شعاع آتشین غروب خورشید اتاق یخ زده را رنگ میکرد . پیرمرد بر حسب عادت راس ساعت شیش وارد اتاق شد ؛ شلوار پارچه ای ساسبند دارش را با پیژامه آبی خاکستری تا خورده ای که روی پتو تخت گذاشته بود عوض کرد. او هیچ وقت پیراهن مردانه سفیدش را جز هنگام خواب از تن دور نمیکرد. در طول روز آستینش صاف و از امتداد خط تا دکمه هایش بسته بود و دکمه های جلویی نیز در یک راستا قرار داشتند.
از آب پارچی که هر روز توسط پرستاران با لبخند دلسوزانه پر میشد ، لیوان شفافش را سرریز کرد. دلش هوای پیپ تلخ و گسش را کرده بود اما درازای آن ؛ سه قرص خوش رنگ اعتیادآور با ترکیبات کشنده شان دربرابرش قرار گرفته بود که در ساعاتی مشخصی وظیفه مرگش را یادآوری میکردند که هربار با دیدنشان با خودش میگفت :"این دکتر ها فکر کردند چه از درد میفهمند؟ درد جسمی که تا نخواهی حس نمیشود این خوره های روح هستند که مریضی ایجاد میکنند یک سرباز هرگز نیاز به دارو ندارد ! " و قبل قورت دادنشان انها را تف میکرد.
صندلی چوبی سختش،میزی که جلوی آن قرار میگرفت ، قلمی نرم ، بشقاب قرص های نغرت انگیزش به همراه لیوان آب و جعبه دستمال کاغذی که طبق معمول عوض شده بود؛ رو به روی پنجره بازتابندهء غروب جدیدی از افتاب منتظرش بودند تا مکالمه را با شخصی که به زودی در آن سوی پنجره ظاهر میشد آغاز کند.
یک پسر بچه ، پسر بچه که با نوازش اولین نسیم غروب ظاهر میشد. پسرک موهایی از جنس ابریشم سرشانه سرهنگان و موج دار داشت و چهره اش آمیخته در اضطرابی پایدار بود که گویا با چشمانش طلبی نا معلوم از پیرمرد داشت .
پسرک طبق معمول بر لبه پنجره اتاق نشست و با چشمان نافذ تاریکش به پیرمرد زل زد تا مکالمه را آغاز کند. پیرمرد نیز برحسب عادت با صدای گرفته و خشکش شروع کرد :
" هشتاد و هشت پسرم .... درست هشتاد و هشت روز از انتقالم به این پناهگاه سلخوردگان بی سرپرست میگذرد . "
این اسمی بود که برای پناهگاه فعلی خود انتخاب کرده بود .
" اگر سرتیپ زنده بود ، امروز بر شانه ام میزد میگفت ؛ یکسال دیگر از عمرت سپری شده نمیخواهی سر و سامان بگیری ؟ "
پسر میدانست امروز تولد پیرمرد است . به همین دلیل چند شاخه گل میخک و ارکیده که از باغچه خانه اش چیده بود و روی میز پیرمرد قرار داد و سرجایش برگشت و پرسید :
" به نظرت اگر سرهنگ این روز را میدید هم همین را میگفت ؟ تو این سن مردم بیشتر منتظر مرگشان هستند . "
پیرمرد خنده ای از سر زیرکی کرد و نفس های گرمش را جوری بیرون فرستاد که گویا پک عمیقی به پیپ قدیمی اش زده است و پاسخ داد:
" مرگ ، مسئله عجیبی است . آدم ها در طول عمرشان جوری زندگی میکنند که انگار اصلا وجود ندارد ، در صورتی که بیشتر اوقات مهمترین دلیل زندگی است ! آنها که زودتر متوجه مرگ میشوند با لجبازی یا دیوانه بازی بیشتری زندگی میکنند. بعضی آنقدر حضور مداوم مرگ را حس میکنند که قبل از اینکه اجلشان برسد ، در اتاق انتظار نشسته اند . یک جنگنده اما همیشه جوری زندگی میکند که گویا تنها یک یر در هفت تیر کمری اش باقی مانده است اما هنوز ماموریت مهمی بردوش دارد که باید به پایان برساند ؛ شجاع و پر ریسک . "
پسر که اکنون با گرد و غبار گوشه شیشه بازی میکرد پرسید :
"تو برای چه جنگیده ای ؟ این اتاق کوچک ؟ این خانه سالمندان تمام ماحصل ریسک و شجاعتت بود ؟"
پیرمرد شانه ای بالا انداخت و گفت :
" هر انسانی باید بداند برای چه چیزی مبارزه میکند ، زندگی یک مقصد نیست یک ، یک مسیری است که هرگز توقف ندارد ."
