همه چی داشت به طرز کسالت باری پیش میرفت و سیگار ها دود میشد و بر اطلاعات من هر شب و هرشب از فضای مجازی اضافه میشد که دوستمون سر و کله اش پیدا شد اونم خیلی جدی و بی شوخی...
دو سه ماهی میشد که زندگیم برعکس شده بود شبا بیدار قهوه سیگار گوشی و پرسه تو اینترنت روزا با وجود یه بچه ی یک ساله در حال چرت زدن و بی حوصله و عصبی...از حس وجدان درد که اصلا دوست ندارم بگم که حتی اسمشم حالمو بهم میزنه چون مستقیم بی لیاقتی هامو هدف میگیره و بیشتر از پیش حس بی فایده و اضافی بودن بهم میده....شب هایی که با خلوت خودم حال میکردم و تنها همدمم یه پاکت سیگار بود گوشی تو دستم هیچوت فکر نمیکردم یه روزی تو همین روزا مجبور میشم خیلی شیک و تمیز با بهترین و بدترین دوستم همین سیگار جانِ لعنتی خدافظی کنم و اون بخش از وجودم که با وسوسه و عادت به این لامصب عجین شده بود رو در کمال بی توجهی رها کنم و به قول فروید شاهد ارضای میل روانیم توی خواب باشم ولی متاسفانه یا خوشبختانه عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد...مهمون نامبارکی که ازش اسم بردم همون حمله ی نامرد بعد از روشن کردن اخرین سیگار این روزهام دست انداخت دور گردنم و همونجا بود که ترس کم کم بهم دست داد و وارد شد بلند شدم تا نذارم بیاد با لشکرش حمله کرد بی وجدان...صدای ضربان قلبمو میشنیدم انگار یه نفر با بیشترین وزن ممکن وایساده رو قفسه سینم و داره به ریشم میخنده تنگی نفسم به حدی بود که وسط تابستون تو زل افتاب و گرما پنجره رو باز کردم تا شاید اکسیژن بگیرم که دریغا...حال من بهتر نشد ولی اوضاع بعد از راهی شدن به سمت اورژانس بهتر شد و اونجا که رسیدیم هیچ خبری از اون نبرد تن به تن نبود و من هم از دکتر سرحال تر ازمایش ها رو گرفتند و اوضاع قلبم به طرز مسخره ای عادی و نرمال بود که البته باید بگم خداروشکر!!! بعد از اون چندین بار مثل همین چند ساعت پیش حالم بد شد و این بار دیگه گفتم دارم میمیرم ولی... بازم زنده ام و دارم این متن و اینجا مینویسم...نتیجه تحقیقات میدانی و غیر میدانی بنده در گوگولی جانم حاکی از حمله اضطراب یا همون پنیک اتک بود که ادم واقعا نمیدونه باید خوشحال باشه که اعضای فیزیکیش سالمه یا ناراحت باشه که معلوم نیست تا کی و یا حتی چند بار در روز قراره تا مرز مردن(حس مردن) پیش بره...اما احتمالا بعد از یه دکتر عمومی پیش یک روانپزشک خواهم رفت تا با المانی دست و پا شکستم شرح حال شکسته ترم رو بهش تعریف کنم امید است که اون جانب حال منو کامل درک کرده و یه تعداد قرص نعشه جات(ارامبخش) تجویز کنه تا اینجوری هم بتونم با این حمله ی عصبی کنار بیام هم دوران ترک رفیق نابابم راحت تر بگذره برام...در اخر بازم جا داره بگم خدایا شکرت!