
به نام خدا
هنوز خورشید بالا نیامدهاست رنگهای خاکستری، نرم و ملایماند و چشم را مینوازند گاهی پرنگ میشوند و گاهی یواشکی از کنار خواب قایقها رد میشوند. قایقها سایههایشان را زیر سرهایشان گذاشتهاند و خواب سبک صبح را با پکلهای نیمه باز بیرویا میبینند، و امواج ارام و ناپیدای اب در گوشهایشان زمزمه میکنند: « وقت رفتن نزدیک است»
در انسوی ابها انگار روز نمایانتر است و شهر بیدارتر از روز به استقبال مردهایی میرود که با دستان قوی و عضلانیشان پاروزنان به شهر پناه میبرند تا درد بی نانییشان را تسکین دهد.
خورشید از عرض اسمان شتابان میگذرد و خودش را در پشت کوهها پنهان میکند و به همین سادگی اسمان را ترک میکند رنگهای خاکستری به سمت تاریکی میروند، و دیگر زمانش است که قایقها برگردند، با تنهای خسته از منتظر ماندن در ساحل شهری شلوغ که امواجش بی ملاحظه بر نجابت اندامهایشان میخروشند تا انها را درهم شکنند، تا قایقهای جدیدتر بیایند و ساحل را مدرن و شهریتر کنند، اما قایقها که بدنی از جنس درختان جنگلی دارند و با عشق صاحبانشان صیقلی شدهاند هر روز از این نبرد برنده باز میگردند ودر اغوش ساحل جزیرهی بکرشان ارام میگیرند و نگاهشان به درختانی است که روزی جای انها بودهاند، روزی که هنوز دل را به دریا نزدهبودند.