شوهرت لبخند می زند و نمی شنود. تو برای شنونده ها می گویی او از قصد زن پانزده سال جوانتر گرفته که به وقتش جمعش کند. کلافه ای از اینکه شنونده ها می روند و غر می زنی که مرد فقط می خوابد و برای خیرات پدر و مادرت نگهش می داری. از او پرسیدند از نود سال عمر راضی هستی و می گوید گذشته و باز هم می گذرد و تو می گویی زکی.
او تو را نمی شنود و شنونده ها دعا می کنند بمیرد. تو زن هفتاد و پنج ساله حیف شده ای. حرام شد وقتت. برنامه سفر چیدی دو هفته و پاس اش دادی. نوبت پسر شهیدت شد. عروست در نگهداری بی نظیر بود. برای پدر و پسر غذا می پخت و زیر هردو را تمیز می کرد و می خواباند. تو گفتی کنار او خیالت راحت تر است و دو هفته به ماه کشید. تو برای عروست یک شورت از سفر آوردی که اندازه نبود و چهل بار دیدیش و پرسیدی خوشش آمد یا نه.نظر بلند بود گفت سلیقه ات حرف ندارد.
شبی ست که پسرت شهید شده است. تو حس زنی را داری با رحمی که اجاره داده است به زوجی نابارور. درست وقتی که در بیمارستان پی متولد شده آمده اند و تو شکم باز شده ی بی کسی هستی که هیچ دل خوشی ندارد و هورمون هایش همه تا به تاست. تو خوب می دانی که پسر شهیدت هیچ شباهتی به تو نداشت و کروموزوم هاش نیمی از تو بود. هیچ شباهتی جز حالت خندیدنش که آن هم حالت بود، نه لبش، نه چشمش. او که شهید شد فکر کردی بیهوده ای و این تنها باری بود که فکر کردی او معنی داشت و تو نداری. امشب عروست برای اول بار از مرضش خوشحال است. می گویند عاشق ها آن طرف کنار هم اند و دیدار نزدیک است. تو فکر کردی بشکن میزند که شهید شده و فحش دادی. او گریه نمی کند. شهید زنده است و آن قدری خوب بود که اگر شهید هم نبود باز هم زنده بود.
تو هنوز زنده ای زن و شوهرت به مجموعه ی رفتگان اضافه شد. تو باید سفر بروی و لاک بزنی چون همین است. تو می مانی و باقی میروند و تو خوش اندام تر از آنی که پیر و قشنگ تر از آنی که مرضی داشته باشی. و دوست هات همه جوان هایی در استخر. تو بمان که همین است.
پایان