توی این روزا که کرونا جان(!) مجبورمون کرده که همه از هم دور باشیم و دورهمیامون و کنسل کنیم و توی هیچ جمعی نباشیم و تنها بمونیم، کسی که مهربانانه کنارم مونده گوشی عزیزدلمه :) توی غم و شادی، مریضی و سلامتی کنارم مونده... همیشه پیشمه وقتی از خواب بیدار میشم و شروع میکنم به خوندن خبرای جدید و اشکم از روی صورتم میاد پایین از غم خبرای هرروز... دست میکشه رو صورتم و یه آهنگ برام پلی میکنه تا شاید حالم بهتر شه، وقتی شروع میکنم به گشتن توی اینستا سرگرمم میکنه تا کمتر یادم بیفته تو چه شرایطی گیر کردیم... وقتی حوصله هیچکس و هیچ چیزی رو ندارم و فیلما و سریالایی که شبش برام دانلود کرده رو میذاره تا تو دنیای اونا غرق بشم و دنیای واقعی رو یادم بره... وقتی باید برم سرکلاس و ترم آخر ارشدی رو که هیچی ازش نفهمیدم و بگذرونم... وقتی حس خودشیفتگیم عود میکنه عکسای خوبی ازم میگیره و باعث میشه خودم و بیشتر دوست داشته باشم و بیشتر به خودم برسم... وقتی از چاقی این روزای بیکاری و تو خونه موندن حالم از خودم بهم میخوره کمکم میکنه تا رژیم بگیرم و حس بهتری پیدا کنم... وقتی هوش میکنم تو 5شنبه های بی رژیم کدبانو بازی درآرم و با یه غذای خفن یه حال درست و حسابی به خودم بدم منی که حتی املتم بلد نیستم درست کنم و دستم و میگیره و بهم یاد میده تا موفق بشم...
خلاصه که همیشه و همه جوره پیشم بوده و تنهام نذاشته، امیدوارم هیچوقت هم نذاره...
#روایتگرباش