
چینش داستان ما متفاوت بود. چینش داستان من و تو متفاوت بود، تو در دنیای خود با آدمیان خود و من در دنیای خود به دور از تو با آدمیان خود. نمی توان چینش داستانمان را تغییر داد، همان است که هست. چینه را تغییر دادی اما تکه ای اضافه آمد، چینه را تغییر دادم اما تکه ای کم آمد و همان جا بود که پی بردم نمی توان هیچکدام چینش ها را تغییر داد، نمی توان در چینش داستانمان دست برد. اگر تغییرش می دادیم خلأ ایجاد می شد و اگر تغییر نمی دادیم زندگی معنای دیگری داشت.
چینه زندگی طوری چیده شده بود که گویا ما در زندگی یکدیگر جایی نداشتیم. تو در داستان پر از انسان های خود و من در داستان خاله از سکنه ی خود زیرا تمام سکنه ی من همان دو چشم تیله ای مانند بود، همان دو ابروان کمند بود، همان دستان گرم بود و اکنون که تو رفتی سکنه ی من نیز رفته است.
بودن تو در این داستان در حالی که من نیز هستم از محالات است. نمی دانم هستی چه چیز را می خواهد که اینگونه آتش به دل هایمان می اندازد؛ مگر ما، مگر من چیزی جز بودن تو در داستان خود می خواستم؟
داستان ها نوشته می شوند، یکی پس از دیگری، با شخصیت های متنوع، با اتفاقات متنوع اما اینجا چیزی خالی است، وجود تو خالی است. اهمیت ندارد داستان من چند شخصیت داشته باشد و چقدر اتفاق افتاده باشد، همیشه اتفاق افتادن تو در مرکز این داستان خالی است.
نمی توانی خود راهی به داستان من باز کنی؟ حتی اگر به گوشه ای بیایی و بنشینی کافی است و من از همان جا تماشایت کنم یا حداقل بیایی و سری به به داستان من بزنی؟
می دانم که خواسته هایم در عین ناچیز بودن بزرگ اند. در این دنیا، در این دنیای کوچک ما، ناچیز ترین خواسته ها نیز بزرگ به نظر می آیند اما نمی دانم شاید فردا روزی به نحوی تو نیز توانستی به داستان من راه یابی و خود را شخصیت درخشانی از چینش داستان من کنی.