سریال Ted Lasso از اون آثاریه که بی‌سر و صدا آن‌چنان به دل می‌نشینه که گاهی باورش هم برای خودمون سخته؛ شبیه آدم‌هایی تو دنیا که بی‌ادعا، خیلی ساکت هوامونو دارن و در عین سکوت باشکوهی که دارن، از عمق بی‌نظیری برخوردارن.
قسمت چهارم فصل چهار Ted Lasso رو تماشا می‌کردم که در دقایق پایانی، وقتی تیم زنان ریچموند بعد از کلی چالش و تحقیر، در دقیقه ۷۶ اولین بازی دوستانه‌شون موفق به گل‌زنی شدند، بغض من ترکید و اشک از چشمانم جاری شد؛ اشک شوقی که عمیقاً بهم کیف داد و اصلاً خبر ندارم از کجا سر زد.
با اینکه ذهنم مشغول صدها چیزه و بدون تمرکز کافی داشتم این قسمت رو دنبال می‌کردم، ولی مثل همیشه Ted Lasso کار خودش رو بلد بود و تونسته بود من رو به شکل مثال‌زدنی‌ای درگیر خودش کنه.
نمی‌دونم چی تعیین می‌کنه که چیزی واقعی باشه یا نه، ولی از موفقیت تیم زنان ریچموند بیشتر از خیلی چیزهای دیگه احساس غرور کردم.
