
یاد اون زمان ها بخیر؛ اون شب هایی که قبل از خواب عمه لالایی می خواند تا به خواب بریم، فقط یک لالایی بلد بود و همیشه همون رو می خواند ولی هر بار طوری بهش گوش می دادیم که انگار بار اول می شنویم.
یاد اون شب هایی بخیر که بابا موهامون رو نوازش می کرد تا کم کم چشم هامون خمار بشه و به خواب بریم. اون روز هایی که می رفتیم تو حیاط خونه مامان بزرگ، یه زیرانداز پهن می کردیم، دراز می کشیدیم روش و با ابر ها شکل درست می کردیم بعد مامان بزرگ هم با یک ظرف پر از میوه و خوراکی می آمد پیشمون و با هم یکی دو ساعت تو حیاط می نشستیم.
اون روز هایی که بابا بزرگ وقتی از سرکار می آمد بدو بدو می رفتیم دم در و می پریدیم تو بغلش و منتظر می موندیم تا اون کیسه خوراکی ها رو از کیفش دربیاره و بهمون بده.
اون وقت هایی که مامان می آمد مدرسه دنبالمون و تو راه برگشت از مدرسه، از مغازه همیشگی برامون نوشمک می خرید. یاد اون روزی بخیر که برای اولین بار جثه ی ظریف و بامزه ی خواهر برادر کوچکمون رو توی دست هامون گرفتیم و معنی عشق رو فهمیدیم.
اون روز هایی که همه دور هم خونه ی مامان بزرگ جمع می شدیم و شب مثل کتاب های فشرده شده کنار هم می خوابیدیم.
چیشد که این شادی ها و دوست داشتن های به ظاهر ساده اما عمیق از یادمون رفتن؟ چیشد که منتظر یه روز و اتفاق رویایی موندیم؟ از کجا شروع شد که دیگه عشق نورزیدیم، شادی نکردیم، دور هم جمع نشدیم و دست های همدیگر رو ول کردیم؟
هیچ وقت فکر نمی کردیم این روز ها تموم بشن؛ روز هایی که به نظر بی اهمیت می آمدن اما عمق شادی و دوست داشتن رو تو همین روز ها می شد حس کرد. کاش انقدر زود تموم نمی شدن، کاش هنوز دم در خونه منتظر آمدن بابا بزرگ بودیم، کاش هنوز شب ها قبل خواب منتظر قصه و لالایی بودیم، کاش هنوز شب ها تو یه ذره جا کنار هم بخوابیم، کاش چشم هامون رو که می بندیم و بعد باز می کنیم تو حیاط خونه مامان بزرگ درحال آب بازی باشیم ولی الان اون روز ها دور به نظر می رسن، خیلی دور...