یک ماه به دنبال کشف بدن تو و ژن ها و ارثیه ای که به تو داده ام به چیزی رساندم که امروز اگر در اورژانس بیمارستان کودکان نخوابیده ام پس خوشبختم. و اگر تو زنده ای و نفس می کشی و اگر هوشیاری و اگر تکان می خوری، اگر اب از دهان می خوری و پلک می زنی، اگر رنگ ادرارت زرد است و ناخن هایت بلند می شود اگر سرت بی اندازه بزرگ نیست یا چشمت از حدقه درنیامده اگر موهات از سرطان نریخته جای خوشبختی ست. من خوشبختم مانی صاد و در فکرم چه چیزهایی را به جبر از من گرفته ای که لایق بهترش بوده ای.