
داستان واقعی || حدود 3 سال پیش بود داشتیم عین آدمیزاد زندگیمون رو میکردیم، همهچی خوب بود، هوا آفتابیه آفتابی، زمین صاااف، درختا پر برگ، انارا قرمز، سبزیا پاک شده، دلار ارزون، تنمون سالم و و و... که یهو زارت، خانم فیلش یاد هندوستان کرد که ای وای من، تو چرا بو میدی دیگه نمیخوامت... منه از همهجا بیخبرم هرچی به این در اون در زدم بابا به پیر به پیغمبر من همین دیشب 24 دقیقه زیر دوش بودم، هنوز تیکههای لیفه بیصاحاب لای دندونامه، خداشاهده آب دهنمو غرغره کنم یه عالمه حباب میزنه بیرون چی داری میگی تو؟ کجام بو میده؟؟!! به خرجش نرفت که نرفت.
حالا هی من زور بزن که بیخیال هی اون زور بزن که نُچ ما به درد هم نمیخوریم...
خلاصه نشد که نشد، رفت که رفت...
یادمه قبلی که برم سر سفره عقد حداقل 232 نفر بهم گفتن فلانی فکراتو کردی؟ دودوتا چارتا کردی؟ منم محکم که آره بابا من میتوااانم، هی میگفتن خُب لااقل آدم بیمغز بیا بیمَش کن خیال خودتم راحت، منم میگفتم نه بابا از این بهتر نداریم مگه میشه این ریپ بزنه!! نُچ اَصَن بیمه نوموخوام...
خلاصه سرتون رو درد نیارم اگه حداقل بیمَش کرده بودم الان میرفتم وسط دفتر "ازکی" دادوبیداد میکردم نهایت چارتا کاغذبازی اداری، بعدشم 80درصد خسارت و یه دونه جدیدش رو میگرفتم، یه دونه از اون پلنگملنگا، بدون رنگ بدون ضربخوردگی، شاسی سالم، لاستیکا دور سفید...
حیف بیمه نکرده بودم...
اَصن باس بیمه ازدواج رو اجباری کنن اسمشم بذارن "بیمه دلبری" که اگه یکی اون وسط مَسطا یهو دلبری کرد این یکی دیگه دستش به جایی بند باشه طفلی یهو نترکه یا لااقل واسه این داستان بیصاحاب یه بکآپی چیزی میذاشتن که اگه یهو همه چی خراب شد دوباره از اینترنت دانلود کنی، یا بابا جَهَنم اونم نخواستیم، یه ریست فکتوری که باس میداشت...
ولی بازم خداروشکر تو دوران زندگی موقع ثبتنام بیمه واسه بچه، هی اینترنت لاکردار قطع میشد و تَهِش نشد پرداخت کنم وگرنه الان یه بچه هم وبال گردنم بود...
جدی || ولی از شوخی گذشته هممون همین الانم میتونیم همه چیمون رو بیمه کنیم، مثلا آروزهامون رو با تلاشمون بیمه کنیم، خونوادمون رو با محبتمون بیمه کنیم، رفاقتمون رو با معرفتمون، آرامشمون رو با مهربونیمون، امنیتمون رو با انسانیتمون و حتی همین ازدواجمون رو با انتخابمون...
شاید بازم نتیجه مطلوب نشه اما حداقل خیالمون راحتتره...
به قول اون خواننده معروفه:
من اینا رو فهمیدم از زندگی که با سرنوشت میشه جنگیدو بُرد
که جنگیدن و باختن بهتره از اینکه نشست و فقط غُصه خورد