این زن پسرت را حمام می کرد و گاهی که زیرش له می شد می گفت کاش همان وقت پاهایش را جدا کرده بودند و سبک تر می شد. به جنگ لعنت می فرستاد و عراقی را حلال نمی کرد. او دور پسرت می گشت. یک وقت ها پول قایم می کرد برای یک کتاب که او بخواند. تو کور بودی و خدایی که نمازش را می خواند ظالم بود. مگر بیمار به دنیا آمدن کم بود که بیمار تیمار کردن اضافه شد و بعد مردنش و مردنش. تو همه ی عمرت به گردش و فلان سفرها و فلان دوره ها و فلان ها و هنوز زنده ای. هنوز هم فلان سفرها می روی بین قاره. لبخند پسرت او را پابند کرده بود حتما. صورتت را آن شکل نکن که هرگز چنین لبخندی ارث از تو نبوده است.
پشت سرش حرف بود. تو خودت یکی شان. از او می پرسیدند چه کاره ای می گفت پرستار. کدام بیمارستان؟ خانه و تو به این ها می خندیدی که مفت مفت نشسته اند حقوق می گیرند. دختری به زیبایی او را کسی باور نمی کرد چیزی کشنده در تنش باشد.تنها چیز خوبی که از مادرش به ارث برد همان صورت دهاتی و پوست افتاب خورده بود. با این همه اخم نمی کرد و برج زهرمار هم نبود آنطور که تو صبح ها هستی. کسی در خانه ی آن ها آب نمی خورد، آن ها را نمی بوسید، دست بهشان نمی زد.کسی در خانه آن ها دستشویی نمی رفت و نمی خوابید.مرگ مجسم بود عروست که بچه ها و پیرها را از او می ترساندند.پدرش مرد و دکتر هم از او می ترسید. در غصالخانه او را با شلنگ چندمتری شستند و گورکن با سه دست دستکش او را در قبر انداخت و تا سه روز مردم به شک افتادند که نکند دستی به خاک، دست، لباس آنها و مرحوم خورده باشد.حتی شام عذا هم به ایشان نچسبید.بله او خانواده دار نبود و تو راست می گفتی، اما عجیب است که او او می شود و تو تو.