
تصور کنید یک جعبه پر از مهرههای شطرنج دارید. در حالت اول، همه مهرههای سفید در یک سمت و مهرههای سیاه در سمت دیگر قرار دارند. این یک وضعیت «منظم» است. حالا جعبه را تکان میدهید. چه اتفاقی میافتد؟ مهرهها در هم میآمیزند. احتمال اینکه دوباره با تکان دادن، مهرهها به چیدمان اولیه بازگردند، تقریباً صفر است.
انتروپی در واقع مقیاسی برای اندازهگیری همین «بینظمی» یا «پراکندگی انرژی» در یک سیستم است.
قانون دوم ترمودینامیک به زبان ساده میگوید: در هر فرآیند خودبهخودی در یک سیستم منزوی (ایزوله)، انتروپی کل همیشه افزایش مییابد.
چرا این قانون اهمیت دارد؟ زیرا این قانون به زمان «جهت» میدهد. ما میبینیم که یخ در اتاق گرم ذوب میشود (افزایش انتروپی)، اما هرگز ندیدهایم که آب در یک اتاق معمولی، خودبهخود یخ بزند و گرمای محیط را بگیرد (کاهش انتروپی)؛این «پیکان زمان» (Arrow of Time) همان قانون دوم است.
نه به این دلیل که قانون طبیعت «اصرار» بر بینظمی دارد، بلکه به این دلیل که احتمالات اینطور حکم میکنند.
تعداد راههایی که ذرات میتوانند در یک اتاق به صورت پراکنده پخش شوند (بینظمی)، میلیاردها میلیارد برابر بیشتر از تعداد راههایی است که میتوانند همگی در یک گوشه اتاق جمع شوند (نظم). بنابراین، سیستم فقط به این دلیل که «محتملتر» است، به سمت بینظمی میرود.
ورود به ساحت فلسفی انتروپی، ما را از قلمرو فیزیک کلاسیک به مرزهای هستیشناسی و معرفتشناسی میبرد. اینجاست که سوال اصلی تغییر میکند: آیا انتروپی یک واقعیتِ عینی (Ontological) است که در دل ماده نهفته است، یا یک خطای دید یا محدودیتِ شناختی (Epistemological) که ناشی از ناتوانی ما در رصدِ دقیق جهان است؟
پیر سیمون لاپلاس فرض کرده بود اگر موجودی (شیطان لاپلاس) موقعیت و تکانه تمامی ذرات جهان را بداند، میتواند گذشته و آینده را با دقت مطلق پیشبینی کند. در چنین دنیایی، «انتروپی» به معنایِ آماریِ آن بیمعنی است، چون هیچ «عدم قطعیتی» وجود ندارد.
پارادوکس فلسفی: اگر قانون دوم ترمودینامیک برای ما(به عنوان ناظرانی با توانایی محدود) یک قانونِ حتمی است، اما برای یک موجودِ دانای مطلق (که تمامی میکروحالتها را میبیند) معنایی ندارد، پس آیا انتروپی یک ویژگیِ فیزیکی جهان است یا صرفاً میزانی از بیخبریِ ماهست ؟ این دیدگاه (که توسط دانشمندانی چون ادوین جینز مطرح شده) معتقد است انتروپی یک «مقدارِ اطلاعاتی» است؛ یعنی آنچه ما «بینظمی» مینامیم، در واقع «اطلاعاتی» است که ما از وضعیتِ دقیقِ اتمها نداریم.
قوانین بنیادی فیزیک (مثل معادلات نیوتن یا شرودینگر) همگی تقارن زمانی دارند؛ یعنی اگر زمان را معکوس کنید، معادلات همچنان درست کار میکنند. تنها استثنای بزرگ، قانون دوم ترمودینامیک است که به زمان، جهت میدهد.
پرسش هستیشناختی این هست که؛ آیا زمان به خودیِ خود جهت دارد، یا این فقط فرآیندِ انتروپیک است که به ما توهمِ گذشتِ زمان را میدهد.برخی فیلسوفان فیزیک معتقدند که واقعیت، مجموعهای از لحظاتِ ایستا است، و این افزایشِ انتروپی است که باعث میشود ذهنِ ما این لحظات را به صورتِ یک توالیِ علّی (معلول بعد از علت) درک کند. به عبارت دیگر، شاید «زمان» صرفاً محصولِ جانبیِ ناتوانیِ جهان در بازگشت به نظمِ اولیه باشد.
لینک کانال تلگرام: Academy of Theoretical Sciences (ATS)
لینک اینستاگرام: Academy of Theoretical Sciences