
جملات یکی پس از دیگری از مغزم عبور می کنند، سوالات بی پاسخم ذهن خسته و درمانده ام را رها نمی کنند اما چیزی نمی پرسم، سکوت می کنم. می هراسم، از پاسخ سوالاتم می هراسم؛ چه می شود اگر پاسخ ها همان باشند که همیشه از آن ها دوری می کردم، همان هایی که چشمانم را به رویشان می بستم، همان هایی که تمام این مدت از هراس شنیدن آن ها گوش هایم را چفت می کردم، همان هایی که...
چشمانم را به گونه ای بهت می دوزم تا شاید سوالاتم را از آن ها بخوانی و پاسخی آرام و به دور از سیاهی به من بدهی اما نگاه های پر سوالم را نادیده می گیری و رد می شوی گویی هیچ نشده، گویی همه چیز خوب و آرام است، و من از این رفتار تو متنفرم. متنفرم از آنکه به گونه ای وانمود می کنی انگار اتفاقی نیفتاده، همه چیز عادی است، همه چیز مانند دیروز است و تمام تغییرات را نادیده می گیری.
چشمان پر اشک مرا نادیده می گیری، رویت را از صورت رنگ پریده ام برمی گردانی، دستانت را از دستان یخ کرده ام بیرون می کشی و بعد با لبخند تصنعی به من می نگری تا وانمود کنی من خوبم، تو خوبی، ما خوبیم... اما همین لبخند تصنعی ات ناراحتی و دل آشوبه ی بیشتری را مانند خوره ای به جان من می اندازد که تو از آن بی خبری.
سوالات بی انتها مغزم را پر کرده اند اما چشمانم را می بندم، گوش هایم را می گیرم و سکوت می کنم تا تو را نبینم، صدایت را نشنوم و حرفی باهات نزده باشم.
حالا به خواب می روم اما این بار بدون تو.