
خیلی خوب است که درِ خانهٔ بیبی کوبهای برنجی دارد که وقتی میکوبیش صدای باستانیاش در گوشت میپیچد درِ خانهٔ بیبی چوبی است ، چوبی از جنس درخت گردو، بلوط، تبریزی نمیدانم کدامیک از این درختان تن به دست نجار سپردهاند تا سالها نگهبان حریم خانهاش باشند.
چند لحظه انتظار برای دیدن روی ماه بیبی و بهشت پنهانیاش را، نه میتوان زمان نامید نه عمر نه وقت، تنها انتظار جذابیست که من نامش را اشتیاق میگذارم.
بیبی درِ کهنه و قدیمیاش را باز میکند صورت پر از چین و چروکش نمایان میشود روسری سفید گلداری بر سرش انداخته که باموهای سفید و براقش همخوانی دارد دستان لرزانش را دور گردنم میاندازد. لبهایم زمان بوسیدنِ صورتش استخوانهای گونهاش را هم لمس میکند، اغوشش بوی عطر تنش را دارد، بوی اشنایی که مشامم حریصانه میبلعدش.

دعوتم میکند به بهشت کودکیام، درختان سرحال و قدیمیاش برای دیدنم قد کشیدهاند. کاشیهای حیاطش زیر پاهایم صدا میدهند، انگار سمفونی فرسایش را خوب آموختهاند و منتظر قدمهای من بودند برای نواختن.

حوض فیروزهاش صدایم میکند تا آبتنیهای کودکی را به یادم بیاورد. ماهیهای کوچک و بزرگ در حوض شنا میکنند و دنبال غذامیگردند در کیفم را باز میکنم پلاستیک کوچکی از غذای ماهی بیرون میاورم کنار شمدانیهای سرحال لبهٔ حوض مینشینم و برایشان غذا میریزم. ماهیها برای خوردن غذا از هم سبقت میگیرند و حوض زنده بودنش را به رخم میکشد.
امروز به نظرم قد و قوارهی حیاط بیبی به اندازه کودکی نیست گویی خیلی کوچتر شده است.
بیبی با یک سینی چایی و پولکیهای دست پختش برمیگردد، صدایم میزند « جانکم مریم مریم »
« مریم مریم بیدار شو مدرسهات دیر میشود »
چشمانم را باز میکنم .
آه کاش بیبی مهمانوازتر بود. چه زود مهمانیات تمام شد بیبی چه زود رفتی، دلم پیش چایی تازه دمت جا ماند...
مادر چایی تازه دم را روی میز میگذارد.
میپرسم: «مادر تعبیر خواب غذا دادن به ماهیها چی میشود؟ »
مادر که نان را بر روی اجاق گاز داغ میکند میگوید: « خواب ماهی خیلی خوبه، برکته انشاءالله که خیره »
وقت بستن در آهنین حیاط یاد خوابم میافتم و زیر لب می گویم افسوس که این درهای آهنی هیچ حس و حال خوبی به آدم نمیدهند.
پی نوشت : این نوشته بهانهای است برای یادآوری حوضههای قدیمی با کاشیهای فیروزهای و فوارههای بامزه که نمی دانم چرا از حیاطهایمان غیب شدند و چگونه توانستیم به نبودنشان عادت کنیم .