پسر که هنوز قانع نشده بود دوباره پرسید:
" پس از مرگ نمیترسی ؟...."
پیرمرد عقاید به چالش کشیده شده اش را دوباره بازگو کرد :
" بچه جون ؛ وقتی متوجه شوی سالهای پیش رویت کمتر از سالهای پشت سرت است یکی از دردناکترین لحظه عمرت را تجربه خواهی کرد . گویا بنزین ماشینت دارد تمام میشود اما تو هنوز صحرا را نشناخته ای اما ما زمانی از مرگ میترسیم که در خانه کسانی بخوابد که بهشان علاقه داریم ، زمانی که همسفرت راهش را جدا کند و تو تنهای تنها در این دنیا بی راهنما رها شوی! من هیچ گاه دلبستگی که مانع فرار روح از جسمم شود نداشته ام ..."
نور مهتاب و شاهچراغ ستاره ها کم کم برآسمان چیره میشد . پسر لبخندی به پیداش چادرسیاه آسمان زد و برای اولین بار از چهارچوب پنجره به داخل آمد و روی میز پیرمرد نشست و با لحنی روایی تعریف کرد :
"اولین روز از مادرت گفتی ، آغوشی که تورا از دست اولین خطرات زندگی نجات داد . بعد از مدرسه و معلمان سختگیر نظاممندت تعریف کردی . روزی که برای چشیدن طعم شکلات سر کلاس تنبیه شدی . از دردسرهای دوران نوجوانی و کارپاره وقتت در زمان فوت پدر گفتی اما امروز داستانی برای تعریف نداری پیرمرد !"
پسرک دستی بر چروکهای صورت پیرمرد خسته کشید و ادامه دا :
"علاقه تو به مبارزه در پیچ خم و چهره ات اندوخته شده ، تمام اسراری که کشف کرده ای در برق چشمانت و موهای سپیدت خفته است . تو در کمال و نظم زندگی کرده ای اما فکر نمیکنی حال وقت نوازش عشق الهی است ؟"
پیرمرد که گویا مدتها منتظر این کلام بود لبخندی آسوده بر لب نشاند و دستان زمختش را به دریای دستان پسر سپرد و با بغض گفت :
"مرا با خود ببر ، حتی اگر قرار است مرا در دریای آب زلالی غرق کنی مرا به آن برسان !"
ساعت هشت شب وقتی که پرستار شام را به اتاق پیرمرد آورد ، پیرمرد را خفته در ملحفه سفیدی تکیه داد بر چهارچوب پنجره یافت . او در سن هشتاد و هشت سالگی در حالی که هشتاد و هشت روز از انتقالش به خانه سالمندان میگذشت ، ساعت هشت شب در حالی که تمام عمرش را در لشکر هشتاد و هشت خدمت کرده بود از دنیا رفته بود !
فردای آن روز هنگام بستن پنجره اتاقی که رو به دیوار سنگی باز میشد در حد فاصل پنجره و دیوار دستمال کاغذی های با نوشته های مکتوب شده بر رویشان پیدا شده بود که بر روی آخرینش نوشته شده بود. « من اورا شموئل می نامم».
(شموئل : فرشته ای که میتواند خدا را ببیند )
