تنهایی مثل یک سایه ی بلند افتاده روی زندگی ،مردگی پوزخند میزند،زندگی پوست کلفت تر از گذشته دوست دارد کور سویی بیابد برای فرار از تکرار تار تنهایی...ادمیزاد موجود مرخرفیست،در ازدحام دلش خدا میخواهد و کنجی نمور و خلوت،در انزوا میپوسد و چهار گوشه ی ذهن خالیش را مرور میکند...اجتماعی است در خودش،و خودیست در اجتماع...بر سر خود میکوبد از دلهره ی گذر زمان و گاه گاهی خنج میزند بر پیکر عمرش و تمام لحظه ها تا زودتر گورشان را گم کنند...چیزی میان این دو جا میماند..جای خالی خیلی چیز ها به چشم میاید،دلبستگی،عادت،محبت،شور،امید..اینها چه در کنج عزلت و چه در دل این جماعت برایت رنگ باخته تو خودت را جستجو میکنی در دیگری میابیشان و در دیگران بجویی باز به خودت خواهی رسید..چه مضحک است این سردرگمی بین زمین و اسمان،بین در خود فرو رفتن و در بین جمع بودن،بین احساس حضور تو تا احساس خلاء در تو،بین محبت و کینه،بین خداباوری و بیخدایی،بین نیمکره چپ و راست مغز گندیده ات و بین هزار کوفت دیگر...دست و پا میزنی و به خود میبالی که نفس میکشی و هر صبح شاهد طلوع خورشید ارزوهای تاریک و درازت هستی و هر شب عاشق فحش دادن به مهتابی روشن در دل اسمان ابری تحقق نیافتن ها...چه بیزارم من از اینهمه پارادوکس لنگ در هوا چه ناراحتم چه بیمارم...تو حرف میزنی و دیگران تایید میکنند دیگران حرف میزنند و تو تایید میکنی تو بغض میکنی و کسی میخندد ،کسی ناراحت هست و من به هیچ جایم نیست...ما انسانیم دارای درک عمیقی از بودن و هوشیاری و در عین حال به مرده وار ترین حالت ممکن زندگی را میکنیم تا دوباره بمیریم و به گور پدرانمان پیوند بخوریم...