
درد دارم؛ در بند بند وجودم درد دارم، آنقدر در من نفوذ کردی که حتی استخوانهایم هم درد میکنند.
با دیدن تو، با شنیدن صدای تو، با فکر کردن به تو فرو
میپاشم، مانند شیشهای تقسیم شده به هزاران تکه.
دستانت هرگاه تکهای از وجودم را لمس میکنند، درد مانند سیم برق در وجودم جریان مییابد، وقتی با آن چشمان فندقی رنگت به من خیره میشوی، قلبم برای لحظهای فراموش میکند کارش چیست، وقتی نامم را صدا میزنی، بی حرکت میشوم و نمیدانم که هستم.
وقتی از من میپرسی امروز حالت چگونه است؟ میخواهم بهت چنگ بزنم تا مرا بگیری و حالم را دگرگون کنی.
وقتی دستهایت دور بدن من حلقه میشوند میخواهم خودم را رها کنم تا کمی از این درد را همراهم بکشی.
به راستی تو این درد را احساس میکنی؟ آیا درد به استخوانهایت، به تک تک سلول هایت نفوذ کرده؟
عجیب است اما با فکر کردن به تو، با فکر کردن به دردی که در من کاشتی استخوانهایم تیر میکشند، درد میگیرند، گویی خاطراتت حتی در آن ها هم جا ماندهاند.
استخوان ترقوهام، آنکه مورد علاقه تو بود از همه بیشتر درد میگیرد. با یادآوری انگشتان کشیدهات روی استخوان ترقوهام یادآور خاطراتی از دست رفته میشوم و از ناراحتی با درد به خود میپیچم.
آیا خواسته زیادی است که بیای و بار دگر قلبم را لمس کنی، دستانم را بگیری و آغوشت را نصیب تن خستهی من کنی؟
تمام بهانه هایت برای نبودن را میپذیرم اما تنها یک بهانه برای بودن کافی نیست تا بیای و استخوانهای دلتنگ مرا مرهم بدهی؟