در بسیاری از فرهنگها تجاوز نوعی آسیب اجتماعی یا حداقل انحراف اخلاقی ناپسند تعریف میشود. در کشورهای خاورمیانه فردی که مورد تجاوز قرار میگیرد به عنوان لکهی ننگی در خانواده برچسب میخورد. در این فرهنگ تجاوز به یکی از زنان خانواده به معنی از بین رفتن آبروی همهی اقوام و خویشان است.
به همین دلیل مردم این فرهنگ دو راه را برای مقابله با این ننگ انتخاب میکنند. آنها نخست سعی میکنند از تجاوز جلوگیری کنند (با توصیههای دینی، اخلاقی و...) که هدف این نوشته نیست. اما اگر تجاوز رخ داد به روش دوم روی میآورند و برای حفظ آبرو سعی در مخفی نگه داشتن آن را دارند. همهی تحلیلهایی که در حوزه فرهنگ تجاوز است در نقد یا تایید این دو روش است داستان تجاوز اما در فلسطین اشغالی متفاوت است:
در پیشگفتار کتاب فراتر از واپسین آسمان مترجم توضیح میدهد که چگونه فرهنگ تجاوز به نفع اسرائیل عمل کرده است. او میگوید در سالهای اولیه اشغال فلسطین توسط صهیونیستها، اسرائیل تهدید میکرد که در صورت مقاومت فلسطینیها در خانهها مردان را میکشند و به زنان تعرض میکنند.
همین تهدیدها باعث میشود که بسیاری از روستاهای فلسطین در زمان کوتاهی خالی از سکنه شوند و ساکنان زمینهای خود را به راحتی به اسرائیلیها بدهند و خود آواره شوند. در آن سالها مردان فلسطینی ترجیح میدادند که خانهی خود را ترک کنند تا این که داغ تجاوز زنانشان را تحمل کنند. یک زن رزمنده فلسطینی میگوید:
▫️«دفاع از زنان و دختران در مقابل متجاوزین فلسطینی کابوس مردان فلسطینی شده بود... مردها از جمله رهبران به طرز بیمارگونهای نگران دفاع از شرافت زنان در مقابل اسرائیلیها بودند. مردها حتی وقتی به مبارزه روی میآورند هدف عمدهشان حفاظت از زنان بود نه مبارزه برای آب و خاک»
اما پس از مدتی فهمیدند این شیوه افتادن به دام همان چیزی است که دشمن میخواهد. به همین دلیل شیوهای دیگر را انتخاب کردند. مردم با وجود تهدیدهای اسرائیل در خانهی خود ماندند و این بار تجاوز نه به معنی بیآبرویی بلکه نماد مقاومت تعریف شد. اگر تا پیش از دهه شصت میلادی زنی که مورد تجاوز قرار میگرفت نشانهای از شکست و لکهدار شدن حیثیت خانواده فلسطینی بود در تعاریف جدید نماد صمد یا پابرجایی بود به طوری که زنی که مورد تجاوز قرار گرفته نماد زنان و مردانی شده است که در برابر حمله دشمن مقاومت کرده است.