
به نام خدا
می خواهم مدادم را با موسیقی غافلگیر کنم، اما او دستم را میگیرد و به ایوان میکشاند. هوا خنک شدهاست باد ابرهای سفید را ازپشت کوهای بلند هل میدهد و انها روی جنگلهای هیرکانی و سبز مازندران سرازیر میشوند و کوههای البرز حریر سفید رنگی از ابر برتن میکنند.
کم کم ابرها تمام اسمان را در اغوش میگیرند که حاصل این هم اغوشی باران است .
ابرها سازهای کوبهای را اماده کردهاند و رعد و برق اغاز سفونی باران است. بعد از چند ضربهٔ کوبنده، تمام تماشاگران سر ذوق میایندو ملودی باران اغاز میشود.
ابتدا قطرات باران با صدای زیر و آرام میبارند و درختان، زمین ، سقف شیروانی خانهٔ ما و کل موجوداتی که دستی در کار نواختن دارند شروع به هم نوازی میکنند بعد که باران تندتر میشود، مدادم غافلگیرم میکند ترانه میگوید، شعر میسراید و حتی گاهی زیر اواز میزند، گوش کن :
باز کردند ابر های اسمانی
پای باران را در این حوالی
کوک کوک است ساز باران
مینوازد در خیابان
میسراید بیبهانه،
نغمههای شاعرانه،
عاشقانه!
کرده عطر اگین هوا را
بوی نم، بوی ترانه،
جشن باران گشته بر پا
دعوتیم ما زیر چتر باز باران