
به نام خدا
باران میبارد و من زیر درختِ محل قرار همیشگیمان منتظر تو هستم . امروز باران غافلگیرم کرد، برای همین چتری ندارم تا نگذارم توخیس شوی .
باران خوبیست، نه انقدر تند است که نتوانیم قدم بزنیم، و نه انقدر کند، که از قدم زدن زیر باران بینصیب باشیم.
قدمهایت را تند برمیداری این جور راه رفتنت را دوست دارم و میگذارم به حساب اینکه دوستم داری، مشتاق دیدنم هستی، در عوض من حاضر نیستم یک قدم به سوی تو بردارم، دلم میخواهد فقط سیر نگاهت کنم تماشای امدن تو زیر باران به ندرت اتفاق میافتد .
وقتی به من میرسی چشمانت به من میخندند اما لبهایت سلام سرد و سنگینی را تحویلم میدهند، از کی اینقدر غریبه شدهای؟
روسری طوسی رنگی بر سرانداختی، به خودت نرسیدهای، چهره بیارایشت زیباتر و بیشتر دلخواه من است، بیشتر خودِ توست .
چه بیحساب نگاهم نمیکنی و از چشمانم فرار میکنی، میدانی قرار اخر است، امدهای زجر کشم کنی، شاید هم داری احساست راکنترل میکنی تا دل کندن اسانتر شود .
آری، تو دل کندهای، این را دیشب وقتی پشت تلفن گریه کردی و خواستی تمامش کنیم فهمیدم.
در پارک روی نیمکتی چوبی زیر باران نشستهایم همه چیز جور است برای یک قرار عاشقانه اما تو امدهای ناجورش کنی.
بیقراری، دست دست میکنی، و سرانجام پاکتی را از درون کیف پارچهای سفید رنگی که به خود چسباندهای بیرون میاوری و به من میدهی و میگویی : « همه چیز را برایت توضیح دادهام »
بعد نفس عمیقی میکشی و زمین را نگاه میکنی و دوباره میگویی: « این رابطه الان و همین جا تموم شد، منو ببخش » و دوباره به چشمانم نگاه نمیکنی، حرفی نمیزنم حرفی نمیزنی، من فقط نگاهت میکنم.
باورش سخت است اما الان در این لحظه تمام وجودم چشم است فقط برای دیدن تو، وانمود نکن بیخبری از این همه تمنا، میخواهم این اخرین لحظهها دستانت را بگیرم، اما باران را بهانه میکنی تا زودتر بروی، تو با باران هم تبانی کردهای! انقدر شدید میبارد که حتی صدای خداحافظیت را هم نمیشنوم.