در کافه را باز کرد، کافه ای که هزاران خاطره را برایش تازه می کرد. مثل همیشه وارد کافه شد و بلافاصله بوی قهوه به مشامش رسید. به سمت کتابخانه کوچکی که گوشه ی کافه قرار داشت رفت و جای همیشگی اش نشست. سوزان، گارسونی که دیگر بیشتر دوستش بود تا گارسون به سمتش آمد و سلام کرد و بعد سمت میز های دیگر رفت و پسر را تنها گذاشت.
پسر هم مثل هر روز کتاب رومئو و ژولیت را برداشت و شروع به خواندن کرد. همینطور که بیشتر به خواندن ادامه می داد اشک در چشم هایش جمع می شد. این کتاب همانی بود که اولین بار در دست های دختر رویاهایش دیده بود. با اینکه خیلی اهل کتاب خواندن نبود اما عاشق رومئو و ژولیت بود. این کتاب یادآور روز های خنده، شادی، غم و اشک هایش بود. کتاب را بالاتر گرفت تا کسی متوجه گریه های بی صدایش نشود اما سوزان همیشه متوجه می شد، متوجه می شد اما حرفی نمی زد و می گذاشت پسر با تنهایی خودش سر کند. سوزان تنها کسی بود که درمورد اون دختر می دانست.
بعد از یک ساعت کتاب را سر جایش گذاشت و خواست از کافه خارج شود که با صدای موسیقی آشنایی سر جایش خشکش زد؛ صدای موسیقی زیبای کازابلانکا بود. موسیقی که خاطرات زیادی را برایش تداعی می کرد. همه چیز اون شهر برایش خاطره بود. هر جا که پایش را می گذاشت نشانه ای از اون دختر را می دید اما خودش نبود، هیچ جا نبود، فقط در قلب پسر همیشه وجود داشت.
