
ته سیگار های له شد روی آسفالت، زباله های سیاه روی گل های سرخ درون باغچه، چهره های ماتم زده ی زنان و مردان جای جای شهر، خانه های خراب و نابود شده گوشه ی این شهر، آسمان پوشیده شده از گرد و غبار، دود های تیره ای که از هر جا سر به آسمان می کشند، تن های پوشیده شده با لباس مشکی و...
چه اتفاقی افتاد؟ چه بلایی سر این شهر آمد؟ چه بلایی سر مردمان این شهر آمد؟ لبخند ها کجا پر کشیدند؟ چه بلایی سر صدای خنده های مردم و آمیخته شدنشان با موسیقی باد آمد؟ چه شد که چشم باز کردیم و به جای زندگی کردن فقط نفس کشیدن را یاد گرفتیم گویی برای بقا می جنگیم، برای زنده ماندن نه زندگی کردن.
چه بر این شهر شد؟ شهری که روزی تنها رنگ بود، شادمانی بود، عشق بود. اصلاً چه بر سر عشق آمد؟ آن عشق های کهنی که قرارشان زیر درخت گیلاس بود، آن هایی که دست به قلم می شدند و اتاق را پر از نامه های عاشقانه می کردند. چه بر سر عشق هایی آمد که لمس کردن مقدس بود، احترام داشت، دوست داشتن داشت، عشق هایی که برای یک لحظه دیدار زمین و زمان را به هم می ریختند.
چه شد که دیگر لبخند نزدیم؟ چه شد که دیگر دست هایمان را برای آغوش باز نکردیم، دیگر محبت نکردیم، عشق نورزیدیم و عشق ندیدیم.
تو بگو، چه بر سر ما آمد؟
شاید هنوز وقت باشد اگر فردا فقط یک نفر از ما به این شهر لبخند بزند.