تیم ملی مهارت ایران این دوره، با شعار «همه برای ایران» از سمت سازمان فنی و حرفه‌ای به مسابقات جهانی مهارت اعزام شد. هم‌اکنون که این متن را می‌نویسم، تنها چند ساعت تا اختتامیه WorldSkills 2026 Shanghai باقی مانده؛ آن زادگاه مهارت که جهانیان علم و عمل خود را در آن به عرصه نمایش می‌گذارند.
تیم باشکوه ایران، که در این ایستگاه رقابتش تمام شده، در ایستگاهی بسیار دورتر مسیر خود را آغاز کرده بود. به‌عنوان یک عضو کوچک جامعه مهارتی این مملکت، یا حتی بهتر بگویم، یک ناظر علاقه‌مند به این تیم، تمثیل «همه برای ایران» و بازتاب عینی آن را به شکل عمیقی لمس کردم. مسیر این تیم در واقع از آنجایی شروع شد که تک‌تک این رقابت‌کنندگان عزیز، مشت‌های خودشان را گره کردند و به سوی مهارت‌آموزی خیز برداشتند.
ولی بیایید از تقریباً یک سال و اندی پیش صحبت کنیم؛ جایی که برنامه‌ریزی برای حضور در این مسابقات انجام می‌شد. از مرحله شهرستانی و استانی گرفته تا برگزاری مسابقات کشوری در اصفهان.
از مراحل اولیه اردو تا اردوی تخصصی، شاهد یک هم‌افزایی شکوهمند بین عناصر مختلف بودم. در زیر سایه جنگ، فشار اقتصادی، قطع اینترنت، افول اقتصاد دیجیتال و لغو حضور در مسابقات آسیایی ۲۰۲۵، شاهد این بودم که هیچ‌کدام از این‌ها نتوانست به معنای «همه برای ایران» خدشه‌ای وارد کند.
نمی‌توانم تمام تلاش‌هایی را که در این دوره شد، دانه‌به‌دانه نام ببرم؛ از کوچک‌ترین تأثیرگذاری‌ها بگیر تا بزرگ‌ترینشان. ولی می‌توانم مثال‌هایی را نام ببرم.
ما شاهد تلاش‌های باشگاه مهارت در مستندسازی تجارب گذشتگان مسابقات بودیم؛ تشکلی خودجوش و بدون منافع مالی که ساعت‌ها وقت صرف کردند تا پایگاه داده‌ای به زبان فارسی از مسابقات تشکیل دهند. همان باشگاه پیشنهاد برگزاری مدل جدیدی از مسابقات شهرستانی/استانی را به سازمان فنی و حرفه‌ای ارائه کرد تا ورودی‌های ملی در رشته‌های فناوری اطلاعات باکیفیت‌تر باشند. در این مسیر، شاهد همکاری فوق‌العاده آن سازمان بودیم و همان معنای میدان دادن به ایده‌های نو را تجربه کردیم.
همچنین شاهد برگزاری مسابقات ملی با استانداردهایی نزدیک به استانداردهای جهانی بودیم. در کنار آن، تلاش‌های بی‌نظیر بخش‌های خصوصی مانند اسپارا و ابرآروان را دیدیم که پشتیبانی‌ای مثال‌زدنی از تیم کردند و با دعوت انجمن تجارت الکترونیک، پای اقتصاد دیجیتال را به میدان مسابقات کشاندند.
و در آخر، شاهد حمایت‌های بی‌چشم‌داشت رفقای خودم، یا همان رقابت‌کنندگان دوران گذشته، بودم. کسانی که با عشقشان به مسابقات، همه‌جوره حامی رقابت‌کنندگان بودند و در این چهار روز، آن‌قدر که دلشان برای تیم ملی ایران می‌تپید، در پوست خودشان نمی‌گنجیدند.
هرچند این تعریف‌ها در برابر تلاش‌های صورت‌گرفته برای تقدیر کم هستند، اما این به آن معنا نیست که نواقصی وجود نداشته است. صددرصد نواقص پررنگی وجود دارند و چون به پایان راه نرسیده‌ایم، کمالی هم وجود ندارد.
پس به‌عنوان یکی از شاکی‌ترین‌ها، شکایتی هم‌اکنون ندارم و می‌خواهم از تمام این عوامل تشکر کنم؛ عواملی که به مانند افسانه‌ها، چرخ‌دنده‌هایشان کنار هم قرار گرفت و تغییر رویه‌ای چشمگیر در این نزدیک به دو سال ایجاد کردند.
ممنونم که پای کار ایران آمدید.
حضور بچه‌های تیم ملی امسال شکوهمند و مایه غرور بود. در شرایطی که مملکت ما با مشکلات زیادی، از جنگ گرفته تا فشارهای اقتصادی و اجتماعی، دست‌وپنجه نرم می‌کرد، این بچه‌ها ایستادند، تلاش کردند و نماینده ایران شدند. هرچند بر این باورم که نتیجه تیمی مناسبی قرار است به دست بیاید، اما فارغ از نتیجه و رنگ مدال، به تک‌تکشان دست‌مریزاد و خسته‌نباشید می‌گویم.
به امید روزهای بهتری برای ایرانمان؛ که جانش خسته و تنش فرسوده از ظلم و جور است، ولی همچنان امید در آن می‌جوشد. امیدوار می‌مانیم تا رشد جامعه‌مان را شاهد باشیم.
برای ایران.
امیرعباس قاسمی، رقابت کننده مسابقات ۲۰۲۴.
