پیش غزلهای شما معمولی به حساب میاید.
خواجهی عزیز کاش میتوانستم راز اشعارتان را بیابم و بفهمم چگونه واژهها را به تسخیر خود در میاوردید و از چه ترفندی استفاده میکردید که انها اینگونه مطیع و رام شما میشدند و مانند گِلی بیشکلی در دستان ماهرتان به زیباترین شمایلها تبدیل میشدند.
نمی دانم خود حضرتتان چه احساسی را تجربه میکردهاید از سرودن غزلهایتان، و در کدامین ملکوت به سر میبردید که محرم اسرارشدید و لسانالغیب لقب گرفتهاید.
جناب حافظ، گاهی هم اوایی واژگان در غزلهایتان مانند موسیقی است که ریتم دلانگیزش من را به وجد میاورد و هر گاه می خواهم فراموش کنم که در چه دنیایی زندگی میکنم به غزلهای شما پناه میبرم و دمی با ترکان شیرازی و سروهای خرامان کنار بزم لولیوشان و شیریندهنان، مست می ساقی و باد صبا میشوم و با رندان و طراران پرسه زنان به محضر پیرمغان میروم و پند و کلام حقتان را به گوش جان میشنوم و دوباره به دنیای خود باز میگردم .
جناب حافظ نمیدانید که چقدر جای شما در روزگار ما خالی است این روزها اشعاری که حتی بوی غزلهای شما را داشته باشند نایابند.
شاعر کهکشانها نمیدانم اکنون کجای هستی روزگار را شرمندهی خود میکنید، اما هر کجا که هستید خوش به حال واژهها و غزلهاییهایی که در هوایتان نفس میکشند.
و در پایان نامه از انجایی که در روز خاکسپاریتان، خودتان تفعل زدن به غزلهایتان را یادمان دادید، با اجازه از محضرتان، تفعلی بزنم به دیوانتان که جای غزلی از شما در این نامه خالی است .
دوش با من گفت، پنهانی کاردانی تیزهوش
وز شما پنهان نشاید کرد، سِرِّ می فروش
گفت: اسان گیر برخود کارها، کز روی طَبع
سخت میگردد جهان، برمردمانِ سخت کوش
وآنگَهَم دَر داد جامی، کز فُروغش بر فلک
زُهره در رقص امد و، بَربَط زنان میگفت: نوش!
با دل خونین، لبِ خندان بیاور همچو جام
نی گَرَت زخمی رسد، آیی چو چَنگ اندر خروش
تا نگردی اشنا، زین پرده رمزی نشنوی
گوشِ نامحرم نباشد، جایِ پیغامِ سروش
گوش کن پند ای پسر! وز بهر دنیا غم مخور
گفتمت چون دُر حدیثی، گر توانی داشت هوش
در حریمِ عشق، نتوان زد دم از گفت و شنید
زآن که انجا، جمله اعضا چشم باید بود و گوش
بر بساطِ نکتهدانان، خودفروشی شرط نیست
یا سخن دانسته گو، ای مردِ عاقل! یا خموش
ساقیا! مِی ده که رندیهایِ حافظ فهم کرد
آصفِ صاحبقِرانِ جرم بخشِ عیب پوش