من خودم هستم یک ادم بی مغز کودن.لازم نیست ادای کسی را دربیاورم. سوالات هوش را بی پاسخ می گذارم چوم فاقد هوشم. به تو در جواب تست های طبقاتی و نیمه حرفه ای و حتی کودکانه لبخند می زنم چون کودنم اما خودم هستم یک کودن. لازم نیست اسامی خواننده ها و فرمول ها و اشعار و آیه ها و تلفظ کلمات و شماره های تلفن و شعارها را حفظ کنم و وانمود کنم خیلی می فهمم چون نمی فهمم.
بله یک کوچک مغز کودنم و وانمود نمی کنم چیزی دیگرم پس خوشحالم چون میان کوچک مغزهای بزرگ پندار که با اراجیف پر شده اند، چیزی برای ارائه ندارم.
شاید ظاهرم از مغزم چالش برانگیزتر است. نه خردی و نه دانشی اما سود کافی برده ام. کلماتم از فهمم بزرگتر نیست و آرایش صورتم از من زیباتر.
نه از شنیدن درکی و نه از دیدن برداشتی، من یک آیینه ی کوچکم. شادی هایم، روابطم، درآمدم کفاف حماقتم. من یک بی خرد بزرگم.
و خنده نشانی از نادانی ها و لبخند نشانی از ناتوانی هاست. مسخره ام کردند اما کوچکتر و فقیرتر از چیزی که هستم نشده ام. در عجبم که نه به فهم عالی و نه به شعور کاذب به هیچیک نائل نشدم و افسوس نخورده ام. کودنم اما حسود نیستم. بی خردم اما دیوانه نیستم. بیشعورم اما شکنجه گر نیستم. حیوانم اما غارت نکرده ام. یک روز در برابر فهم مطلق طلب شعور می کنم.
